Τα Παιδιά του Χειμώνα

Συζητήσεις

Περπατούσα με υπερβολικά μειωμένη αυτοπεποίθηση, μιας και για να θέλει να με δει ο Γκόρντον, κατά 99% δεν ήταν για κάτι καλό. Οπότε προετοιμάστηκα ψυχολογικά αλλά με κάθε βήμα πιο κοντά στην Απομόνωση, ένιωθα το θάρρος μου να με εγκαταλείπει. Ο Άλεξ με συνόδευσε όπως και την πρώτη φορά μέχρι ένα σημείο, ο κλασσικός πλέον φρουρός - ο οποίος με χαιρέτησε αποκαλώντας με "κούκλα" - με συνόδευσε στο δωμάτιο που ήταν ο Μαξ.
"Να τον λύσω, ε;" ρώτησε ξανά, κάνοντας χιούμορ. Δεν απάντησα, αλλά το βλέμμα μου μάλλον τα είπε όλα, μιας και γονάτισε δίπλα στην χαμογελαστή φιγούρα και τον έλυσε τελικά. Ο Μαξ έτριψε τους καρπούς του και με κοίταξε, περιμένοντας να φύγει ο φύλακας για να μιλήσουμε.
"Ήρθες" είπε.
Άρχισα να πειράζω ένα - ένα τα κουμπιά της ζακέτας μου, αποφεύγοντας να τον κοιτάξω στα μάτια. "Ο Άλεξ μου είπε πως ήθελες να με δεις".
"Ναι, ήθελα. Έχεις χρόνο να μιλήσουμε για κάτι;"
Τον κοίταξα καλά - καλά, χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη ότι μίλαγα με τον γνωστό Μαξ. Τούτος εδώ παραήταν ήρεμος. "Είσαι καλά;" ρώτησα. "Σε χαπακώσανε μήπως; Σου δώσανε τίποτα άλλο; Χόρτο, κοκαΐνη, τίποτα τέτοιο;"
Ο Μαξ χαμογέλασε. Απαγορεύονται αυτά εδώ μέσα, Οντέτ".
"Τότε τί έχεις πάθει; Παραείσαι... ευγενικός".
"Βλέπεις;" έκανε εκείνος και με κοίταξε κατάματα. "Αυτό δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι με μένα. Αν είναι κάποιος ευγενικός μαζί μου, είμαι κι εγώ μαζί του. Με πιάνεις;"
"Δυσκολεύομαι να το πιστέψω" σχολίασα.
"Δεν πειράζει. Λοιπόν, ο λόγος που σε κάλεσα, είναι γιατί έμαθα τί είπες όταν σου μίλησαν οι αστυνόμοι".
Γούρλωσα τα μάτια. "Πού το έμαθες;"
"Έχω τις πηγές μου, μικρή. Λοιπόν, ήθελα πρώτον να... να σε... ευχαριστήσω, που είπες πως το γεγονός ότι τσακώθηκα με τον Κέιλεμπ δεν σημαίνει ότι τον σκότωσα".
"Αυτό πιστεύω. Μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα, όμως. Με έχεις φρικάρει. Βρίσκεσαι πάντα στον τόπο του εγκλήματος, πριν γίνει το έγκλημα. Φρόντισε να μην με κάνεις να αναθεωρήσω".
"Οντέτ, κάποιος μου την έχει στημμένη" είπε και με πλησίασε. "Το ξέρω, το νιώθω. Είναι λες και με ακολουθεί ένα θανατικό. Δεν τους σκότωσα εγώ, Οντέτ".
"Μην κοιτάς να πείσεις εμένα, Μαξ. Αυτός που πρέπει να πείσεις, είναι η αστυνομία. Και αν έμαθες τί είπαμε, θα έμαθες επίσης πως ο Τόμσον δεν σε γουστάρει και πολύ".
"Ναι, το ξέρω. Είχε βάλει το χεράκι του για να μπω εδώ μέσα, αλλά τέλος πάντων. Για την ώρα δεν μπορώ να πείσω την αστυνομία, μόνο εσένα. Δεν το έκανα εγώ, Οντέτ".
Τον κοίταξα, για μια στιγμή μου φάνηκε πως τα μάτια του είχαν βουρκώσει. "Δεν εξαρτάται από μένα, Μαξ".
"Μπορείς να βοηθήσεις, όμως. Θα με βγάλουν σε λίγες μέρες από εδώ, μιας και ακόμα δεν έχουν αρκετά στοιχεία, αλλά φοβάμαι πολύ πως ο δολοφόνος θα ξαναχτυπήσει. Έχε το νου σου μήπως ακούσεις κάτι, οτιδήποτε. Και πρόσεχε. Είσαι από τα άτομα που μιλάω και αυτό δεν έχει περάσει απαρατήρητο. Ίσως να βάλουν κι εσένα στο στόχαστρο".
Με την καρδιά περιβόλι σηκώθηκα να φύγω.
"Γιατί οι γονείς σου σε ονόμασαν Οντέτ;" με ρώτησε πριν φτάσω στην πόρτα.
Γύρισα χαμογελαστή. "Οι γονείς μου είχαν βγει το πρώτο τους ραντεβού για να δούνε μπαλέτο. Ο μπαμπάς μου είχε πολύ καλή οικονομική κατάσταση, ακόμα έχουμε, άσχετο που είμαι εδώ και είχε πάει τη μητέρα μου να δούνε τη Λίμνη των Κύκνων. Τους άρεσε το όνομα της πριγκίπισσας που μεταμορφωνόταν σε κύκνο και θεώρησαν πως θα μου ταίριαζε. Δεν ξέρανε ότι ο χαρακτήρας μου θα έμοιαζε περισσότερο με της Οντίλ".
Ο Μαξ χαμογέλασε, δύο λακκάκια εμφανίστηκαν στα μάγουλά του.
"Δεν είσαι η Οντίλ, μικρή" σχολίασε πριν ανοίξω την πόρτα και φωνάξω τον φύλακα.