Geçen gece bir rüya gördüm. Tren raylarına yatıp, üstümden geçen trenin ağırlığını hissettim. Ölümü hissettim. İntihar girişimindeki çaresizliğin içimde nasıl volta atıp, beni kemirdiğini fark ettim. Ölmedim, ama tren raylarında kalan cansız bedenimi de gördüm. Ölmedim ama nefes almıyordum da. Bilemedim. Karışığım ben, hep karışığım; hatta bazen rüyamdaki sahneyi gerçekleştirmek isteyecek kadar çok karışığım. Karışığım işte, bundan ötesi yok.
