Τα Παιδιά του Χειμώνα

Εφημερίδες

"Μπορείς να μην χοροπηδάς σαν κατσίκι, σε παρακαλώ;" έκανε ο Μαξ, μπλέκοντας και ξεμπλέκοντας τα δάχτυλά του από το άγχος. Του έβγαλα την γλώσσα και συνέχισα.
"Με ξε- αγχώνει" απάντησα. "Εξάλλου, το δικό μου είναι και χαριτωμένο. Εσύ θα κόψεις κανένα δάχτυλο" πρόσθεσα και χώρισα τα χέρια του. "Μην φοβάσαι". 
Τα μάτια του με βρήκαν και με φίλησε στο μέτωπο. "Αντιλαμβάνεσαι, ασφαλώς ότι έχω να ανησυχώ για τρεις, έτσι;"
"Εγώ και η Λίλι είμαστε μεγάλα κορίτσια" είπα και πέρασα τα δάχτυλά μου από τα μαλλιά του. "Ξέρουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας". 
"Είστε κορίτσια και είμαι υπεύθυνος για ό, τι σας συμβεί. Όντι, εγώ σε έμπλεξα σε αυτή την κατάσταση, μην το ξεχνάς. Αν πάθεις κάτι..."
"Παιδιά, όλα εντάξει!" είπε η Λίλι και μας πλησίασε, σταματώντας την κουβέντα του Μαξ. "Πηγαίνετε, γρήγορα, γαμώτο!"
Τον άρπαξα από το χέρι και μπήκαμε στον διάδρομο με τις εφημερίδες, πριν προλάβει να πει κουβέντα. 

Μερικές φορές, η τύχη σου χαμογελάει εκεί που δεν το περιμένεις. Ούτε πέντε λεπτά δεν είχαμε αφιερώσει στο ψάξιμο, όταν με ένα βήμα που έκανα στα τυφλά, έπεσα πάνω σε μια κούτα στη γωνία του διαδρόμου. Εκείνη έπεσε κάτω και κάμποσες εφημερίδες σκορπίστηκαν ολόγυρα. 
"Ατζαμή" έκανε ο Μαξ χαμογελώντας και μου τσίμπησε το μάγουλο. Γονάτισε και άρχισε να μαζεύει τις εφημερίδες, όταν τον μιμήθηκα και άρπαξα μία στη τύχη. Ανοίγοντάς την επίσης τυχαία, έπεσε το μάτι μου στο άρθρο που ψάχναμε. 
"Μαξ" έκανα. 
"Έλα, τι;"
"Εδώ δες" είπα. 

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΓΚΟΡΝΤΟΝ: Φριχτή αλήθεια ή αστικός μύθος; 

Τί συνέβη πραγματικά εκείνο το βράδυ; Ήταν ο περίφημος Μαξ Γκόρντον ο άνθρωπος που αφαίρεσε τη ζωή του αστυνομικού, ή μήπως όχι; Τί σχέση έχει η μυστηριώδης γυναίκα, με την οποία διατηρούσε δεσμό ο αστυνομικός; 
Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που το έγκλημα με τον νεκρό αστυνομικό είχε συνταράξει όλη τη χώρα. 
Ο φερόμενος ως δράστης, Μαξ Γκόρντον, συνέχισε και συνεχίζει ακόμα τη ζωή του εσώκλειστος στο Ίδρυμα ΜακΚλάγκεν.
Ερωτήσεις όμως απασχολούν ακόμα την κοινή γνώμη, ερωτήσεις που δεν μπόρεσαν ποτέ να βρουν ανταπόκριση. 
Γιατί ποτέ κανείς δεν μίλησε για την ερωμένη του νεκρού αστυνομικού; Τί προσπαθούσε να κρύψει το ζευγάρι; 
Γιατί δεν βγήκε ποτέ στη φόρα υλικό που δείχνει την ερωμένη του αστυνομικού, Λόρεν Μ.Κ. να φεύγει με το αυτοκίνητό της από την σκηνή του εγκλήματος; Ποιός βοήθησε ώστε να χαθούν αυτά τα στοιχεία; 
Το μόνο σίγουρο είναι ένα. Υπάρχουν πολλά κενά σε αυτή την υπόθεση και κανείς δεν τα απάντησε ποτέ. 
Αν ο Γκόρντον βρίσκεται άδικα στο ίδρυμα;
Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. 

Ο Μαξ προς το τέλος γούρλωσε τα μάτια και με κοίταξε, λες και είδε κανένα θαύμα. "Ποιός έγραψε το άρθρο;" με ρώτησε. Πήρα την εφημερίδα από τα αναίσθητα σχεδόν χέρια του και έψαξα τη σελίδα για το όνομα. 
"Πίτερ Ρόουλινγκ" απάντησα. "Τί έχεις στο μυαλό σου, Μαξ;"
Εκείνος δεν απάντησε. 
"Μαξ;"
Γύρισε και με κοίταξε. "Νιώθω πως η απάντηση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου, μπροστά στο άρθρο. Αλλά δεν μπορώ να την βρω". 
"Εγώ ξέρω. Δεν μου κολλάει αυτό με την ερωμένη του αστυνομικού. Δεν θυμάμαι να είχα διαβάσει κάτι τέτοιο. Λόρεν Μ.Κ. Ψύλλους στα άχυρα". 
Ο Μαξ δεν απάντησε, παρά μόνο με κοίταξε με ένα θλιμμένο βλέμμα. 
Και τότε η Λίλι όρμησε εκεί που καθόμασταν, ταραγμένη. 
"Κάποιος έρχεται!" είπε. "Μαζέψτε τα!"
Έσκισα με τρόπο το άρθρο από την εφημερίδα, αγνοώντας το βλέμμα του Μαξ που με κατακεραύνωνε και έπειτα τον βοήθησα να μαζέψει τις εφημερίδες. 
"Οντέτ;" έκανε ο Μαξ μόλις τελειώσαμε.
"Ναι;"
"Συγχώρεσέ με. Για σένα το κάνω, ναι;"
Πρόλαβα να σκεφτώ τί ίσως ήθελε να κάνει - ειδικά για εμένα - και έπεσα σχετικά μέσα,  όταν με έπιασε από το λαιμό αδύναμα και με κόλλησε στον τοίχο, ψελλίζοντας "συγγνώμη". Ο επισκέπτης μας πρέπει να ήθελε μόνο μερικά βήματα για να μας πλησιάσει. 
"Άκου εδώ, μικρή" είπε ο Μαξ με τραχιά φωνή, ενώ το βλέμμα του ήταν ταραγμένο. "Μακριά από τις δουλειές μου, μπήκες; Δεν το έχω σε πολύ να σε ξεφορτωθώ". 
"Άσε τη φίλη μου!" φώναξε η Λίλι που βρήκε ευκαιρία να τον πλακώσει κανονικά. Του κατάφερε ένα χαστούκι, που είμαι σίγουρη πως το απόλαυσε όσο τίποτα άλλο στη ζωή της. 
"Κράτα τη φίλη σου μακριά μου" είπε ο Μαξ και με άφησε. Τον κοίταξα όσο πιο ταραγμένα και θυμωμένα μπορούσα και ακολούθησα τη Λίλι έξω από τη βιβλιοθήκη. 
Ένιωθα τα πόδια μου να κόβονται, την αναπνοή μου να βγαίνει τρέμοντας αλλά παρόλα αυτά κατέρρευσα μόνο όταν βρέθηκα στο δωμάτιό μου.