RÜYA #Wattys 2020

RÜYA 2

Gölgemi kalabalık bir tenhada buluyorum
Yanıyor tenim keskin bir soğukla
Sarp bir kayalıkta duruyorum
Dümdüz yer oluyor sihirli bir ufukla

Anın gerçeğinde boğuluyor sesim
Karanlık kanadımla uçuyorum
Toprağın içinde duruyor evim
Gökler gibi ışıkları içiyorum

Bir ürpertidir tutuyor beni
Benek benek kabarıyor tenim
Aynada gördüm kapladı gecemi
Diz çöktü anında hayallerim

Bir mabud ki isimsiz
Üfledi ruhuma, yaktı alevi
Bir vücut ki kemiksiz
Seslendi geçmişten, sarstı kalemi

Merakıma yenik korkumla aksadı beden
Nedenimde son bulsa o eşsiz deniz
Korkum odur ki gecemin üstünde kefen
Merakımla içindeyim, gecem güneşsiz

Bitmese diyorum, ay hüküm sürse
Onun etrafını sarınca sen
Yaşamının içindeki ölümse
Ölümü çağır ölümü, yaşamımı istersen

Sağ avucumun üstündeki lale
Semaya duamı götürse
Hep ondan düştüm bu hayale
Ne olur avucumun içinde gülümse

Birden dile geliyor bir tanede kum
Bir kısrak gibi koşuyor, delice
Peşindeyken beni yakalıyor uykum
Kulaklarımda sesi, çığlık misali ama sessizce

Bir tepside bana şairlik sunuyormuş
Gerçekte hayal, hayalde gerçek yaşıyorum
Gözlerimde gerçeğim kaybolmuş
Hayalde rüyaları taşıyorum

Kum tanesi bir deryaya ulaşıyor
Kana kana deryayı içiyormuş
Akşamlar ayağına bulaşıyor
Rüyada gündüzleri biçiyormuş

Ürkekçe kulağıma fısıldanan hayat
Söz eden dil, duyan kulak korkuyor
Bundan sonra sevgiyedir cihat
Kelimelerim benimle savaşıyor

Bir cenk ki düşmanı pek yaman
Meydanında milyonlarca at
Bir vuruşta devrilebilir mi zaman
Zihnimde duruyor asıl tokat

Oklarının çıkardığı ses
Gözyaşlarımla akan kan
Toprağa biçilen nefes
Sanki yaşlarımla dönüyor devran

Bir rüyadan mı ibaret Çalab!
Bir yalandan mı geliyor bunca ses
Peki beni içine çeken girdâb
Göğe kadar değmez mi nefes

Misalimden eksik kalan dilim
Söndürmeye çare değil âb
Bir asıldır bir benim temsilim
Durma! Visale götür beni turâb.

Mehmet TÜRSUN.