Let's get loud

Κ25

Λίγους μήνες μετά .

"Πουτ δε κουραμπιέ νταουν σλοουλι"

Φωνάζω κοιτάζοντας τον Ερικ που είναι έτοιμος να αρπάξει ακόμα έναν κουραμπιέ .
Γυρίζει το κεφάλι του με ένα ένοχο βλέμμα και επίσης γεμάτος με ζάχαρη άχνη .

"Πόσους εχεις φάει ρε φατσούλα ;"

Τον μαλώνω γελώντας .
"Πέε"
Απαντάει μπουκωμένος και στριφογυρίζω τα μάτια μου .

"Κατάπιε πρώτα ρε μωρό μου "

"Πέντε λέω , δεν φταίω εγώ , τους έχεις κάνει καταπληκτικούς " 

Με πλησιάζει αγκαλιάζοντας με . Του χαμογελάω σκουπίζοντας την ζάχαρη άχνη απο το μάγουλο του .

"Θα προτιμούσα να μου την αφαιρέσεις αλλιώς "

Μου χαμογελάει ενώνοντας τα χείλη μας . Χαμογελάω μέσα από τι φιλί μας και τον απομακρύνω μετά από λίγο .

"Μην φας άλλους σε λίγο θα έρθουν τα παιδιά και δεν θα έχω να τους κερά- οπ ήρθαν "

Λέω στο άκουσμα του κουδουνιού και ανοίγω την πόρτα , μπροστά μου βρισκεται η Αλίκη με τον Έντ ,  η Αλίκη με αγκαλιάζει και ύστερα πέφτει πανω στον Ερικ σφίγγοντας τον στην αγκαλιά της .

"Μου έλειψες τόσο πολύ "

Του ψιθυρίζει και χαμογελάω που τους βλέπω μαζί αγκαλιά .

Είχε να τον δει καιρό , είχε πάει με τον αδελφό μου να δουν τους γονείς  μου.

"Τελικά τι έγινε με αυτά τα απειλητικά μηνύματα που μαλάκα "

Ο Έντ ρωτάει με εκνευρισμό στην φωνή του και χαμογελάω .

"Δεν μου έχει ξαναστείλει από εκεινη την ημέρα που ήμουν με τους γονείς του Έρικ "

Απαντάω και ανακουφισμένος χαλαρώνει το σώμα του .

"Ολίβια !Ολίβια !"
Μια παιδική φωνή ακούγεται πίσω από την πόρτα και την ανοίγω για να δω την μικρή Όλγα με τον Κώστα και την Βάσω να με κοιτάνε "

"Καλέ που χαθήκατε εσείς ;"

Λέω ενθουσιασμένη αγκαλιάζοντας τα παιδιά .

"Θέλαμε να σιγουρεψουμε κάτι και υστερα να σας κάνουνε έκπληξη "

Η Βάσω μπαίνει μεσα και η μικρή αρχίζει να τρέχει μέσα στο σπίτι ψάχνοντας το δώρο της . ΧΑ ! Το εχω κρύψει  καλά από αυτό το μικρό ζιζάνιο .