İzimizi kaybettirdiğimizi anladıktan sonra denize bakan bir banka oturduk. Ağlamak istiyordum. Ama sanki denizin güzelliği bana ağlama diyordu. Sanki beni teselli ediyordu. Bende onun için ağlayamadım sanki. Korkuyordum, bir daha karşıma çıkar bize yine aynısını yapar diye korkuyordum. Ama aslında korkmaya gerek yoktu. Sagimda annem ve solumda Poyraz. Onların yanındayken kendimi güvende hissetmeliydim. İkiside bu hayatta sevdiğim iki kişi. Kız çocuk doğacak denen bir sessizlik iken Poyraz sessizliği bozup "siz nerede kalıcaksınız o adam evdeyken orada kalamazsınız" . Annem de "tabi ki de o eve geri dönemeyiz ama nerede kalıcağımızı bilmiyorum " dedi. "Anne teyzeme gitsek olmaz mı ? "diye sordum. Annem de "bir tek o var bir şansımızı deneyelim" dedi . Sonra hep beraber yürüyerek teyzem in evine gittik. Teyzem kapıyı açtı. Annem "biz bu gece sizde kalabilir miyiz ? "derken salondan teyzem'in kocası Suat enişte kim gelmiş Fatma ? Nerde kaldın be kadın ev soğudu? dedi. Sonra teyzem de bize dönerek "olmaz Suat izin vermez. Gidin hadi gidin" dedi. Ve kapıyı kapattı.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
ACI GERÇEK
ChickLitBazen inanmak istemezseniz . Kabul etmezsin. Bu nasıl olur diye kendine sorarsın. Ama sonra kabul etmek zorunda kalırsın .
