The Lawyer || Dramione

017

Hermelien Griffel

Ik weet eigenlijk niet eens wat me bezielt wanneer ik samen met Draco een restaurant binnenstap. Wat aarzelend loop ik richting de kassa, "Hallo is er nog plek voor twee?" vraag ik aan de vrouw die erachter staat. De vrouw kijkt me vol verbazing aan, eigenlijk kijkt ze meer naar Draco. Ik weet al wel wat ze denkt, het is niet lastig te raden. Straks loopt hier iemand van de ochtendprofeet rond en denkt iedereen hetzelfde. Wat bezielt haar, waarom zou ze met Draco Malfidus uiteten gaan. Degene die haar man heeft vermoord.  Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd meer respect van de mensen gekregen, verschillenden hebben me brieven gestuurd met hoe erg ze het voor me vonden wat er allemaal was gebeurd. Anderen hebben me opgezocht op mijn kantoor om hun respect voor me te uiten. Maar nog steeds is er niks logisch aan het feit dat ik hier ben met Draco.

De vrouw loopt achter de kassa weg en neemt Draco en mij mee naar een tafel. Het is een wat afgezonderde tafel achter in het restaurant. Iets wat ik niet heel erg vind. De vrouw wijst ons onze plaatsen. Ik wil een stoel naar achteren schuiven maar Draco is me al voor, hij schuift een stoel voor me naar achteren en wacht geduldig totdat ik zit.

"Stiekem ben je toch een gentlemen, niet waar Draco?" vraag ik met een kleine glimlach, "Stiekem? Is je dat nog nooit duidelijk geworden? Heb je het serieus nu pas door?" vraagt Draco met een lachje. Ik lach door zijn opmerking. 

Terwijl Draco en ik verder praten komt er een ober langs met de menukaart, de man kijkt me een lange tijd vol verbazing aan. Ik blijf ondertussen verder praten met Draco. Het verbaasd me dat we nog zo makkelijk praten, dat de klik er nog is naar twee maanden. Ik moet bekennen dat ik hoopte dat Draco me zou vergeten en ik hem, iets wat overduidelijk niet is gebeurd. Daarnaast denk ik ook niet dat ik Draco ooit zou kunnen vergeten, misschien als ik me mijn geheugen afneem maar anders ook niet.

"Hermelien, heb je enig idee wat jij neemt?" vraagt Draco me, "Uh ik ben nogal fan van de lasagne van hier," reageer ik. "Op schaal van één tot tien, hoe erg verpest ik het als ik patat neem?" vraagt Draco me met een glimlach. "Nul. Je moet juist zoveel mogelijk ongezond eten na twee maanden Azkaban. Moet je je voorstellen hoe dun je zou zijn wanneer je er een halfjaar moest zitten," reageer ik. Draco lacht kort, maar al snel kijkt hij me serieus aan.
"Ik weet niet hoe ik je ooit kan bedanken. Je hebt je grote geheim eigenlijk aan iedereen vertelt en ik ben er van verzekerd dat meer dan de helft van de mensen je heeft uitgemaakt voor verrader of leugenaar. Je had me niet hoeven te helpen, ook al snap ik nog steeds niet waarom je het überhaupt deed," zegt Draco dan.

Ik blijf er een tijdje stil van. "Kijk Draco, ik had je al moeten helpen op Zweinstein toen ik door had dat je niet goed te pas was. Door jou was ik verlost van al mijn problemen, misschien niet op de beste manier ooit maar het hielp me wel. Toch is dat niet waarom ik het deed. Kijk ik kon het niet afsluiten omdat ik er nog steeds geen traan om heb gelaten dat Ronald dood is. Ik dacht dat ik het kon afsluiten als ik alles wist," vertel ik dan aan Draco.

"Het maakt niet uit waarom het gaat om het geweldige resultaat wat je hebt gemaakt. Het spijt me maar in mijn ogen verdiende Wemel niks anders," zegt Draco met een kleine zucht. Onbewust glimlach ik, "Tja. Dood is wel ernstig maar ik was wel van hem af," zeg ik dan.

**

Terwijl ik van mijn lasagne geniet eet Draco hongerig zijn frietjes op. Je kunt duidelijk zien dat Azkaban niet goed voor hem is geweest, hij is erg afgevallen en ziet bleek. Al moet ik zeggen dat hij er niet verdrietig uitziet, hij kijkt gelukkig. Hij lijkt me ook gelukkig, misschien doordat hij weg is uit Azkaban. Stiekem hoop ik dat hij gelukkig is doordat hij hier met mij zit. Maar ik weet wel beter. Onbewust stroop ik mijn mouwen op en neem ik een nieuwe hap lasagne.

"Smaakt het?" vraagt Draco me, ik knik met volle mond. Een paar seconde later heb ik mijn mond leeg, "Smaakt het jou ook een beetje?" vraag ik aan Draco. Hij knikt vol overtuiging.

Als ik naar mijn pols kijk denk ik direct weer aan Draco. De beelden van zijn polsen komen in me op. Ik weet nog te goed hoe zijn polsen onder de littekens zitten en hoe hij zichzelf zelfs had gebeten. Ik kan het niet laten om er naar te vragen, ik moet het weten.

"Draco heb je jezelf nog gesneden?" vraag ik met een kleine aarzeling, "Amper. Twee keer als ik me niet vergis," reageert Draco. Ik kan alleen maar glimlachen door dit antwoord. "Waarom dan?" vraagt Draco me geïnteresseerd, "Tja. Laten we het er ophouden dat het niet iets was wat ik graag zag. Al die littekens deden me denken aan het feit dat ik je had kunnen helpen. Maar ook kwam telkens de gedachte in me op hoe slecht je het wel niet hebt gehad laatste jaren," zeg ik aarzelend.

"Hermelien, heb je jezelf ooit gesneden?" Ik kan niet anders dan knikken. Afgelopen maanden heb ik mezelf meerdere keren gesneden. Wanneer ik dacht aan het feit dat ik Draco had kunnen helpen kon ik mezelf wel wat aan doen. Misschien is dat ook wel waarom er meerdere littekens op mijn polsen staan. Niet veel omdat ik weet dat het slecht is. Vijf of zes zijn het er.

"Beloof me dat je dit nooit meer doet," zegt Draco als hij mijn pols vastpakt. Hij gaat met zijn vingers over de littekens heen. "Kijk ik heb het enkele keren gedaan, ik weet dat het slecht is. Alleen de verleiding was gewoon zo ontzettend groot.."
"Waarom?" vraagt Draco, "Schuldgevoel."

**

Als we zijn uitgegeten loop ik naar de kassa waar ik betaal. Samen met Draco loop ik vervolgens naar buiten. Beiden zijn we stil. We hebben lang gezeten, lang gepraat en nu zijn we op het moment aangekomen dat we beiden niks te zeggen hebben. Althans dat denk ik.

"Weet jij toevallig een goed hotel hier?" vraagt Draco me, "Ja. Mijn huis."

Ik sla mijn handen voor mijn mond als ik me besef dat ik het echt op gezegd. Kut. Dat was niet de bedoeling. Draco glimlacht.

"Ik kan niet bij jou slapen Hermelien," zegt hij dan, "Waarom dan?" vraag ik. "Kijk, ik kan nu al niet te lang naar je kijken omdat je er zo fantastisch mooi uit ziet dus denk maar niet dat ik een hele avond nog naar je kan kijken." Ik bloos door de opmerking van Draco.
"Dan krijg je een zware avond. Je gaat gewoon met mij mee," zeg ik zacht tegen hem. Draco glimlacht breed.

------------

Ik hoop zo oprecht dat jullie het nog leuk vinden, haha. Ik heb trouwens ook een ander Dramione boek die je kunt vinden op mijn profiel! Laat vooral je mening daarover achter en ook hierover. X