He's Mean

Chapter 21 - When He's Not Himself

I'm stiff. Kanina pa nakasandig sa balikat ko tong lalaking to. At kahit ang lakas ng hangin kasi nga nasa helicopter kami, nagpapawis pa rin yung kamay kong hawak nya. And I hate it. Kanina pa kami nasa ere, until now, I have no idea where our destination is. Pero kahit saang lupalop man ng mundo yun, alam kong hindi yun maganda para sakin. Remember I'm with these gangsters.

"Saan ba talaga tayo pupunta?!"

Sa wakas nakapagsalita na rin ako nang mapansin kong nagigising na sya.

"Just wait and see."

I noticed na pababa na rin ang direksyon ng sinasakyan namin so I looked down.

"What's this place?! Balak nyo ba akong iwanan dito at gutomin?!"

"I already told you to shut up."

It's an island. Pero gubat ang katabi ng dagat. Ano ba talaga ang gagawin nila sakin sa lugar na to?! Inisip ko na lahat ng possibilities. Lahat ng torture nabilang ko na ata. Hanggang sa tuluyan na talaga akong nablanko.

Pagkababa namin, kinaladkad niya nanaman ako. Why does he have to do everything with force?! Naiinis na rin ako sa skirt kong kanina pa lumilipad dahil sa lakas ng hangin. Tsk.

Sa sobrang kaladkad nya sakin, naiwan ang isa kong sapatos and damn! I stepped on a broken shell with my bare foot!

"Shit! Dahan-dahan nga! Good for you kasi malaki yang hakbang mo!"

Tumigil sya saglit sa paglalakad kaya nagulat ako. Lumingon sya sakin at bigla nya ba naman akong kinarga sa balikat niya!

"Hey! Put me down, idiot! I can handle my wound! Fuck off!"

"Damn! Wag ka ngang malikot! I'm being gentle here, you know?!..."

I heard him mumble words but I can't hear it clearly. Is he cursing me?! The other guy is still following us and I just heard him chuckle. Ugh. Are they making fun of me?!

Napansin ko ring papasok kami sa gubat so obviously nasa gitna kami ng gubat ngayon. They really like forests, don't they?! Tumigil na rin ako kakakalas sa pagkakahawak nya kasi hindi rin naman ako makakawala. And also, I don't want to lose my remaining strength. Not until I have already escaped from this man. Damn it.

Malayo-layo na rin ang nilakad namin, or rather nila, pero di pa rin nawawalan ng lakas tong  demonyong to.

"We're here." Sabi nung kamukha ni Justine.

Teka nga. Kanina pa ako tawag ng tawag sa kanya na kamukha ni Justine. Hindi ko naman kasi alam yung pangalan niya. I don't even know what to call him kahit nickname lang sana.

Lumingon ako para tingnan rin kung nasaan kami kasi nga pabaliktad yung pagkakasampay ko sa balikat ni Sean. I'm expecting a slaughter house or something worse. Yeah. He must be eager to torture me since gustong-gusto niya naman ata akong pahirapan. Urgh

Pero nang makita ko na yung lugar, it's a large house, in the middle of the forest? What the hell are we doing here? But I better not judge this house based on it's exterior style. I may not know what's inside.

Kumalas na ulit ako sa pagkakahawak niya and at last, binitawan niya na rin ako. Nagkusa na lang akong maglakat but my foot freakin' hurts! Kaya paika-ika na lang akong nagpatuloy.

"Tsk. Hold my hand, at least."

Hindi ko pinansin yung sinabi niya because I value my pride so much. Pero bigla niya akong hinawakan sa kamay at hinila papalapit sa kanya kaya nagka-cramp yung paa ko. Shit.

"Damn! I said I can manage! Tsaka bakit mo ba ako tinutulungan?! I thought we're enemies here?!"

He ignored me again at mas hinila pa ako papalapit sa kanya. His hand holding my mine and his other hand on my waist. He's helping me to walk which makes feel confused. I want to say something but I just can't utter a word. It makes me feel so dumb.