Τα Παιδιά του Χειμώνα

Ο Ψυχολόγος

Σήκωσα το χέρι μου για να χτυπήσω  την πόρτα του ψυχολόγου, όταν άνοιξε και από μέσα βγήκε ένας κατσουφιασμένος Μαξ Γκόρντον, που γρήγορα άλλαξε σε θυμωμένος, μόλις με είδε. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως θα άνοιγα το στόμα και θα τα ξερνούσα όλα, όλες τις κινήσεις που ερμήνευσα ως απειλές, τα πάντα. Βέβαια μετά αποφάσισα πως ίσως ήμουν παρανοϊκή, μιας και πολλοί νταήδες είναι στην πραγματικότητα θρασύδειλοι. Τράβηξα γρήγορα το χέρι μου πίσω και πήρα τα μάτια μου από πάνω του, προσποιούμενη πως κοιτούσα αλλού. Εκείνος με κοίταξε εξονυχιστικά και έπειτα με προσπέρασε και κατέβηκε στον κάτω όροφο, χωρίς να μου δώσει περισσότερη σημασία. Υποθέτω πως αυτό ήταν καλό. 
"Εσύ πρέπει να είσαι η Οντέτ Ντίλινγκς" είπε ο χαμογελαστός Αφροαμερικανός που στεκόταν πίσω από τον Μαξ τσεκάροντας ένα χαρτί. "Πέρασε" μου είπε εύθυμα, αγνοώντας το έκπληκτό μου βλέμμα. 
Ήταν ψηλός και αδύνατος και χαμογελούσε πολύ για ψυχολόγος. Μόλις μπήκα στο γραφείο του, ήρθα αντιμέτωπη με ένα όμορφο καθιστικό και πράσινους καναπέδες δίπλα από ένα μεγάλο παράθυρο, που έβλεπε έξω στην αυλή. Οι καναπέδες έμοιαζαν πολύ αναπαυτικοί και μου ήρθε αμέσως μια επιθυμία να κρυφτώ μέσα στα μαλακά μαξιλάρια. 
Ο ψυχολόγος μου έκανε ένα ευγενικό νόημα να καθίσω όπου ήθελα και εγώ πήγα αμέσως στον καναπέ. Το χαμόγελό του ήταν μεταδοτικό. Φορούσε ένα απλό πουκάμισο και ένα τζιν παντελόνι και βολεύτηκε σε μια καρέκλα απέναντί μου. 
"Είμαι ο Αλεξάντερ Μπένσον, αλλά μπορείς να με λες Άλεξ". 
"Χαίρω πολύ" του είπα. 
"Θα είμαι ο νέος σου ψυχολόγος για όσο θα είσαι εδώ. Κάτι μου λέει πως θα τα πάμε πολύ καλά. Λοιπόν, θέλεις να μου πεις τις πρώτες σου εντυπώσεις από το ίδρυμα;" 
Η Λίλι είχε δίκιο. Ο τύπος δεν έμοιαζε με ψυχολόγος, περισσότερο με έναν πλακατζή φίλο έμοιαζε. Είχε μια ικανότητα να σε κάνει αμέσως να νιώθεις άνετα και ενώ δεν το περίμενα, έφτασα από την πρώτη συνεδρία να του λέω τους φόβους μου για τον Μαξ και τα παιδιά του Χειμώνα. Εκείνος με καθησύχασε χαμογελαστός, λέγοντάς μου πως εδώ μέσα δεν είχα κανέναν λόγο να φοβάμαι. Εξάλλου δεν μπορούσε να πει και τίποτα περισσότερο, λόγω ιατρικού απορρήτου. 
Ο Άλεξ - μου ήταν πολύ εύκολο να τον φωνάζω Άλεξ - κατάφερε και με έκανε να ανοιχτώ πολύ εύκολα. Δεν ξέρω αν ήταν πολύ καλός στη δουλειά του ή αν είχε ταλέντο, πάντως μετά από την κουβέντα μου μαζί του ένιωσα πολύ πιο ανάλαφρη, χωρίς σχεδόν κανένα άγχος. Δεν αναφερθήκαμε όμως στον λόγο για τον οποίο είμαι εδώ μέσα. Η κουβέντα μας παρέσυρε και τους δύο, που είχε περάσει η ώρα, οπότε αποφασίσαμε να μιλήσουμε για το ατύχημα στην επόμενη συνάντηση. 
Ο Άλεξ πήγε στο γραφείο του όσο εγώ φορούσα το μπουφάν μου και έβγαλε ένα μαύρο τετράδιο από ένα συρτάρι. Πάνω στο εξώφυλλο υπήρχε ένα χρυσό σχέδιο ενός πουλιού με ανοιχτά φτερά, ενώ ένα λάστιχο κρατούσε το χοντρό τετράδιο κλειστό. 
"Είσαι το δεύτερο άτομο που παίρνει ένα τέτοιο από μένα" μου είπε χαμογελαστός. "Το δίνω μόνο στους πιο ξεχωριστούς μου φίλους". Μου έκλεισε το μάτι. "Ένας μικρός κόσμος για να γράφεις οτιδήποτε θέλεις".
Το πήρα στα χέρια μου και το κοίταξα. "Αυτά που γράφω... πρέπει να στα διαβάζω; Είναι μέρος της συνεδρίας;"
"Αν θέλεις να γίνει μέλος της συνεδρίας, θα γίνει. Αν θέλεις να μου διαβάσεις κάτι από αυτά που έχεις γράψει, θα μου διαβάσεις. Αν όχι, δεν πρόκειται ποτέ να ρωτήσω τί γράφεις εκεί μέσα. Δες το σαν ένα δώρο για την γνωριμία μας". 
Χαμογέλασα. Πρώτη φορά κάποιος άνθρωπος έμοιαζε να πιστεύει με τέτοιον τρόπο σε μένα. "Ευχαριστώ". 
"Παρακαλώ. Και, άκου. Είσαι ένα ξεχωριστό κορίτσι. Μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο. Έχεις ένα πολύ όμορφο χάρισμα. Μπορείς να αλλάξεις τους ανθρώπους, Οντέτ και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να το θυμάσαι". 
"Είμαστε εκτός συνεδρίας τώρα;" ρώτησα χαμογελαστή. 
"Ναι" έκανε εκείνος ερμηνεύοντας τον τόνο μου. 
"Τότε, μπορώ να σου πω ότι ήταν πολύ όμορφο αυτό που είπες. Πρέπει να είσαι πολύ καλός στη δουλειά σου". 
Ο Άλεξ χαμογέλασε και με συνόδευσε ως την πόρτα. "Διαβάζω τους ανθρώπους,Οντέτ" μου είπε.