Dying Embers

Chapter Thirty

Chapter Thirty: She's Back

ᯓ★ play this while reading: i wish you would — taylor swift (taylor's version) 𝄞 ⋆ˎˊ-

"I can't believe it. Ngayon lang tayo nakasali sa championship, ah?" Tawang-tawa si Henry habang binabati ng high-five ang mga kasamahan niya.

"Kapag naipanalo natin 'to, makakatapak na rin tayo sa wakas sa CUAA," sabi ng isa sa mga teammates nila.

"Kung hindi ka eengot-engot," singit naman ni Nimbus, nakataas ang kilay habang nag-aabot ng water bottle kay Henry.

"Fuck you, Cloud!" balik ni Henry, sabay tawa.

"Stop calling me Cloud," sagot ni Nimbus, deadpan, pero halatang sanay na sa pang-aasar ng tropa.

The game had ended just a few minutes ago, marking the team's second consecutive win. The baseball tournament had eight teams, following a strict knockout format — isang talo lang, tanggal ka agad. Each victory pushed them closer to the championship. Out of all eight, only three would bring home a title: champion, first place, and second place. The second placer would be decided through a "lose vs. lose" match, ang dalawang talunan sa semis, maglalaban para sa runner-up spot.

Nasa bench pa rin kami ni Chance, surrounded by the rest of the team. Naririnig ko ang tawanan nila, ang mga sigawan ng ibang players, at ang malayong hampasan ng bola mula sa ibang field, pero ang focus ko, sa kaniya lang. Ang Coach naman nila, abala sa pakikipag-usap sa mga coach ng ibang schools.

Ramdam ko ang bigat ng hininga ni Chance sa tabi ko, 'yong banayad pero pagod na paghinga na parang humahabol pa rin sa laro kahit tapos na.

It was already 5 PM. The golden light of the setting sun washed over the field, making everything look softer, and calmer.

He's tired. I just knew it.

"Makakapunta ka ba ulit dito bukas?" tanong niyang bigla, hindi inaalis ang tingin sa field.

Tumango ako. "Pero hindi ko alam kung dito ulit ako naka-assign."

"Sabihin mo sa kanila na dito ka."

Napatawa ako nang mahina, umiiling. "It's not like that, Chance. Si Sir Prim ang nag-a-assign kung saan kami kailangan. We just go wherever he tells us, it's part of the duty."

"Eh 'di makipagpalit ka sa ibang officers kung sakali," pangungulit niya, sabay sulyap sa akin na parang bata.

"Chance..." tinaasan ko siya ng kilay.

He chuckled softly, then sighed, parang napagod din kakakulit. "I'm kidding," he said, voice lower this time. "Gusto ko lang naman makita ka habang naglalaro ako. You know I'm at my best when you're around, Nieve."

Bago pa ako makasagot, kinuha niya ang kamay ko. His fingers slipped through mine, intertwining them like he always did whenever words weren't enough. "Besides," he whispered, "championship na namin bukas."

Hinigpitan ko rin ang hawak ko, hoping he could feel my promise through it. "I'll try to catch up no matter what," sabi ko.

A soft smile flickered sa mga mata niya. "Talaga?"

"Talaga," sagot ko, sabay ngiti.

"Anyway," dagdag niya, "bukas pa namin makukuha phones namin. Anong sasakyan mo pauwi?"

"May transpo kami. School van. Hinihintay ko na lang mag-text si Heather."

"Then after n'yo makarating sa school, paano ka uuwi?"

"Baka magta-taxi na lang ako."

Bago pa ako makaisip ng susunod na sasabihin, bigla niyang isinandal ang ulo niya sa balikat ko. The weight of him felt familiar, warm, grounding, and a little too comforting. Hinigpitan pa niya ang pagkakahawak sa kamay kong kanina pa niya hawak.