Τα Παιδιά του Χειμώνα

Επίλογος

Το πότε πέρασαν έξι μήνες από τα γεγονότα στο Ίδρυμα δεν το κατάλαβα ποτέ. Τα πράγματα έμπαιναν σε μια σειρά.
Είχα ρεπό - η κυρία Έλεν μου έδινε περισσότερα ρεπό από όσα ονειρευόμουν με αντάλλαγμα να της φέρνω που και που τα διάσημα κουλουράκια μου - και το περνούσα με τον Μαξ σε μια καφετέρια με θέα τη θάλασσα, που είχε επίσης ρεπό από την δική του δουλειά - ο Μπράιαν τον είχε βάλει βοηθό ενός γνωστού του σε μια εταιρία και ο μισθός του ήταν πολύ καλός.
Συζητούσαμε για την Λίλι, του είπα ότι άρχισε να βγαίνει με ένα ξάδερφο του γιου του Μπράιαν και με κοίταζε με το φρύδι ανασηκωμένο, ενώ επέμεινε να γνωρίσουμε τον τύπο.
"Δεν μπορώ άλλους γκόμενους της τρελής της φιλενάδας σου" μου είπε.
Οι σχέσεις του Μαξ και της Λίλι έγιναν σχεδόν καλύτερες από όσο ήλπιζα. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο ήρθαν και οι δύο μαζί και με βοήθησαν να μπω στο αμάξι με μια άψογη συνεργασία. Η Λίλι έκανε ό, τι μπορούσε για να εξιλεωθεί, μέχρι που μια φορά που είχαμε πάει σπίτι του Μαξ για ταινία μαζί με τον Άλεξ και η Λίλι επέμεινε να του δώσει ένα μαξιλάρι για την πλάτη του, εκείνος το άρπαξε και της το πέταξε στο κεφάλι, κάνοντάς την να αρχίσει να γελάει σαν υστερική. Της είπε κατα λέξη "να πάψει να του σπάει τα νεύρα, γιατί δεν είχε να εξιλεωθεί για τίποτα, εντάξει;"
Από τότε και μετά, της φερόταν σαν να ήταν ο μεγάλος της αδερφός κι εκείνη έμοιαζε να το απολαμβάνει. Ο Άλεξ έμεινε στη ζωή μας μετά το περιστατικό και μάλιστα τον εμπιστεύομαι ακόμα σχετικά με τις ψυχολογικές συμβουλές που χρειάζομαι.
Σε εκείνη την καφετέρια ήταν που ενώ απολαμβάναμε το ρεπό μας με ρώτησε, ενώ εγώ του μιλούσα για την Λίλι.
"Έλα να μείνεις μαζί μου, Οντέτ".
"Θα έρθω αύριο" είπα. "Σήμερα θα έχουμε επισκέψεις, δεν μπορώ δυστυχώς να-"
"Όχι, εννοώ να μείνεις για πάντα. Μαζί μου. Θέλω να μείνεις μαζί μου".
Τον κοίταξα σοκαρισμένη. "Παρακαλώ;"
Ο Μαξ με κοίταξε σοβαρός και πήρε το χέρι του στο δικό μου. "Οντέτ..." ξεκίνησε. "Θέλω να μείνουμε μαζί. Για πάντα. Εγώ, εσύ... και όποιος... χμ... άλλος προκύψει στην πορεία, αλλά, Όντι... θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα σου, να είμαι πάντα δίπλα σου, να σου φτιάχνω πρωινό, να τρώμε μαζί, να κοιμόμαστε αγκαλιά μπροστά στο τζάκι και να βλέπουμε ταινίες. Να φτιάχνεις γλυκά και να μην σε αφήνω σε ησυχία, να έχεις πονοκέφαλο και να σε κάνω να ξεχνιέσαι, να σε κρατάω αγκαλιά. Θα μείνεις μαζί μου;"
Ου, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, ομολογώ.
Μου ήρθε κάπως απότομο, αλλά δεν τρόμαξα όπως θα περίμενα. Δεν σηκώθηκα να τρέχω φωνάζοντας "φωτιά, φωτιά!" όπως πάντα θεωρούσα ότι θα έκανα. Κάθισα εκεί ήρεμη και τον κοίταζα κατάματα, όταν συνειδητοποίησα πως ήθελα να απαντήσω θετικά. Ήθελα όλα αυτά που περιέγραφε, ήθελα να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα του, να μην χρειάζεται να περιορίζομαι στο να του κρατάω απλά το χέρι όσο βλέπαμε ταινίες στον καναπέ επειδή οι γονείς μου δούλευαν στο γραφείο στον πάνω όροφο, δεν ήθελα να οργανώνω κρυφά τα ραντεβού μας και να κλέβω στιγμές μαζί του μόνο όσο οι γονείς μου έλειπαν από το σπίτι οπότε και μπορούσα να το σκάσω με την ησυχία μου. Μετά το περιστατικό ειδικά, ήταν ικανοί να φρικάρουν με το παραμικρό και δεν είχα καμία όρεξη να έρχομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση.
Ήθελα να μείνω με τον Μαξ.
Για πάντα.
Και αυτό του είπα.

Γνωρίσαμε και τον φίλο της Λίλι λίγο καιρό αργότερα. Ένα παιδί που δεν είχε καμία σχέση μαζί της, δεν είχε ιδέα από ηλεκτρονικά που η Λίλι λάτρευε, δεν ήξερε την μουσική που ακούει η τρελή η φιλενάδα μου και δεν είχε διαβάσει κανένα από τα περιοδικά που απολάμβανε εκείνη. Μα την κοιτούσε με ένα βλέμμα που έκανε ακόμα και μένα να λιώνω.
Η Λίλι έπιασε σπίτι με τον Έντουαρντ λίγο πιο πέρα από το δικό μας.
Οι κυριακάτικοί μας περίπατοι γίνονταν είτε σε δυάδες, είτε σε τετράδες, είτε σε πιο μεγάλες παρέες. Ο παππούς του Μαξ χαιρόταν ιδιαίτερα να μας καλεί για φαγητό, πηγαίναμε κάθε εβδομάδα και μετά καταλήγαμε με τη Λίλι και τον Έντ στο πάρκο. Από τότε που η Λιλ έμεινε έγκυος και ιδιαίτερα από τότε που γέννησε, το κυριακάτικό μας παιχνίδι έγινε πιο κεφάτο από πρώτα, γιατί είχαμε να ασχολούμαστε και με ένα μωρό, που αποζητούσε την προσοχή όλων και γελούσε συνέχεια. Ο μπέμπης έγινε παρανυφάκι στο γάμο των γονιών του, περίπου δύο χρόνια αργότερα. Στον ίδιο γάμο, την Λίλι παρέδωσε στον Έντουαρντ ο Μαξ. Το περίεργο ήταν πως του το ζήτησε η ίδια και πως εκείνος δάκρυσε όταν δέχτηκε. Τότε ήταν, σε εκείνο το γάμο, που ο Μαξ - ένας άνθρωπος που δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου το ζητούσε τόσο νωρίς - μου είπε πως ήθελε ένα μωρό. "Δηλαδή, ένα για αρχή" ήταν τα λόγια του και σοκαρίστηκα.
Μα η αλήθεια ήταν πως η σκέψη δεν μου ήταν τελείως ξένη. Μπορούσα να φανταστώ ένα παιδάκι να τρέχει μέσα στο σπίτι, ένα παιδάκι που θα είχε τα μαλλιά και τα μάτια του Μαξ και μου ήρθε να γελάσω.
Τώρα, που η ζωή μας είχε μπει σε μια πορεία, που δεν υπήρχε καμία ΜακΚλάγκεν να μας απειλεί, που τα σημάδια εκείνης της εποχής είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν από τις αναμνήσεις μου, τώρα που ένιωθα πως είχα όντως δίπλα μου έναν άνθρωπο που δεχόταν την Οντέτ όπως πραγματικά ήταν... τώρα ήταν η καλύτερη στιγμή.
Για πολλά πράγματα.
Κοίταξα τον Μαξ και χαμογέλασα με το ύφος του. Μου έπιασε το χέρι και άφησε ένα φιλί στο μέτωπό μου.
"Μαζί" μου είπε.
Και ήξερα πως έλεγε αλήθεια.