Τα Παιδιά του Χειμώνα

Ύποπτος Ξανά

Όλοι οι τρόφιμοι καλέστηκαν ξανά, αυτή τη φορά στο εντευκτήριο του τρίτου. Ο Μαξ ήρθε όπως πάντα με την συνοδεία των φίλων του. Ο Άλεξ και η Λίλι στέκονταν δίπλα μου μόλις έμαθαν ότι εγώ ανακάλυψα το πτώμα και μου έφερναν το ένα ποτήρι νερό μετά το άλλο. Ο Μαξ σωριάστηκε σε μια καρέκλα δίπλα μου, χωρίς να κουνήσει βλέφαρο και περίμενε τους διευθυντές μαζί με τους υπόλοιπους.
Η ΜακΚλάγκεν μπήκε συνοδευόμενη από τον άντρα της, ο οποίος με κάθε δολοφονία έμοιαζε ακόμα πιο χάλια. Τί περίεργο... Με κάθε δολοφονία...
"Ακόμα ένας φίλος σας... βρέθηκε σήμερα νεκρός, από την δεσποινίδα Ντίλινγκς... Νομίζω, κύριε Γκόρντον, πως ξέρετε για ποιόν πρόκειται..."
Ο Μαξ δαγκώνοντας απαλά τα νύχια του την κοίταξε με ένα απροσδιόριστο βλέμμα. "Γιατί να ξέρω εγώ;"
"Το θύμα είναι ο Κέιλεμπ Σπένσερ, κύριε Γκόρντον. Πηγές λένε πως είχατε έναν καυγά με τον κύριο Σπένσερ το μεσημέρι. Αληθεύει;"
"Και αυτό με κάνει αυτόματα δολοφόνο;" ρώτησε ο Μαξ.
"Σας κάνει ύποπτο. Και μάλιστα, τον πρώτο στη λίστα. Απαντήστε στην ερώτηση".
"Δεν τον σκότωσα εγώ" επέμεινε ο Μαξ με σταθερή φωνή.
"Α, ναι; Αυτό θα το κρίνει η αστυνομία, κύριε Γκόρντον. Για την ώρα, στην Απομόνωση". Έκανε νόημα σε δύο φρουρούς που τον πλησίασαν και του έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη.
"Μην κάνετε κόπο, παίδες, δεν πρόκειται να πάω πουθενά" σχολίασε ο Μαξ ακολουθώντας τους φύλακες χαμογελαστός.
Η ΜακΚλάγκεν αυτή τη φορά δεν πήγε αμέσως στο γραφείο της, παρά μας ανακοίνωσε πως αυτή τη φορά η αστυνομία θα ήθελε να μιλήσει και σε μερικούς από εμάς. Ανατρίχιασα, καθώς θα ήμουν από τους πρώτους που θα ανέκρινε και καθώς δεν μπορούσα παρά να πω για τον καυγά του Μαξ και τον Κέιλεμπ.


Ο Άλεξ με συνόδευσε μέχρι το γραφείο των διευθυντών, αφήνοντας τη Λίλι να γκρινιάζει που δεν μπορούσε να έρθει κι εκείνη μαζί και χτύπησε απαλά την πόρτα. Μέσα στο γραφείο καθόταν το ζεύγος ΜακΚλάγκεν καθώς και δύο αστυνομικοί.
Κάθισα σε μια άβολη καρέκλα απέναντι από τους δύο αστυνομικούς και ακούμπησα διστακτικά τα χέρια στα πόδια μου.
"Δεσποινίς Ντίλινγκς, η αστυνομία ήθελε να σας μιλήσει. Ο αστυνόμος Γκίλμορ και ο αστυνόμος Τόμσον" είπε η διευθύντρια.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και περίμενα.
Ο ένας αστυνομικός, ένας εύσωμος κύριος ήταν ο πρώτος που πήρε το λόγο. "Δεσποινίς Ντίλινγκς, ονομάζομαι Τζέρεμι Γκίλμορ..." ξεκίνησε "ξέρω πως σας είναι δύσκολο να μιλάτε γι' αυτό και πρέπει να είστε ακόμα σοκαρισμένη από το γεγονός, ωστόσο θα μας βοηθούσε πολύ αν μας δίνατε μερικές πληροφορίες".
"Πείτε μου" είπα, κοιτάζοντάς τον στα μάτια όσο πιο σταθερά μπορούσα.
"Ξεκινήστε από το πώς και που βρήκατε το πτώμα".
"Ήταν έξω από την αίθουσα χορού" είπα. "Είχα το ελεύθερο απόγευμά μου σήμερα και έτσι έβαλα μουσική και άρχισα να περιφέρομαι άσκοπα στο κτίριο. Όταν έφτασα έξω από την αίθουσα πρόσεξα έναν... χμ... όγκο μπροστά στην πόρτα. Όταν πλησίασα κατάλαβα πως ήταν σακούλα σκουπιδιών και από μέσα είδα το πτώμα".
"Τί κάνατε έξω από την αίθουσα χορού;" ρώτησε ο δεύτερος αστυνομικός.
"Σας είπα. Περιφερόμουν άσκοπα".
"Δεν είχατε δηλαδή κανέναν λόγο να πάτε έξω από την αίθουσα χορού;" επέμεινε.
"Κανέναν".
Εκείνος με κοίταξε και έπειτα έβγαλε έναν φάκελο από τον χαρτοφύλακά του. "Εδώ βλέπω πως πριν λίγες μέρες, όταν ανακαλύφθηκε το πρώτο πτώμα, είχατε ζητήσει να έρθετε σε επικοινωνία με τον ύποπτο, τον κύριο Γκόρντον. Είναι αλήθεια;"
Δεν υπήρχε νόημα να πω ψέματα. Μάλλον τον μπελά μου θα έβρισκα.
"Ναι, αλήθεια είναι".
"Και ξαφνικά βρεθήκατε τυχαία έξω από την αίθουσα χορού, που είναι γνωστό πως δεν χρησιμοποιείται στο ίδρυμα αυτό, επειδή έχουν κάνει κατάληψη ο Γκόρντον και οι φίλοι του οι νταήδες".
Ανασήκωσα το ένα φρύδι ερωτηματικά. "Δεν καταλαβαίνω πού το πάτε, αστυνόμε".
Ο αστυνόμος Γκίλμορ σήκωσε ελαφρώς το χέρι του και σταμάτησε τον άλλον. "Δεσποινίς Ντίλινγκς, αυτό που θέλει να μάθει ο συνάδελφός μου, είναι αν πηγαίνατε προς την αίθουσα χορού με κάποιο σκοπό, μιας και πληροφορίες μας λένε πως έχετε μια... καλύτερη σχέση με τον κύριο Γκόρντον από ότι οι υπόλοιποι τρόφιμοι".
Δεν είναι τί λες, αλλά ο τρόπος που το λες, σκέφτηκα.
"Όχι, όπως προείπα, περιφερόμουν άσκοπα, μιας και δεν ήθελα να βγω έξω. Προτιμούσα να κάνω μια βόλτα εδώ μέσα. Όσο για την καλύτερη σχέση μου με τον κύριο Γκόρντον" έβαλα εισαγωγικά με τα δάχτυλά μου στη φράση αυτή "δεν ξέρω για ποιό πράγμα μιλάτε. Έχω μιλήσει πολύ λίγες φορές με τον κύριο Γκόρντον, μία όπου ζήτησα να τον δω όσο ήταν στην απομόνωση. Δεν είναι ότι τα πάω καλά μαζί του, ή κάτι τέτοιο".
"Άρα τον φοβάστε" συμπέρανε ο δεύτερος αστυνομικός.
"Μπορείτε σας παρακαλώ να μην μου βάζετε λόγια που δεν είπα;" ξέσπασα.
Ο αστυνόμος Γκίλμορ - που είχα αρχίσει να τον συμπαθώ περισσότερο από τον άλλον - σήκωσε ξανά απολογητικά το χέρι του. "Μας συγχωρείτε, απλώς είναι περίεργη υπόθεση, δεσποινίς Ντίλινγκς, όπως καταλαβαίνετε πάντα μια δολοφονία είναι περίεργη υπόθεση, ειδικά όταν πρόκειται για νέο άνθρωπο".
"Καταλαβαίνω. Αλλά πραγματικά δεν έχω να σας πω κάτι άλλο".
"Είναι αλήθεια πώς ο κύριος Γκόρντον είχε έναν καυγά με το θύμα, λίγο πριν βρεθεί δολοφονημένος;" ρώτησε ο Γκίλμορ.
"Ναι" είπα. "Ο Κέιλεμπ μπήκε στην τραπεζαρία και έκανε φασαρία, κατηγορώντας τον Γκόρντον ότι εκείνος σκότωσε τον Μπικς - το πρώτο θύμα - και ο Μαξ - ο κύριος Γκόρντον θέλω να πω, θύμωσε".
"Θεωρείτε πως ο Γκόρντον θα μπορούσε να του την έχει φυλάξει για να τον βγάλει από την μέση με την πρώτη ευκαιρία;" επέμεινε ο δεύτερος.
"Αν με ρωτάτε, αν θεωρώ πως ο Γκόρντον είναι ένοχος επειδή είχε τσακωθεί με τον Κέιλεμπ, όχι, δεν νομίζω πως έχει να κάνει. Είναι διαβολεμένη σύμπτωση, αλλά σύμπτωση".
"Ειδικά μιας και το πρώτο θύμα" είπε η διευθύντρια "ο Μπίκερς, είχε επίσης τσακωθεί με τον Γκόρντον πριν πεθάνει".
"Επίσης διαβολεμένη σύμπτωση, αν θέλετε τη γνώμη μου" σχολίασα. Η διευθύντρια με κοίταξε με ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα, αλλά δεν είπε τίποτα.
Μπορεί να έδινα στόχο με αυτά που έλεγα, πως δεν πιστεύω ότι ο Γκόρντον ευθύνεται για τους θανάτους, μα παρόλο που είχα ταραχτεί με την συνεχή του εμπλοκή σε δολοφονίες, βαθιά μέσα μου η ίδια εκείνη φωνή που μου έλεγε να ψάξω στον τόπο του εγκλήματος, μου έλεγε τώρα πως μάλλον ο Γκόρντον ήταν αθώος. Και ας έδειχναν τα στοιχεία το αντίθετο.
Μήπως έπρεπε να αναφέρω για το κολιέ που βρήκα; Όχι τώρα, δεν είχα καμία όρεξη να το μάθει η διευθύντρια ότι βρέθηκα εκεί, ή ακόμα χειρότερα ο Τόμσον.
"Τί συζητήσατε με τον κύριο Γκόρντον, όταν τον επισκεφθήκατε στην απομόνωση;" ρώτησε εκείνος ξανά.
"Η συνάντηση αυτή κανονίστηκε από τον ψυχολόγο μου, οπότε την καλύπτει το ιατρικό απόρρητο. Από τη στιγμή που δεν έχει να κάνει με την υπόθεση, θα προτιμούσα να μην απαντήσω" έκανα αποφασιστικά.
Ο αστυνόμος Τόμσον με κοίταξε ερευνητικά. Ο Γκίλμορ σηκώθηκε όρθιος και μου άπλωσε ένα χαρτάκι με το τηλέφωνό του. Πρόσεξα πως η κάρτα δεν ανέφερε πουθενά το όνομα του Τόμσον. "Σε περίπτωση που θυμηθείτε οτιδήποτε άλλο" είπε "καλέστε με. Έχετε το ελεύθερο από την διευθύντριά σας να με καλέσετε οποιαδήποτε στιγμή, είτε δικαιούστε τηλεφώνημα, είτε όχι".
"Ευχαριστώ" είπα απαλά και σηκώθηκα. Βγήκα από το γραφείο γνέφοντας, ωστόσο πρόλαβα να ακούσω πως μετά από εμένα θα πήγαιναν να μιλήσουν στον Μαξ.




Την επόμενη μέρα, εκεί όπου καθόμουν και έπαιρνα πρωινό με τη Λίλι, η οποία ήταν ασυνήθιστα σιωπηλή, μας πλησίασε σχεδόν τρέχοντας ο Άλεξ και κάθισε στο τραπέζι μας.
"Μόλις τελειώσεις, πρέπει να έρθεις μαζί μου" είπε, βάζοντας νερό στο ποτήρι μου και κατεβάζοντάς το μονορούφι. Παρά το κρύο του χειμώνα, μια γραμμή ιδρώτα είχε τρέξει στο μέτωπό του. Πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό.
"Εντάξει, θα έρθω, αλλά γιατί; Έγινε κάτι;"
Ο Άλεξ πήρε μια βαθιά ανάσα και με κοίταξε. "Ο Γκόρντον, ζήτησε να σου μιλήσει".