MAFYA'M

28. Bölüm

Gizay'dan:

Duyduklarıma kaşlarım çatılırken Yasin'in sesinin neşeli çıkması biraz şaşırmama neden olmuştu. Mirzah bana kısa bir bakış attığın da tekrar Yasin'e döndü. "Bunu Ömer'de geldiğin de detaylıca konuşalım. Sen şimdilik soruşturma esnasında neler konuştuklarını belgele" Sesi ciddiydi ama ne kadar gizlese de memnuniyeti her halinden belliydi.

"Orası kolay iş. Ben Ömer geldiğin de haber veririm" Esneme sesi geldi. "Hem uykum da var gideyim de rahat bir uyku çekeyim" Mirzah hafifçe sırıttı. "Ayakta olman bile mucize" Yasin aydınlanma yaşamış gibi konuştu. "Cidden he. Neyse beni oyalama daha fazla" Ayak sesleri gittikçe azalırken Mirzah kapıyı kapattı. Bana doğru adımladığında yüzündeki serseri gülüşü hâlâ yerindeydi.

"Mete kim?" diye soru yönelttiğim de yanıma tekrardan uzandı.  Dirseğini yatağa yaslayıp kafasını da avucunun içine yasladığın da bir kaç saniye nefes alamadığımı hissettim. Şuan ki görüntüsü kalbime zarardı. Umursamamaya çalışarak sorduğum sorunun cevabını almak için yüzüne baktığım da bilmiyorum dercesine omuzlarını indirip kaldırdı. "Bilmem" Tek kaşım usulca havalanırken ciddi mi diye bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Ciddiydi.

"Şaka mı yapıyorsun canım benim? " Gözlerinde gördüğüm parıltılarla yüzündeki sırıtışı büyürken iyice yanıma yaklaştı. "Ne dedin?" derken bakışları yüzümün her yerinde gezindi. Kastettiği şeyi anladığımda biraz uğraşsam sorun olmaz diye düşündüm. "Şaka mı yapıyorsun dedim" Elimle saçlarının önünü az çok düzelttim. "Sonra?" dediğinde düşünüyormuş gibi yaptım. "Hatırlamıyorum ki ya" 

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Eliyle kolumu tuttuğu gibi çevik bir hareketle beni altına çekerken üstüme çıktı. Ellerini başımın yanına yerleştirdiğinde şokla yüzüne baktım.

"İnsan bir haber verirdi" Kınayan ses tonumla konuştum. Hafifçe sırıtıp şakağıma derin bir öpücük bırakıp kendini yanıma bıraktı. Başını gerdanıma yasladığında elleri ile belimi sardı. Ellerim büyük bir istekle saçlarını buldu. Yavaş hareketlerle saçlarını okşadığım sıra karın ağrım kendini belli etti. Yüzümü buruşturdum.  Her ay işkence çekiyorduk resmen tüm kadınlar olarak. Mirzah sanki hissetmiş gibi az önce beni çekmesinden dolayı yatağın diğer ucunda kalan  sıcak su torbasını eline alıp karnıma yerleştirdi.

Bu haline derince gülümsediğimde aklıma gelen detayla kaşlarım çatıldı. Özel durumum ile ilgili bu kadar şeyi nerden biliyordu.  "Mirzah" dediğimde  belimi okşayan eki duraksadı. Kafasını kaldırıp bana baktığında sanki ses tonumdan bir şeyler olduğunu anlamış gibi yüz ifadesi vardı. "Sor yavrum" Yavrum kelimesine ne kadar tav olsam da şu anlık görmezden gelmeye çalıştım. "Bunları almak nerden aklına geldi?" Bir kaç saniye dumura uğrasa da kafasını tekrar gerdanıma yerleştirdi.

"Ablamdan"

Saçlarıyla oynayan elim duraksadı. Ablası mı? Bana hiç ablası olduğundan bahsetmemişti. Benden hiç sormamıştım. "Ablan mı?" dedim şokla. "Nerede peki?"  Zorla derin bir nefes aldığında aklıma ablasının ölmüş olma ihtimalinin gelmesi ile derince yutkundum. Umarım düşündüğüm gibi değildir. "Vefat etti" dediğinde tutunduğum umut dalı da kırıldı. Konuşamadım, dilimi zincirlemişler gibi. Zaten Mirzah'ta konuşmamı beklemedi. Başını boynuma gömerken aramıza derin sessizlik hakim oldu. Ortamda ki sessizliği bozmak için konuştum. 

"Uykun varsa uyu" Ellerimle tekrar saçlarını okşadım. Ablası ölmüştü ne kadar zaman geçtiğini bilmesem de. Yakınını kaybetmek çok kötü bir histi. İstesen de unutmazdın, unutamazdın ama alışırdın. Bu duyguyu en yakınından annem vefat ettiğinde tatmıştım..