Μετά από 5 ώρες περίπου ταξίδι με το λεωφορείο έφτασα στα Ιωάννινα....Στο σταθμό με περίμενε ο Άγγελος....Έπεσα στην αγκαλιά του και συνέχισα να κλαίω...
''Σσσ εγώ είμαι εδώ κοριτσάκι μου...'' πήρε την βαλίτσα μου και προχωρήσαμε προς το αυτοκίνητο...''Θα πάμε στο σπίτι ενός φίλου,δεν είναι εδώ και έχω τα κλειδιά..Δεν πρέπει να δουν οι δικοί σου ότι είσαι εδώ'' τον άκουσα να λέει και κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά...Δεν μπορούσα να μιλήσω...
Δεν ήξερα που πηγαίναμε και δεν με ενδιέφερε κιόλας..Εμένα το μυαλό μου είχε κολλήσει στον Αλέξανδρο..Σίγουρα θα με ψάχνει τώρα,αφού δεν πήγα στην δουλειά....Μ'αρέσει που του είπα ότι δεν θα αργήσω....
Δεν θα σε ξαναδώ αγάπη μου,αλλά πάντα θα σε έχω στην καρδιά μου..Εγώ φταίω για όλα...Εγώ,μόνο εγώ...Αν είχα καταλάβει ότι ο Μάρκος αισθανόταν διαφορετικά για μένα...'Τι θα έκανες...;Δεν θα τον ερωτευόσουν;;'άκουσα την φωνούλα μέσα μου να με ρωτάει και δεν είχα απάντηση....
Όσες φορές και να γύρναγα τον χρόνο πίσω,τόσες θα τον ερωτευόμουν πάλι από την αρχή....Από την στιγμή που έφυγα από το σπίτι δεν έχω σταματήσει να κλαίω...Δεν ξέρω που βρέθηκε τόσο κλάμα μέσα μου...
''Θες να μου πεις τι έγινε;;'' ρώτησε ο Άγγελος αλλά κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου...Δεν ήθελα να μιλήσω...Ήθελα μόνο αυτόν...Αλλά ήξερα πως δεν μπορούσα να τον έχω....
Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε σε ένα σπίτι...Κάπου στο βουνό,ούτε ήξερα που...Είχε αρκετά σπίτια στην περιοχή αλλά αυτό ήταν λίγο πιο απομακρυσμένο....Μπήκαμε μέσα και είχα ανατριχιάσει...Κρύωνα...Έκατσα στον καναπέ και τράβηξα τα πόδια μπροστά μου....
''Έλλη πρέπει να μου μιλήσεις...Τι συμβαίνει;;Γιατί είσαι σε αυτή την κατάσταση;;;'' δεν απάντησα τίποτα..Δεν μπορούσα...Τι να πω άλλωστε...;Δικιά μου ήταν η απόφαση και εγώ έπρεπε να ζήσω με αυτήν....Εγώ και μόνο εγώ....
Ή Έλλη όμως δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή πως θα ένιωθαν οι άλλοι με αυτή την απόφαση που είχε πάρει..Σκέφτηκε μόνο πως θα πλήγωνε τον εαυτό της και όχι τους άλλους....Όμως πίσω στην Αθήνα κάποιος έχει αντίθετη άποψη....
Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχος ούτε για μια στιγμή...Πήγαινε πάνω κάτω και δεν ήξερε τι να κάνει...Η Έλλη δεν είχε εμφανιστεί στην δουλειά...Πήγε σπίτι της,βάρεσε τα κουδούνια αλλά κανείς δεν άνοιγε...Την έπαιρνε τηλέφωνο στο κινητό αλλά το είχε κλειστό...Είχε τρελαθεί από την ανησυχία του....Σκεφτόταν τι μπορεί να έγινε..¨
Το πρωί δεν την είχε δει καλά και όταν έφυγε από το σπίτι της είχε νιώσει κάπως περίεργα..Αλλά δεν έδωσε σημασία...Νόμιζε πως ήταν στο μυαλό του και πως απλά δεν ήθελε να την αφήσει μόνη της...Όταν πήγε στο εργοστάσιο και δεν την βρήκε εκεί,την πήρε τηλέφωνο αλλά είχε κλειστό το κινητό της...
Περίμενε μια ώρα περίπου και αφού δεν εμφανίστηκε πήγε από το σπίτι της...Χτύπαγε τα κουδούνια,φώναζε αλλά και πάλι τίποτα...Μια γειτόνισά που τον είδε του είπε πως το κορίτσι είχε φύγει με μια βαλίτσα στο χέρι και ήταν σε κακά χάλια...Έκλαιγε...μα γιατί έκλαιγε;;Και που πήγε;;;Γιατί έφυγε από κοντά του...;Τι μπορεί να έγινε τi;;;
Όσο και να προσπαθούσε να καταλάβει δεν μπορούσε...Στο εργοστάσιο δεν ξαναπήγε...Ήθελε να μείνει μόνος του...Πήγε στο μόνο μέρος που θα μπορούσε να βρει λίγη ησυχία...Στο σπίτι του...Εκεί που δεν είχε πάει πότε κανένας..Μόνο αυτή και αυτός....
Είχαν περάσει ώρες και όμως δεν είχε καθόλου νέα της...Χτύπαγε το κεφάλι του για να καταλάβει αλλά δεν μπορούσε....Μετάνιωσε σκεφτόταν...Αυτό είναι, μετάνιωσε για όσα έζησαν μαζί και έφυγε...Γιατί δεν του το είπε όμως;;Γιατί;;;
Όλο το βράδυ έμεινε ξάγρυπνος πνίγοντας τον πόνο του στο πότο...Το μόνο που ακουγόταν ήταν η φωνή του να λέει συνέχεια..'Που είσαι μωρό μου;Γιατί έφυγες;Γύρνα πίσω σε παρακαλώ...'
Και έτσι μπορεί η Έλλη να μην σκέφτηκε πως θα αντιδράσει ο άντρα που ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί της,αλλά αυτός πόναγε το ίδιο με εκείνη...
Την ήθελε πίσω και θα έκανε τα πάντα για να την βρει...
