Ο Αλέξανδρος μου έδωσε τα κλειδιά του αμαξιού του για να μπω μέσα...Μπήκε πάλι στο μπαρ για να πάρει την τσάντα μου και να πει ότι θα με πάει σπίτι γιατί δεν αισθάνομαι καλά....
Έκατσα στο κάθισμα και όλο το αμάξι μύριζε το άρωμα του..Αυτό το άρωμα που τόσο πολύ με τρελαίνει...Έκλεισα τα μάτια και το άφησα να μπει μέσα στα ρουθούνια μου...
Άκουσα τον ήχο της πόρτας και τα άνοιξα...Μπήκε μέσα και μου έδωσε την τσάντα μου...Τα δάχτυλά μας ακούμπησαν και ο γνωστός πια ηλεκτρισμός έκανε και τους δυο να καρφώσουμε τα βλέμματα μας ο ένας στον άλλον....Έσκυψα το κεφάλι και γύρισα προς το παράθυρο...Έβαλε μπροστά και ξεκίνησε...
''Είσαι καλά;;'' ρώτησε σιγανά,λες και αν μιλούσε πιο δυνατά θα χαλούσε την ηρεμία που ένιωθα κοντά του...
''Ναι, είμαι καλά...Απλά δεν καταλαβαίνω το λόγο που φέρθηκε έτσι....'' απάντησα....
''Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι είναι ερωτευμένος μαζί σου μωρό μου...'' το κεφάλι μου γύρισε αστραπιαία προς την μεριά του γι'αυτό που είπε αλλά πιο πολύ έτσι όπως με προσφώνησε...'Μωρό μου'.....Ακούγετε τόσο ωραίο από τα χείλη του....''Μην με κοιτάς έτσι..Είναι αλήθεια..''
''Όχι δεν είναι..Με τον Μάρκο είμαστε μόνο κολλητοί και έτσι θα παραμείνουμε...''
''Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθει για σένα κάτι παραπάνω....''κοίταξα πάλι έξω από το παράθυρο..
''Δεν έχει δείξει ποτέ κάτι τέτοιο...'' είπα σιγανά..
''Δεν είναι εύκολο να δείξεις σε κάποιον τι αισθάνεσαι όταν δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο...''
''Γιατί το λες αυτό;;''
''Γιατί πάντα τον έβλεπες σαν φίλο..Έτσι δεν είναι;;;''
''Ναι...''
''Οπότε πως να σου δείξει κάτι που εσύ η ίδια δεν θέλεις να δεις...'' σκέφτηκα τα λόγια του και αναρωτήθηκα αν είναι έτσι...
''Ο Μάρκος μου έχει σταθεί πιο πολύ από οποιονδήποτε άνθρωπο από τότε που τον γνώρισα...Είναι εδώ πάντα για μένα και με βοηθούσε σε ότι και να ήθελα...Αλλά πάντα τον έβλεπα σαν τον αδερφό που δεν έχω..Τον αγαπάω,αλλά όχι όπως θα ήθελε αυτός αν ισχύει αυτό που λες...'' για λίγο μείναμε στην σιωπή.
Δεν είπε τίποτα άλλο και εγώ απλά κοιτούσα έξω από το παράθυρο....Δεν ήξερα που πήγαινε αλλά δεν τον ρώτησα κιόλας....
''Ξέρεις που πάμε;;'' ρώτησε μετά από λίγο...
''Όχι...''
''Δεν θέλεις να μάθεις;;''
''Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα...Το μόνο που με ενδιαφέρει αυτή την στιγμή, είναι να είμαι μαζί σου...Οπουδήποτε..'' είπα και τον είδα από το παράθυρο να με κοιτάζει....
Σίγουρα δεν περίμενε να πω κάτι τέτοιο,ούτε εγώ η ίδια δεν το περίμενα..Αλλά δεν θέλω άλλο να κρύβομαι,ούτε να παίζω παιχνίδια...
Γύρισα και τον κοίταξα..Ήθελα να δει στα μάτια μου ότι το εννοούσα...Δεν ξέρω αν το κατάλαβε η όχι πάντως το επόμενο λεπτό ένιωσα το χέρι του να πιάνει το δικό μου και να το κρατάει στα πόδια του....Κάθε φορά που άλλαζε ταχύτητα, το κάναμε μαζί...Δεν ξέρω πόσο βολικό είναι αυτό αλλά δεν με άφησε στιγμή...
Μετά από λίγο σταματήσαμε έξω από μια μεζονέτα...Παραξενεύτηκα...Δεν ήξερα καν σε ποια περιοχή βρισκόμασταν.....
''Τι είναι εδώ;;;''ρώτησα....
''Σε ενδιαφέρει;;;'' μου απάντησε και σήκωσε το ένα φρύδι του...
''Μάλλον όχι...'' είπα και χαμογέλασα...
Κατεβήκαμε από το αμάξι,και μου έπιασε πάλι το χέρι...Έβγαλε κάτι κλειδιά από την τσέπη του και άνοιξε την πόρτα...Μου έκανε νόημα να περάσω πρώτη και με το που πάτησα το πόδι μου στο πάτωμα άνοιξαν τα φώτα...Εντυπωσιάστηκα...
''Καλώς ήρθες στο σπίτι μου....Είσαι η πρώτη που έρχεσαι εδώ...'' είπε και γύρισα να τον κοιτάξω..
''Τι εννοείς η πρώτη;;''
''Εννοώ πως δεν το ξέρει κάνεις και πως εδώ έρχομαι μόνο μόνος μου...Συνήθως για να σκεφτώ και να έχω την ηρεμία μου...''
''Το κάνεις συχνά αυτό;;''
''Τον τελευταίο καιρό ναι...'' είπε και με προσπέρασε με εμένα να τον ακολουθώ από πίσω...
Το σπίτι είναι αρκετά μεγάλο..Τα χρώματα που επικρατούν είναι γκρι,άσπρο,μαύρο.Έχει μια μεγάλη τζαμαρία με απίστευτη θέα...Τον είδα να την ανοίγει και να βγαίνει στο μπαλκόνι...Έκανα το ίδιο και κοίταξα ευθεία μπροστά μου...Υπήρχε θάλασσα και ακουγόταν το λίγο κύμα που έσκαγε...Ο Ουρανός είναι γεμάτος αστέρια και το φως του φεγγαριού έριχνε την αντανάκλαση του στο νερό...Είχε μια απίστευτη ηρεμία τριγύρω...Δεν άκουγες τίποτα άλλο, μόνο την θάλασσα....
''Τώρα καταλαβαίνω γιατί έρχεσαι εδώ...Έχει αυτή την ηρεμία..Νιώθεις γαλήνη...'' είπα σιγανά,δεν ήθελα να χαλάσω την στιγμή...
Τον ένιωσα από πίσω μου να βάζει τα χέρια του στην κοιλιά μου και να με κρατάει πάνω του...Αισθανόμουν στην πλάτη μου τους χτύπους της καρδιάς του να είναι γρήγορη και δυνατή...Άφησα το κεφάλι μου να ακουμπήσει προς τα πίσω και αφέθηκα...Έκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα από το άρωμα του που με είχε τυλίξει....
Δεν είπαμε τίποτα...Δεν χρειάζεται άλλωστε...Μέσα από την σιωπή λέμε τα πιο δυνατά μας συναισθήματα....Και είμαι σίγουρη πως κατάλαβε πολλά περισσότερα από ότι ήθελα να πω....
***Λοιπόν τι έχετε να πείτε για τις εξελίξεις μας;;; Περιμένω το σχόλιο και το αστεράκι σας...Φιλάκιααα***
