I wanna be yours!

Μεσα στην αγκαλια μου σε θελω.

Εχουν περασει μερες απο τοτε που ειδα τον Περση. Ειχα αρχισει να πιστευω οτι δεν θα ξαναερθει να με δει.
Ξαπλωνω στο κρεβατι και κλεινω τα ματια μ. Λιγο αργοτερα μυριζω ενα γνωστο αρωμα και νιωθω μια ανασα κοντα στο λαιμο μ. Ανοιγω τα ματια αλλα δεν βλεπω καθαρα, μια μαυρη φιγουρα ειναι διπλα μου και μ εχει πλακωσει και τα μαλλια! Τριβω λιγο τα ματια μ και βλεπω τν Περση ξαπλωμενο διπλα μ.

"Πρεπει να αποκοιμηθηκα" Σκεφτομαι.

Καθομαι λιγο και τν χαζευω.. Παρατηρω οτι εχει σπασμους αλλα εξακολουθει να ειναι γλυκουλης!
Ανοιγει τα ματια του και με κοιταει χαμογελαστος. Κοκκινιζω και δν μιλαω απλα του ανταποδιδω το χαμογελο.

"Χευ!" Μου λεει.

"Χευ!" Του απανταω.

"Μου ελειψες" Λεει και μου χαιδευει τα μαλλια.

"Που χαθηκες?" Τον ρωταω αλλα δν παιρνω αμεσως απαντηση.

"Εεεε ειχα κατι δουλειες και πηραν λιγο παραπανω απο οσο περιμενα" Χαμογελαει.

"Τι δουλειες?"

"Σε πειραζει να μην μιλησουμε γι αυτο? Ειμαι λιγο κουρασμενος"

"Κ-καλα. Ελα κοιμησου τοτε!" Ανεβαιμω πιο πανω και τον αγκαλιαζω.

Κουξιεται λιγο και παραλληλα τρυβεται πανω στο στηθος μ για να βολευτει καλυτερα, δεν περναει πολυ ωρα και νιωθω τους σπασμους τους ξανα και καταλαβαινω πως εχει κοιμηθει.

"Ευτυχως ειναι μικροι και λιγοι." Σκεφτομαι.

Ειναι τοσο γλυκος οταν κοιμαται.
Σε μια στιγμη κανει μια αποτομη κινηση, δεν ηθελα να τν ξυπνησω οποτε πηγα με τα νερα του και κατεληξα να ζουπηχτω στην αγκαλια του νιωθοντας σαν να ειμαι το αρκουδακι του.

Η ωρα περναει και αρχιζω να πιανομαι λιγακι. Κανω απαλες κινησεις αριστερα δεξια αλλα τζιφος. Προσπαθω ν τον σκουντηξω αλλα δεν καταλαβαινει..

"Περση..?" Λεω καθως τον σκουνταω λιγο πιο εντονα αυτη την φορα.

"Τι..τι ειναι?" Λεει καθως ανοιγει τα ματια τα γκριζοπρασινομελι ματια του.

Θεε μου.. Ποσο λατρευω αυτα τα ματια! Ειναι τοσο σαγηνευτικα και αισθανομαι σαν να με μαγνητιζουν..

"Ε..να μωρε πιαστηκα λιγο ετσι οπως με εχεις αγκαλια τοση ωρα.."

"Ωχ..συγνωμη αλλα εχεις το καταλληλο μεγεθος για να εισαι το αρκουδακι μου" Λεει και τριβεται πανω μου σαν γατακι.

Μου ξεφευγει ενα μικρο γελιο με αυτο που ειπε και μπορω να πω καταλαβα οτι και εκεινος χαμογελασε και χαρηκε που καταφερε ν με κανει να ευθυμησω.

"Λοιπον θα με αφησεις τελικα?" τον ρωταωε παραπονο

"Οχι!" λεει ναζιαρικα οπως ενα μικρο παιδακι και με αγκαλιαζει πιο σφυχτα.
"Δεν θελω να αφησω το κοριτσακι μου". Το ακουω και μπορω να πω οτι μ αρεσε..πρεπει ν κοκκινισα και λιγο.

"Μα πιαστικααα.." συνεχιζω να παραπονιεμαι.

"Καλα καλα.." λεει με οσο περισσοτερο παραπονο γινεται και με αφηνει.
"Αλλα θελω ανταλαγμα που σε αφησα να φυγεις ετσι απο καπου που μου αρεσε να σε εχω"

"Σαν τι ανταλαγμα?" τον ρωταω και καθομαι στο κρεβατι στηριζοντας την πλατη μ στον τοιχο.

"Να μωρε κατι...πολυ μικρο." Απανταει και σηκωνεται ερχομενος ολο και περισσοτερο κοντα μου.

Σε μια στιγμη τα προσωπα μας απεχουν αποσταση αναπνοης και ψιθυριζει πλησιαζοντας με...

"Ευα...εγω..."