Τα Παιδιά του Χειμώνα

Μαξ Γκόρντον

Ανέβηκα στο δωμάτιό μου από τις σκάλες μιας και δεν υπήρχε ασανσέρ και έβαλα το κλειδί στην πόρτα. Πάνω που νόμιζα ότι ήμουν μόνη μου στο δωμάτιο, βγήκε μια κοπέλα από τα δεξιά - μάλλον το μπάνιο ήταν - και με κοίταξε γουρλώνοντας τα μάτια της. 
"Κι εσύ είσαι...;" έκανε. 
"Οντέτ Ντίλινγκς" απάντησα. "Μόλις έφτασα". 
"Αχ, είσαι η καινούρια μου συγκάτοικος; Ω χαίρομαι που σε γνωρίζω, το όνομά μου είναι Λίλι Τζένκινς και είμαι εδώ για έναν χρόνο. Ας πούμε ότι μπλέχτηκα σε μια παρεξηγησούλα με ένα πτώμα και ναρκωτικά, τα οποία πια δεν αγγίζω. Εσένα γιατί σε φέρανε; Ποιόν έφαγες;" Κοίταξα το κορίτσι με τα κοντά μαλλιά και το έξυπνο βλέμμα περιμένοντας να μου πει ότι έκανε πλάκα και μιλούσε έτσι απλά για δολοφονίες και ναρκωτικά, αλλά εκείνη έμεινε να με κοιτάζει περιμένοντας μια απάντηση. 
"Δεν νιώθω άνετα να μιλήσω ακόμα γι' αυτό" της είπα. 
"Εντάξει, ό, τι πεις" σχολίασε και σήκωσε τα χέρια. "Έχεις όρεξη να κάνουμε μια βόλτα στην αυλή, να πούμε δυο κουβέντες; Η προηγούμενη συγκάτοικός μου ήταν απίστευτη σκύλα, μιλιά δεν της έπαιρνες. Πάμε;"
Το κορίτσι ήταν χείμαρρος, που με έκανε να πιστεύω ότι θα με έριχνε από το παράθυρο αν έλεγα όχι, έτσι έγνεψα θετικά και άφησα τα πράγματά μου στο πάτωμα. 

"Για πόσο καιρό θα είσαι εδώ;" ρώτησε η Λίλι ανάβοντας το τσιγάρο της. Είχαμε καθίσει σε κάτι πέτρινες εξέδρες, μερικά μέτρα μακριά από το ίδρυμα, όπου εδώ γίνονταν καμιά φορά αγώνες μπάσκετ, όπως μου είπε. 
"Έξι μήνες" είπα. 
"Α, εντάξει, δεν είσαι από τους μεγάλους εσύ". Ο τρόπος που το είπε με έκανε να υποθέσω ότι το "μεγάλος" ήταν κάποιου είδους τίτλος. 
"Τι εννοείς, από τους μεγάλους;" τη ρώτησα. 
Εκείνη φύσηξε τον καπνό και γύρισε να με κοιτάξει. "Λοιπόν, κοίτα να δεις. Εδώ έχουμε τρεις κατηγορίες τροφίμων. Είναι οι μικροί, που έρχονται εδώ για έξι μήνες, σαν εσένα, ας πούμε, οι μεσαίοι, που έρχονται εδώ για το χρόνο, και οι μεγάλοι, που είναι εδώ μέσα για πάνω από χρόνο". 
"Δεν θα ήθελα να δω κανέναν από δαύτους. Χωρίς παρεξήγηση" έκανα και άρπαξα το τσιγάρο που μου πρόσφερε. "Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα;" 
"Ναι, αλλά τα έκανα τράκα από τον Τρομερό Τζο". 
"Ποιός είναι ο Τρομερός Τζο;"
"Ένας υπάλληλος, θα τον γνωρίσεις. Πολύς κόσμος τον τρέμει, αλλά είναι καλή ψυχούλα. Μας δίνει τσάμπα τσιγάρα". 
Δεν το σχολίασα. Άφησα τον καπνό να βγει από μέσα μου, δίνοντας στον εαυτό μου μια υπόσχεση. Θα το κόψω. Βέβαια, δεν την κρατούσα ποτέ. 
"Τι σκέφτεσαι;" με ρώτησε. 
"Τίποτα. Απλώς να... άλλαξε αμέσως η ζωή μου εδώ μέσα. Λες και βρέθηκα σε άλλη διάσταση". 
"Ετοιμάσου να βρεθείς όντως σε άλλη διάσταση" είπε και ανασηκώθηκε πιάνοντάς με από το χέρι. "Καλύτερα να την κάνουμε". 
"Γιατί;" ρώτησα και κοίταξα γύρω μου. 
"Γιατί έρχονται τα Παιδιά του Χειμώνα". 
"Τα ποιά;"

Ο ξανθός τραμπούκος και οι τρεις μαντραχαλάδες φίλοι του περπατούσαν με άνεση προς τις κερκίδες και η Λίλι έμοιαζε έτοιμη να φύγει ακόμα και έρποντας από εκεί. "Τον είδα αυτόν" είπα. "Ήταν στη γραμματεία όταν ήρθα και ήθελε να δει σε ποιό δωμάτιο είμαι. Τί πρόβλημα έχει;"
"Να μωρέ, όχι τίποτα τρομερό, απλώς παίζει να είναι το μεγαλύτερο κάθαρμα που κυκλοφορεί εδώ μέσα. Τρία χρόνια έχει φάει, από ότι λένε, για δολοφονία εκ προμελέτης. Κράτα αποστάσεις, αν και λένε ότι είναι σχετικά ασφαλής. Αλλιώς θα τον είχαν στη Στενή". 
"Τί είναι πάλι αυτό;"
"Έχεις να μάθεις πολλά" είπε η Λίλι και με έσυρε ξωπίσω της. 
Ο ξανθός και η παρέα του μας πέτυχαν κάπου στα μέσα της διαδρομής και μας έκλεισαν το δρόμο. "Βρε, βρε, βρε... για δες ποιά έχουμε εδώ. Η καινούρια". 
"Πάμε, Λίλι" είπα και έκανα να φύγω. 
"Αγόρια, της δημιουργώ τάσεις φυγής, το είδατε; Πού πας, πιτσιρίκι; Να μην γνωριστούμε;"
"Όχι, ευχαριστώ" είπα κάπως διστακτικά. Δεν είναι να παίζεις με τέτοια πράγματα, ο τύπος είχε σκοτώσει άνθρωπο. 
"Ω, έλα τώρα, αφού καίγεσαι να με μάθεις. Με λένε Μαξ Γκόρντον. Κι εσύ είσαι η;"
Κοίταξα τη Λίλι που κοιτούσε αλλού και έμοιαζε έτοιμη να λιποθυμήσει. "Οντέτ. Ντίλινγκς". 
"Α, η τύπισσα με το δυστύχημα στην Εθνική; Μεγάλη μου τιμή, κούκλα, χαίρομαι που σε γνωρίζω. Μάγκες, ακούσατε; Το δυστύχημα". Όλοι οι άλλοι άρχισαν να γελάνε και να χειροκροτούν. "Λοιπόν, θα κάτσεις μαζί μας;" ρώτησε ο Μαξ. 
"Όχι, ευχαριστώ" είπα και πριν προλάβει να με αρπάξει και πάλι, τράβηξα τη Λίλι και την οδήγησα στο κτίριο, έτοιμη να βγάλω τα σωθικά μου μπας και ηρεμήσω. 

Η Λίλι με έσυρε στο δωμάτιο αναψυχής του ορόφου μας. Κάθισε σε μια πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο και μου έκανε νόημα να καθίσω στην πολυθρόνα απέναντί της. Βόλεψε τα πόδια της κάτω από το κορμί της και έριξε τη πλάτη της πίσω. Την μιμήθηκα. 
"Εντάξει, δεν είμαι χαζή" της είπα. "Το βλέπω ότι τον τρέμετε όλοι αυτόν τον Γκόρντον. Αυτό που θέλω να ρωτήσω, είναι γιατί; Εξαιτίας της φήμης που τον ακολουθεί;"
"Δεν είναι και λίγο να σε χώνουν μέσα για φόνο εκ προμελέτης". 
"Και γιατί δεν μπήκε σε κανονική φυλακή να εκτίσει την ποινή του και ήρθε εδώ;"
"Ο πατέρας του το φυσάει, Οντέτ" είπε η Λίλι και με κοίταξε σοβαρά. Τα καστανά της μάτια έδειχναν μεγαλύτερα από την ηλικία της. "Λένε επίσης, πως πλήρωσε αδρά και τους δικαστές για να μην φάει μεγαλύτερη ποινή". 
"Αδέρφια δεν έχει;"
"Έχει έναν αδερφό, νομίζω είναι κοντά στις ηλικίες, αλλά ήρθε να τον δει μόνο μία φορά. Και τώρα που το λες, δεν νομίζω να έχει επαφές με τους γονείς του από τότε που τον έφεραν. Έτσι λένε τουλάχιστον, αλλά κι εγώ δεν τον έχω δει ποτέ να περιμένει τηλεφώνημα". 
Έριξα το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο, όπου έβλεπα τον περίφημο Μαξ Γκόρντον και τη συμμορία του να κάθονται και να καπνίζουν στις κερκίδες. Ένιωσα μια ανατριχίλα. Εγώ τουλάχιστον, είχα το αίμα του ανθρώπου στα χέρια μου από λάθος. Ο Γκόρντον το είχε κανονίσει. 
"Πάλι κάτι σκέφτεσαι" μου είπε η Λίλι χαμογελώντας. "Τί;"
Πήρα μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσω. "Τί σόι μέρος είναι αυτό" της είπα. "Αυτό σκεφτόμουν". 
"Τρεις κανόνες πρέπει να θυμάσαι, αν θέλεις να επιβιώσεις σε αυτό το μέρος, Οντέτ. Πρώτον, μην δημιουργείς μπελάδες" Άφησε ένα δάχτυλο στον αέρα, μετρώντας. " Δεύτερον, μην μπαίνεις ποτέ σε κάποιο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσεις την πόρτα. Και τρίτον, ποτέ - μα ποτέ - μην μπλεχτείς με την συμμορία του Μαξ Γκόρντον". 
Έριξα ξανά το βλέμμα μου στη συμμορία. Έμοιαζαν να διασκεδάζουν. Μόνο ο αρχηγός τους φαινόταν χαμένος σε σκέψεις. 
"Εμείς πάντως εδώ τους λέμε τα Παιδιά του Χειμώνα" πρόσθεσε η Λίλι κοιτώντας κι εκείνη προς το μέρος τους. 
"Γιατί;" 
"Κανείς δεν ξέρει, ή και να ξέρει, κανείς δεν λέει. Εγώ ήρθα εδώ και τους βρήκα ήδη να κάνουν κουμάντο. Και πίστεψέ με, αν θέλεις να το αλλάξεις, σε συμβουλεύω να μην το σκεφτείς καν. Δεν είναι καθόλου καλή ιδέα". 
"Καλά, και οι ΜακΚλάγκεν, τί κάνουν;" ρώτησα εγώ. 
"Τίποτα" είπε η Λίλι χαμογελαστή. 
"Τίποτα; Μα καλά, τους αφήνουν να αλωνίζουν εδώ μέσα λες και τους ανήκει το κτίριο;"
"Το χειρότερο είναι, ότι αλωνίζουν λες και τους ανήκουμε εμείς. Χέσε το κτίριο, φέρονται απαίσια και σε εμάς". 
Χωρίς να έχω την πολυτέλεια να βγάλω δικιά μου γνώμη, η Λίλι κατάφερε και με έπεισε. Σε συνδυασμό με αυτά που είχα δει εγώ λίγη ώρα πριν, μπορούσα να το πιστέψω. Εξάλλου ο Γκόρντον είχε τη φάτσα τραμπούκου. Σημείωσα νοητά στο μυαλό μου να κρατηθώ πάση θυσία μακριά από αυτούς τους τύπους. 
"Οι άλλοι τρεις που τον ακολουθούν πάντα σαν σκυλάκια, ποιοί είναι;" ρώτησα τη Λίλι, που έμοιαζε με κινητή εγκυκλοπαίδεια. 
"Ο ένας είναι ο Γκρέγκορι Μπέιν" είπε η Λίλι. "Ξέρεις, αυτός με το κοντοκουρεμένο μαλλί. Ο άλλος, αυτός με το σκούρο δέρμα, είναι ο Τζέιμς "ο Δολοφόνος" Τζόνσον. Και ο τρίτος, ο άλλος γαλανομάτης είναι ο Τσάρλι Ρέντνερ". 
"Σύντομα θα μετανιώσω γι' αυτή την ερώτηση, αλλά θα την κάνω. Ξέρεις γιατί βρίσκονται εδώ;"
Η Λίλι πήρε το ύφος του μεγάλου παραμυθά, έσκυψε προς το μέρος μου και άρχισε να μου διηγείται. "Ο Γκρέγκορι Μπέιν είναι εδώ επειδή διακινούσε ναρκωτικά. Είναι ορφανός, μόνος στον κόσμο και μια φορά έγινε η στραβή, τον πιάσανε και τον φέρανε εδώ. Ο Τσάρλι Ρέντνερ, που αν θες και τη γνώμη μου πάει χαμένη τόση ομορφιά πάνω του, πυροβόλησε τον πατέρα του. Λένε ότι ήταν πάνω σε άμυνα, μιας και ο πατέρας του ήταν οπλισμένος και δοκίμασε να τους σκοτώσει, αλλά και πάλι. Δολοφονία έκανε, εν ψυχρώ. Τον βρήκαν σοκαρισμένο στο σπίτι με την κυνηγετική καραμπίνα στα χέρια και στον τοίχο τα μυαλά του πατέρα του. Και ο Τζέιμς, ε, εντάξει, νομίζω μπορείς να μαντέψεις για ποιόν λόγο είναι μέσα. Αν και για εκείνον λένε ότι ήταν σε άμυνα, αλλά δεν το πιστεύω. Θέλω να πω, δες τη φάτσα του. Φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τον τύπο". 
Η Λίλι είχε χαθεί στης διηγήσεις της και με κοιτούσε λες και μου μετέφερε γνώση αρχαιοτάτων χρόνων. "Ελπίζω να μην με δουλεύεις" της είπα χαμογελώντας στραβά. 
Εκείνη σχημάτισε ένα σταυρό με τα δάχτυλά της και το έφερε στο στόμα. "Σου ορκίζομαι, αυτά κυκλοφορούν εδώ μέσα. Και όπως κατάλαβες, είναι δύσκολο να είσαι κοντά σε τέτοια άτομα". 
"Όλος ο κόσμος κάνει λάθη" της είπα. 
"Δεν σκοτώνει όμως όλος ο κόσμος" απάντησε εκείνη. 
"Και ο Γκόρντον; Τι ακριβώς έχει κάνει;" 
"Δολοφονία εκ προμελέτης, όπως σου είπα. Είσαι σίγουρη ότι θέλεις τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες;" 
"Είμαι σίγουρη ότι θα της ακούσω όσο θα είμαι εδώ μέσα, αλλά δεν βλάπτει να μου πεις κι εσύ". 
"Ο αδερφός του Γκόρντον, αυτός που τον επισκέφτηκε μια φορά μόνο, είχε μπλεξίματα με κάτι νονούς της νύχτας, με ναρκωτικά και τα συναφή. Ιδιαιτέρως ένας μπάτσος του είχε κάνει τη ζωή πατίνι και ο Μαξ, για να σώσει τον αδερφό του, πήρε ένα ωραίο βράδυ το καλσόν της μαμάς του, το φόρεσε στο κεφάλι, πήρε και το αμάξι του και πήγε και πάτησε τον φουκαρά τον αστυνομικό. Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά λένε πως το πτώμα το βρήκαν αποκεφαλισμένο". 
Ένιωσα ένα ρίγος στη σπονδυλική μου στήλη και έριξα τα μάτια εκεί όπου προηγουμένως καθόταν ο Γκόρντον και η παρέα του. Τώρα πια, δεν καθόταν κανένας. "Δεν έπρεπε να ρωτήσω" μονολόγησα. "Αλλά... πώς το ξέρετε ότι εκείνος διέπραξε τη δολοφονία του αστυνομικού;"
Η Λίλι μου χαμογέλασε. "Ομολόγησε, Οντέτ. Τα είπε όλα στο δικαστήριο. Θυμάμαι τί σάλος που είχε γίνει, τον έδειχναν σε όλα τα κανάλια". Δεν μπορούσα να πω πως θυμόμουν το περιστατικό, μιας και δεν έβλεπα ποτέ τηλεόραση, ή τουλάχιστον προσπαθούσα να την αποφεύγω. Σε σχέση με αυτά που είχα ακούσει, εγώ έμοιαζα από τους πιο ακίνδυνους τύπους εκεί μέσα. Είχα αρχίσει να φοβάμαι. "Και να έχεις το νου σου" πρόσθεσε η Λίλι, "να μην πλησιάζεις ποτέ την αίθουσα χορού. Οι μόνοι που πάνε εκεί είναι τα Παιδιά του Χειμώνα και δεν γουστάρουν επισκέπτες". 
"Γι' αυτό η ΜακΚλάγκεν μου τα μάσησε όταν μου ανέφερε την αίθουσα;" τη ρώτησα. 
"Λογικό, δεν θέλει να δεχτεί ότι της έχουν πάρει τον έλεγχο μια τετράδα τραμπούκοι. Να φανταστείς, ο Γκόρντον, έχει αλλάξει μέσα σε ένα χρόνο 5 ψυχολόγους. Κανείς δεν ήθελε να τον αναλάβει για περισσότερες από δύο μέρες. Όλοι παραιτήθηκαν, ο ένας μετά τον άλλον, γιατί τους τρόμαζε. Ο τελευταίος που ήρθε, ένας τύπος που μόνο για ψυχολόγος δεν μοιάζει, μιλάω σοβαρά, είναι ο μόνος που τον έκανε καλά. Και αυτός διαβεβαιώνει πως δεν είναι απειλή για εμάς τους υπόλοιπους. Θέλω να τον πιστέψω, μιας και μοιάζει να λέει αλήθεια, αλλά σκιάζομαι και μόνο που κοιτάω τον Γκόρντον. Ο τύπος είναι τρελάρας". 
Και σαν να ήθελε ο Θεός να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα της Λίλι, από τις σκάλες εμφανίστηκε ο Γκόρντον και τα παιδιά του Χειμώνα. Περπατούσαν λες και το κτίριο τους ανήκε εξαιτίας κάποιας κληρονομιάς. Ένας ψηλός και μεγαλόσωμος υπάλληλος που τύχαινε να κόβει βόλτες στο διάδρομό μας, τους είδε που έστριβαν τσιγάρα. Αργότερα έμαθα από τη Λίλι ότι αυτόν τον υπάλληλο τον φώναζαν Τρομερό Τζο, γιατί ήταν σαν ντουλάπα και οι μόνοι που δεν τον σκιάζονταν, ήταν η συμμορία του Γκόρντον. Μόλις ο Τρομερός Τζο τους είπε να σβήσουν τα τσιγάρα τους, - παρόλο που ο ίδιος τα μοίραζε στους τροφίμους τζάμπα - ο Μαξ τον κοίταξε  με ένα ανεξιχνίαστο μειδίαμα και έπειτα σήκωσε το χέρι, κάνοντάς του την άκομψη χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο. Ο Τρομερός Τζο αναστέναξε, αλλά δεν ασχολήθηκε ξανά.