AVCIOĞLU KOLEJİ

23

Her şeyin üstünden tam bir ay geçmişti, okul sonunda ara tatile girmişti. Boran'in okuldan gitmesi, Boranın ve Ecenin gerçek yüzünün ortaya çıkması, hakkımda atılan iftiralar, ihanet ve daha sayamayacağım kadar çok olay. Tabiki bu olaylar beni çok etkiledi, yordu ve yıprattı fakat yanımda olan Kaan vardı, onun sayesinde her şey çok daha kolaydı. Ne olursa olsun yanımdaydı beni hiç yalnız bırakmadı. O olmasa nasıl atlatacaktım bilmiyorum bile.

Ama şu an çok daha heyecanlıydım çünkü Kaan beni annesi ve üvey babasının düğününe davet etmişti, beni ailesiyle tanıştırmak istediğini zaten biliyordum ama bu kadar erken olacağını tahmin etmemiştim, hem de annesinin düğününde tanışacaktım. İçim içime sığmıyordu, gece zaten tam uyuyamamıştım. Ya annesi beni beğenmezse? ya kendimi rezil edersem? ya Kaan benden soğursa? diye kendime sorup durmuştum. Sabah olduğunda neyseki bu düşünceleri aklımdan atabilmiştim.

Düğün bu gündü. Erkenden kalkıp hazırlanmaya başladım, su yeşili saten bir elbise giymeye karar vermiştim, fazla abartılı olmak istemedim. Saçımı ve makyajımı yapıp beni bekleyen Kaan'i daha fazla bekletmeden aşağı indim. Arabasına yaslanmış beni bekliyordu, beni gördüğünde gözlerinin içi gülümser şekilde beni süzdü. Gereğinden biraz fazla incelemişti beni.

"Kusura bakma, güzelliğinden gözlerimi alamadım da."

Kaan tek lafıyla içimdeki tüm tedirginliğimi aldı.

"Sen de fena olmamışsın."

Kaan gülümsedi sonra arabanın kapısını benim için açtı

"Hadi atla, kendi annemin düğününe geç kalsam kötü olur."

Arabaya bindim, sanırım endişeli halim yüzümden okunuyordu.

"Ceren— annemin seni seveceğine o kadar eminim ki." Kaan beni rahatlatmaya çalıştı.

"Nasıl o kadar eminsin??"

"Hadi ama, seni kim sevmez ki? Hem anneme seni o kadar çok anlattım ki artık seninle tanışmış kadar oldu."

Kaanin bu kelimeleri içime su serpti.