Grande amore

Untitled Part 16

Καθομαι στο μπαλκονι του πατρικου μου αγναντευοντας την θεα που απλωνεται μπροστα μου. Τις τελευταιες μερες δεν κανω τιποτα αλλο απο το να απομονωνομαι και βυθιζομαι στις σκεψεις μου. Υποσχεθηκα οτι θα τα ξεπερασω ολα και οτι θα καταφερω και θα γινω η παλια καλη Ελενα αλλα ειναι τοσο δυσκολο. Το κεφαλι μου καθε φορα ειναι ετοιμο να σπασει και καταληγω παντα σε κλαμματα για την τροπη που εχει παρει η ζωη μου.

Μου λειπει. Ο Λουκας μου λειπει πολυ. Αλλα ειμαι τοσο εγωιστρια και νιωθω τοσο προδομενη που δεν προκειται να κανω καποια κινηση να του εξηγησω οτι οσα του ειπα ηταν ψεμματα. Πολλες φορες πιανω τον εαυτο μου να ευχεται να μην τα παρατουσε και να επεμενε. Νιωθω οτι δεν μπορω να το διαχειριστω ολο αυτο μονη μου. Ειμαι σιγουρη, ομως, οτι θα εχει προχωρησει στην ζωη του και τωρα θα ζει τον ερωτα του με αυτη την Σαμπρινα. Οχι τωρα αληθεια, γιατι με απατησε; Του εδωσα τα παντα και αυτος με πεταξε σαν σκουπιδι.

<<Οχι φτανει. Δεν θα σκεφτεις αλλο αυτο το θεμα>> μουρμουρισα στον εαυτο μου. Πρεπει να βαλω την ζωη μου σε ταξη. Πρεπει να δω τι θα κανω απο εδω και περα. Δεν εχει νοημα να σκεφτομαι τι εγινε. Δεν θα αλλαξει τιποτα ετσι και αλλιως. Ξεφυσηξα. <<Ολα σκατα γαμωτο>> ειπα πιανοντας το κεφαλι μου.

Θα περασει και αυτο. Ολα περνανε ετσι και αλλιως.

Ακουσα τον ηχο της μπαλκονοπορτας να ανοιγει. Παλι η μανα μου θα ειναι. Αυτες τις μερες προσπαθει να με ψαρεψει για να δει τι εχει γινει. Αυτη η γυναικα δεν τα παραταει ποτε. Γιατι δεν καταλαβαινει οτι δεν θελω να μιλησω;

<<Μαμα δεν εχω ορεξη. Φυγε σε παρακαλω>> της ειπα χωρις να γυρισω να την κοιταξω. Ακουσα το τριξιμο της καρεκλας και μια γνωριμη φιγουρα καθησε διπλα μου. << Δεν ειμαι η μαμα σου>> τον ακουσα να λεει με την βραχνη και μπασα φωνη του. Αμεσως ανατριχιασα και γουρλωσα τα ματια μου. Τι στο καλο εκανε αυτος εδω; Γυρισα αποτομα και τον αντικρισα με ματια εκπληκτικα. Λογικα θα ονειρευομαι, δεν εξηγηται αλλιως.

Παρατηρησα τα χαρακτηριστικα του προσωπο του. Φαινοταν κουρασμενος και τα γενια του ειχαν μεγαλωσει ακομα πιο πολυ απο την τελευταια φορα που τον ειδα. Παρεμενε, ομως, τοσο ομορφος.

Πηρε μια τουφα απο τα μαλλια μου και την εβαλε πισω απο το αυτι μου ενω μου χαμογελασε νοσταλγικα. << Εχουμε να πουμε καποια παγματα, mia tesoro.>> μου ψιθυρησε κοντα στο αυτι. Δαγκωσα αυτοματα τα χειλη μου. Γαμωτο! Ακομα ασκει επιρροη πανω μου. Πρεπει να το καταλαβε γιατι χαμογελασε.