Grande amore

Άτιτλο κεφάλαιο 21

Ανοιξα τα ματια μου διστακτικα και αντικρισα ενα γνωστο δωματιο. Μμμ ναι βρισκομαι στο δωματιο μου. Μα καλα πως ηρθα εδω; Τι εγινε;

Σκηνες απο το κεντρο αρχισαν να ερχονται στο μυαλο μου. Ο Λουκας. Το τραγουδι. Η αφιερωση. Το ξεσπασμα μου στον Σεμπαστιαν. Ωχχχ Θεε μου τι περασε ο καημενος παλι εξαιτιας μου.

Σηκωνομαι σιγα σιγα απο το κρεβατι ενω νιωθω εναν οξυ πονο στο κεφαλι. Παλι κανεναν πονοκεφαλο θα εχω. Ανοιγω την πορτα και κατεβαινω τις σκαλες που οδηγουν στο σαλονι. Ακουω ομιλιες και αναρωτιεμαι ποιοι αλλοι βρισκονται στο σπιτι μου. Σιγουρα ο ενας ειναι ο Σεμπαστιαν και μπορω να το καταλαβω απο την φωνη του και το ποσο γρηγορα μιλαει.

Φτανω στο σαλονι σερνοντας τα ποδια μου. Ξαφνικα ολες οι ομιλιες σταματανε και νιωθω πολλα ζευγαρια ματια να με καρφωνουν. Αντιρκιζω γυρω μου και συνηδητοποιω οτι ο Λουκας με τον Ντιεγκο και τον Παολο βρισκονται στο σαλονι του σπιτιου. Στην αρχη πιστεψα οτι ηταν ενα ονειρο. Δεν μπορει να ειναι αληθεια. Τι κανουν αυτοι εδω; Δεν εχω ιδεα πως να αντιδρασω ή τι να πω. Και μονο που νιωθω οτι ο Λουκας ειναι εδω αισθανομαι οτι πνιγομαι. Λες και καταλαβε ο Σεμπαστιαν ποσο αβολα ενιωθα σαν απο μηχανης θεος με εσωσε.

<< Πριγκιπισσα πως νιωθεις; Σιγουρα θα ποναει το κεφαλι σου. Ελα να σου δωσω ενα παυσιπονο>> ειπε γρηγορα και χαμογελωντας μου ενω με τραβηξε προς την κουζινα. Πραγματικα αυτος ο ανθρωπος με σωζει. Τον βλεπω να βαζει νερο σ' ενα ποτηρι και να μου το δινει μαζι με το παυσιπονο. << Πιες το... μην ανησυχεις δεν χρειαζεται να μου εξηγησεις τιποτα. Μου τα ειπαν ολα τα παιδια... μια συμβουλη μικρη μην τον αφησεις... αστον να σου εξηγησει... εχει πολλα να σου πει>> μου ειπε ενω επαιρνα το παυσιπονο μου. << Σεμπαστιαν δε-δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα...>> του απαντησα ενω εσκυψα το κεφαλι βουρκωνοντας. << Ειναι... απλα ακουσε τον... ειστε φτιαγμενοι ο ενας για τον αλλον>> ηταν το τελευταιο που μου ειπε και μετα εφυγε απο την κουζινα.

Ξεφυσηξα και επιασα το κεφαλι μου με τα χερια μου. Και τι σημασια εχει οτι ειμαστε φιταγμενοι ο ενας για τον αλλον; Υπαρχει ενα παιδι στην μεση και εγω δεν θα του στερησω τον πατερα του σε καμια περιπτωση. Ενιωσα δακρυα να κυλανε απο τα ματια μου. Σκατα γαμωτο! Πανω που ειπα οτι ολα θα φτιαξουν. Πανω που ειχα καταφερει να ξεχαστο εστω και λιγο και ας υποκρινομουν στο ιδιο μου τον εαυτο.

Ενιωσα δυο χερια να τυλιγονται γυρω απο την μεση μου και να με τραβανε κοντα τους αγκαλιαζοντας με σφιχτα. Το καταλαβα οτι ηταν αυτος. Τον προδιδε το αρωμα του. Ακομα και μετα απο τοσους μηνες καταφερνε να με κανει να ανατριχιασω ολοκληρη. Γαμωτο! Τον αγαπαω τοσο πολυ.