MAFYA'M

32. Bölüm

Bölümü yazarken  en çok dinlediğim şarkıları bırakıyorum. İçimden geldi :)

Dedublüman- Sakladığın Bir Şeyler Var 

Nazan Öncel - Beni Hatırla 

Dedublüman- Belki

Majeste- Aşk Dediğin

Gizay'dan;

Endişeyle Mirzah'a yanaştım. Kulağına doğru fısıldadım. "Şimdi ne yapacağız? Daha ilk günden basıldık. Buraya geleli yirmi dört saat bile olmadı!" Sitemime karşı rahatlıkla banyo kapısının kilidini çevirip açtı. Tam engelleyeceğim anda kapıyı da sonuna kadar açtı.   Karşımızda ki Osman gözlerini kocaman açarak bize baktı. "Abi, yenge" Stresle bir ona birde Mirzah'a baktım. Ay cidden yakalanmıştık. 

Mirzah şaşılacak derecedeki rahatlığıyla beni kolumdan yavaşça tutup lavabodan kendisiyle beraber çıkarttı. Boşta kalan eliyle de Osman'ı içeriye itekledi. "Yürü git yap çişini" Osman lavaboya girdiği gibi kapıyı hatırı sayılır şekilde hızla kapattı. "Mirzah ne yaptın?" dedim şokla. Resmen hiç bir şey olmamış gibi davranıyordu. 

"Gel sen gel boş ver" Kolumdan tuttuğu gibi eski odasına beni resmen sürükledi. Kapının kapanmasıyla itiraz ettim. "Babaannen ya gelirse Mirzah! Birde Osman'a da  yakalandık" dedim. Ama dedim sadece. Beni hiç tınlamadan yatağa oturup sırtını yatak başlığına dayadı. 

"Rahat ol yavrum. Sabah geçerim diğer odaya" Emin olabilmek için tek kaşımı kaldırdım. Beni kandırma olasılığı çok yüksekti. "Bakma öyle de gel yanıma" demesiyle ifadem anında yumuşadı. Ne güzel konuşmuştu öyle. Ben mum gibi eriye eriye yanına gittim.  Yanına gitmemle beni kucağına çekti. Kucağında güzelce yerleşip  yüzüne baktım. Aslında git diyordum ama bugün dedesiyle ve amcalarıyla ne konuştu merak ediyordum. 

"Ne yaptınız bugün dedenlerle?" Parmağımı kalbinin üzerine yerleştirmiş daireler çiziyordum. "Hayatımda ilk defa bir şeyden bu kadar pişmanlık duydum." dediğinde bakışlarımı hızla yüzüne çevirdim. Ne olmuştu ki böyle söylüyordu?

"Dedemle Murat amcam karşımda ağladılar" dedi içine kaçan sesiyle. "Dedem den bahsediyorum. Adam akıllı sevgisini bile göstermezdi bize. Akşamları gelir saçlarımızı okşardı. Onun sevgi anlayışı  buydu." Derin bir nefes aldı. "Bir anda karşım da ağlayınca ne yapacağımı bilemedim."

Elimi saçlarına atıp okşadım. "İki tarafında suçu yok ki. Senin ailen ölmüştü hem de gözlerinin önünde. Onların anılarıyla dolu bir yerde yaşayamazdın ki. Deden ve babaannen sana zaten hak veriyorlar ama işte annen, baban ve ablandan da geriye sen kalmıştın. Özlemeleri, seni yanında istemeleri çok normal" Bu sefer elim yanağına indi. "Ama bak geldin. Geç olsa da buradasın."

Kendini suçluyordu ama iki tarafın da bir suçu yoktu. "Hem artık kafana takma bak buradasın onlarla berabersin" dedim yatıştırıcı bir sesle. Kendini suçlasın istemiyordum. 

"Ee başka ne yaptınız?" diye sordum. Konunun değişmesini istiyordum. Yapmaya çalıştığımı anlamış gibi sorduğum soruyu cevapladı. "Dedeme İstanbul da ne yaptığımı detaylıca anlattım." Başımın üstüne bir öpücük bıraktı. "Sonra Serhat amcam seninle nasıl tanıştığımı sordu" dediğinde kucağında dikleştim. "Sen ne dedin?" dedim sesimde ki heyecanla.    

"Dedim ki tanışma aşaması olmadan kaçırdım" Şokla yüzüne baktım. "Ne dedin ne dedin? Bunu cidden dedin mi Mirzah?!" dedim hiddetle. "Ay bari tanıştık falan deseydin"