Τα Παιδιά του Χειμώνα

Ανατροπές

Ο Μαξ έπαιξε το ρόλο του τόσο καλά, που το βράδυ που ήρθε στο δωμάτιό μου του είχα μούτρα χωρίς να έχω καταλάβει γιατί. Μόλις εκείνος γέλασε, επειδή κατάλαβε τί έτρεχε στο κεφάλι μου χωρίς να το έχω καταλάβει εγώ, συνειδητοποίησα ότι οι μέρες που ο Μαξ Γκόρντον ήταν το κακό παιδί, είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. 
"Νιώθω πως η απάντηση σε όλα είναι στην άκρη της γλώσσας μου και εκνευρίζομαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να βρω λύση!" μου είπε κάνοντας μια έκφραση που - παραδόξως - βρήκα εξαιρετικά αστεία. "Νομίζω πως ένα μέρος του μυαλού μου έχει ήδη βρει λύση". 
"Μπες στο παλάτι του μυαλού σου" του είπα γελώντας. 
"Ναι, Σέρλοκ" έκανε εκείνος χαμογελαστός "γιατί τον ελέυθερό μου χρόνο σε αυτό το αχούρι, τον περνούσα χτίζοντας το παλάτι του μυαλού μου!"
"Αλήθεια, πώς τον περνούσες τον ελεύθερό σου χρόνο εδώ; Ξέρεις, πριν έρθω εγώ". 
Ο Μαξ χαμογέλασε. "Έπειθα τον κόσμο ότι ήμουν δικαίως κλεισμένος εδώ μέσα" απάντησε απλά. 

Το επόμενο πρωί και αφού ο Μαξ έφυγε στα κρυφά για το δικό του δωμάτιο, μια φωνή ήχησε σε όλο το ίδρυμα. Αναγνώρισα τη φωνή της διευθύντριας. Είχε γίνει σύστημα τώρα τελευταία αυτή η καραμέλα με τις ανακοινώσεις. 
"Παρακαλούνται όλοι οι τρόφιμοι όπως συγκεντρωθούν στην τραπεζαρία άμεσα. Ευχαριστώ". 
Χάρηκα που είχα προλάβει να πλυθώ και να βουρτσίσω τα δόντια μου, έτσι φόρεσα ένα παντελόνι, άρπαξα τυχαία μια μπλούζα και βγήκα από το δωμάτιο. Στην τραπεζαρία βρήκα τη Λίλι και το μάτι μου έπεσε λίγο πιο πέρα στον Μαξ και τους φίλους του. Το βλέμμα του ήταν τρομοκρατημένο. 
Έπειτα από λίγο οι διευθυντές έκαναν την εμφάνισή τους και όλες οι ομιλίες και τα πηγαδάκια έπαυσαν. 
"Με αλφαβητική σειρά, θα καλείσθε ένας προς έναν στο γραφείο μου. Υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να διευθετηθούν. Μέχρι να σας καλέσω, θα μείνετε εδώ. Τζορτζίνα Άμποτ". 
Με αυτά τα λόγια έκανε μεταβολή και χάθηκε στον διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο της. Άρχισαν αμέσως κάποιοι να διαμαρτύρονται, άλλοι να την επικροτούν, άλλοι, ακόμα από τον ύπνο όπως φάνηκε, άργησαν να πάρουν μπρος. Επικράτησε ένας μικρός πανζουρλισμός καθώς η Τζορτζίνα Άμποτ ακολουθούσε την διευθύντρια, και τότε βρήκε ο Μαξ ευκαιρία να με βρει, αφήνοντας τους φίλους του. Το χέρι του έπεσε στο μπράτσο μου. 
"Οντέτ" είπε. 
"Μαξ! Τι τρέχει, τί την έπιασε;"
"Όντι, δεν μπορώ να σου πω τώρα τίποτα, θα μας δουν. Στο τέλος της ομιλίας μας θα καυγαδίσουμε, το έπιασες; Είναι ζωτικής σημασίας!"
"Τι; Καλά ναι, εντάξει, το έπιασα. Καυγάς". 
"Και, Όντι... να προσέχεις τη διευθύντρια". Αυτό είπε και έπειτα με πλησίασε απειλητικά. "Κοίτα μη μάθω ότι έμπλεξες πουθενά το όνομά μου, μικρή!" φώναξε. Και είχε αποτέλεσμα, καθώς πολλά ζευγάρια μάτια καρφώθηκαν πάνω μας, ξεχνώντας τις δικές τους διαμαρτυρίες. "Δεν θέλεις να τα βάλεις μαζί μου!"
"Παράτα με, Γκόρντον!" γκάριξα κι εγώ. Έφερα στο μυαλό μου κάτι μαθήματα θεάτρου που είχα κάνει πριν κάποια χρόνια και προσπάθησα να τα εφαρμόσω. 
"Πρόσεχε μικρή... μόνο αυτό σου λέω!" Έκανε μεταβολή, με ένα τραυματισμένο βλέμμα που ήλπιζα να μην το πρόσεχε κανείς και βρήκε και πάλι τους φίλους του.