17

64 1 0
                                        

Sabah daha alarm calmadan uyandim, herkesin gercegi ogrenmesi beni rahatlatmisti o igrenc iftiralar olmadan okula gidecektim. Ece okula gelecek miydi merak ediyordum... Hazirlandim ve Boranin gelmesini bekledim. Boran geldiginde arabasina bindim. Gulumseyerek konustu.

-Gunaydin bocek.

-Gunaydin

-Nasilsin bakalim.

-Iyiyim, sonucta herkes gercegi ogrendi icim rahat.

-Evet sonunda, eminim ece okula gelmez.

-Bence de... o kadar yuzsuz degildir.

Biz sohbetimize devam ederken okula geldik. Arabadan indigimizde herkes bize bakiyordu. Ve bakanlardan biri Kaandi... onunla goz goze geldigmizde kalbim yerinden cikacak gibi carpti.

-Boran sen sinifa cik ben gelecegim...

Boran kafa salladi.

-Nasil istersen bocek

Boran gittiginde Kaanin yanina gittim, ben yanina yaklastiginda Kaan uzaklasti. Ona seslendim

-Kaan! Kaan! Lutfen dur!

En sonunda dayanamadi ve arkasini dondu.

-Noldu? Dikkat et sevgilin gormesin sinirlenir.

-Ne? Hayir sevgilim falan degil

-Bosver Ceren bana aciklama yapmana gerek yok.

-Hayir Kaan, gormedin mi? Her seyi yapan Eceymis! Boran bana yardimci oldu, Eceyle yuzlestik. Ben hataliymisim.

-Cok safsin Ceren...

Kaan bunu diyip arkasina bakmadan gitti. Uzulmustum, ama o da kendince hakliydi. Bende sinifa girdim ve Boranin yanina oturdum sonra ders basladi. Ders boyu Dilekin bakislarini ustumde hissediyordum, Kaan ders boyu uyudu goz ucuyla bile bana bakmadi... Ece de okula gelmemisti. Zil calinca Kaan hemen siniftan cikti, Dilek yanima yaklasti. Dileki gorur gormez boran konustu.

-Dilek su an kimse seninle ugrasamaz guzelim hadi ikile.

Dilek gicik olmus gozukuyordu,

-Borancim seninle konusmaya gelmedim, Cerenle konusmam gerek. Ikimizin.

Boran ofladi.

-Dilek uza.

Dilekin diyeceklerini merak ediyordum ayaga kalktim.

-Sorun yok Boran, Dilekle konusabiliriz. Gidelim Dilek.

Boran sasirmis gozukuyordu. Dilek gulumsedi.

-Tamam... gel.

Beraber koridora ciktik.

-Evet ne hakkinda konusmak istiyosun?

Dilek biraz gergin gozukuyordu.

-Bak... bence bu dusmanliga son vermeliyiz. Yaptiklarim icin ozur dilerim... cok cocukcaydi gercekten pismanim.

Duyduklarim karsisinda cok sasirmistim. Boyle bir ozur beklemiyordum.

-Yani, ozrunu kabul ediyorum. Herkes hata yapar.

Dilek gulumsedi.

-Gercekten mi??

-Evet... ama yine de aramizdaki mesafeyi gecmemeliyiz sanirim.

-Haklisin, ama bir sey soylemem gerek.

-Bak dilek eger boranla alakaliysa hic soyleme duymak istemiyorum...

AVCIOĞLU KOLEJİBağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin