Άκουσα την πόρτα να ανοίγει αλλά δεν γύρισα το κεφάλι μου..Υπέθεσα πως θα είναι πάλι καμία νοσοκόμα.....Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως θα έλεγα στον Αλέξανδρο ότι ήμουν έγκυος και τώρα πια δεν είμαι.....Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια μου αλλά δεν με ενδιέφερε...Μπορεί να μην το γνώριζα αλλά η σκέψη και μόνο πως για ένα μήνα σχεδόν είχα ένα πλασματάκι μέσα μου που δεν θα γεννηθεί ποτέ.μου κάνει την καρδιά κομμάτια....
''Ματάκια μου...'' άκουσα την απαλή φωνή του και γύρισα σιγά προς το μέρος του....Ήρθε δίπλα μου και με φίλησε στο μέτωπο...Τα μάτια του ήταν κόκκινα λες και έκλαιγε...''Πως είσαι ψυχή μου...;;'' δεν απάντησα μόνο τον κοίταγα...Το ύφος του ήταν θλιμμένο και οι κόμποι στα χέρια του ήταν κόκκινοι...Του έπιασα απαλά το χέρι και το έφερα κοντά μου...Τον κοίταξα στα μάτια...Αυτά τα μάτια που πάντα θα χάνομαι μέσα τους.....'Μπορεί και το παιδί μου να είχε τα μάτια του' σκέφτηκα και δεν άντεξα έβαλα πάλι τα κλάματα....
Με πήρε στην αγκαλιά του....''Εγώ είμαι εδώ μάτια μου...Μην μου στεναχωριέσαι για τίποτα....'' συνέχισα να κλαίω στην αγκαλιά του...Ήξερε....Ήξερε γι'αυτό το βλέμμα του ήταν θλιμμένο....
''Συ...Συγνώμη..'' είπα μέσα από τα αναφιλητά μου....
''Ειιι για πιο λόγο μου ζητάς συγνώμη;;;Εγώ μάλλον θα έπρεπε να σου ζητήσω....Δεν έπρεπε να είχα φύγει από κοντά σου....'' τον άκουσα να μου λέει και με φιλούσε στο κεφάλι....
''Ήμουν....Ήμουν...''προσπάθησα να πω αλλά από το κλάμα δεν μπορούσα να μιλήσω....
''Ξέρω μωρό μου...Ξέρω....'' είπε και άφησε μια βαθιά ανάσα....Με άφησε από την αγκαλιά του και έκατσε στην καρέκλα δίπλα μου...Έπιασε τα χέρια μου και τα κράτησε μέσα στα δικά του....''Μην στεναχωριέσαι σε παρακαλώ....Θα έχουμε και άλλες ευκαιρίες....Σ'αγαπάω ψυχή μου...Δεν θέλω να μου κλαις...'' είπε και άρχισα να κλαίω πιο πολύ...Δεν το πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος έχασε μόλις τώρα το αγέννητο παιδί του και όμως παρηγορεί έμενα....
Ακούσαμε ένα χτύπο στην πόρτα και γυρίσαμε και οι δυο καθώς άνοιγε...Είδα τον Μάρκο και ο Αλέξανδρος πετάχτηκε όρθιος....Τον έπιασε από την μπλούζα...
''Δεν σου είπα ρε κωλόπαιδο να μην σε ξαναδώ μπροστά μου;;Τι στο διάολο δεν καταλαβαίνεις;;Θες να φας και άλλες;;Σήκω και φύγε...''
''Θέλω μόνο να της μιλήσω...'' είπε σχεδόν ψιθυριστά....
''Δίνε του...'' είπε ο Αλέξανδρος και τον έσπρωξε προς την πόρτα....
