" KIM JONG DAE "
အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္တ့ဲ Sehun… ေဘးမွာ ရပ္ေနတ့ဲ Luhanကေတာ့ လက္ထဲက shopping bag ေလးေတြကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ျပီး ေၾကာင္ေငးေနသည္…
ေသြးအိုင္ထဲမွာ လဲျပိဳေနတ့ဲ Chenကုိ Sehun ေျပးေပြ႔လိုက္သည္… မၾကာေသးခင္ကမွ အသစ္ဝယ္ထားတ့ဲ sofaမွာလည္း ေသြးစက္ေတြ စင္ထားတာ ပြစာက်ဲလို႔ ျမင္မေကာင္း… လက္နဲ႔ လည္ပင္းဆီေထာက္ၾကည့္ ႏွာဖ်ားကုိ ေတ့ၾကည့္နဲ႔ Sehun မ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္း ယုိယြင္းလာသည္…
" အသက္မရွိေတာ့ဘူး "
ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္လိုက္တ့ဲ Sehun စကားသံအဆံုး Luhan လက္ထဲက အိတ္ေတြ ျပဳတ္က်သြားသည္…
" eh! ဘ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာလဲ "
စကားသံေတြလည္း တုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ Luhanမ်က္ႏွာ ေသြးမရွိေတာ့… ရုတ္တရက္ Sehunရင္ထဲ အရမ္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိေပမယ့္ ဖ်တ္ကနဲ သတိရမိလိုက္တာ Krisကုိ… အိမ္အတြင္းခန္းဆီ အေျပး ထၾကည့္ေတာ့ Luhanကပါ သူ႔ေနာက္က လိုက္လာသည္… ဗလာက်င္းေနတ့ဲ အိပ္ယာကသာ ဆီးၾကိဳေနခ့ဲသည္……
" Kris……"
" Hun ah…"
ပါးစပ္က ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္ရင္း တံခါးေဘာင္ကုိ ကိုင္ထားရင္းက ဒူးညႊတ္က်သြားတ့ဲ Sehunကုိ Luhan ေဘးကေန အသာထိန္း ေပြ႔လိုက္သည္…
Sehun လက္ရွိအေျခအေနကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္မခံႏိုင္ ျဖစ္ေနရသည္…
ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲ… ဒီတစ္မနက္ခင္းေလးမွာပဲ Krisက မရွိေတာ့… ျပီးေတာ့ အသက္မ့ဲေနတ့ဲ Prof.Jongdae အေလာင္းသာ သူတို႔ကုိ ဆီးၾကိဳေနခ့ဲသည္…
မဟုတ္ဘူး… ဒီလို ထိုင္ေနရံုနဲ႔ မျပီးေသးဘူး…
စိတ္ရွိတိုင္းသာ အေတာင္ေတြျဖန္႔ အေျပးလိုက္ရွာရ အေကာင္းသား… သုိ႔ေပမယ့္ အခုလို အေျခအေနနဲ႔ သူ Luကုိ တစ္ေယာက္ထဲ ထားခ့ဲလို႔မျဖစ္… ဒီေနရာက မလံုျခံဳေတာ့…
" hun ah အဆင္ေျပရဲ႕လား "
သူ႔လက္ေမာင္းကုိ တြဲထူရင္း ၾကင္ၾကင္နာနာ ေမးလာတ့ဲ Luhan လက္ကေလးကုိ အသာ ျပန္အုပ္ကိုင္ျပီး Sehun ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္သည္… သူ Luကုိ စိတ္မပူေစခ်င္… ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ စကားေျပာခ်င္စိတ္ကုိ မရွိ…
