He's My What?!

Chapter 12: He's My...W-What?!

Chapter 12: He's My...W-What?!

Along with the romantic sound of violin playing near their table, lies a great silence between two people occupying the seat at the corner beside the huge glass window. Nakaayos ng mabuti ang mga pagkain sa mesa nila, dinagdagan pa ng candlelights para mas maging romantic ang set-up, but none of them appreciates the ambiance. Even the beautiful scenery of the city from below feels invisible to them.

Why him?

Why her?

Those were the questions that keeps on bugging their mind. Of all the people, why it has to be them?

Silence.

No one dared to speak. Nakatungo lang si Gia habang mahigpit na napapahawak sa palda niya. Hindi siya makatingin kay Ryan because up until now, hindi pa rin nada-digest ng isip niya ang huling sinabi ng Mommy niya. Just the mere fact na ang taong kaharap pala niya ang date niya ngayon was already too much for her to take in. Ano pa kaya yung sinabi ng Mommy niya na siya yung fiancé niya?

"This is ridiculous." Rye speak, cutting the silence between them.

Napaangat ng tingin si Gia sa kanya. She tried to analyze his expression but she couldn't tell. He wears a serious face, but not the mad one.

"Joke lang 'to Sir di ba?" Tanong niya.

Hindi sumagot si Ryan. He balled his hand into fist as he gritted his teeth. Nagnakaw siya ng isang buntong-hininga bago mapagdesisyunang tumayo.

"Let's go home for now. Ihahatid kita." He impatiently said before leaving.

Gia pursed her lips. Naiintindihan niya kung bakit ganun nalang ang ikinilos ng guro niya. She doesn't know what he's thinking at this moment but she's pretty sure na na katulad niya, naguguluhan din siya.

Tahimik na sumunod si Gia kay Ryan hanggang makapunta sila sa parking lot. Sumakay sila sa kotse ni Ryan at walang imik na pinaandar ito ng binata.

Kung tahimik sila kanina sa hotel, mas doble pa ang katahimikang bumabalot sa kanilang dalawa ngayon sa loob ng sasakyan. Nakatingin lang si Gia sa labas ng bintana habang seryosong nagmamaneho si Ryan.

Oh God, if this is a nightmare, please help me wake up from this bad dream. Ayoko ng ganito. Not him, not my teacher.

Nagpatuloy lang ang katahimikan sa kanilang dalawa hanggang sa makauwi ng bahay si Gia. Walang may nangahas na magsalita sa kanilang dalawa maliban sa tipid na tanong ni Ryan at sagot ni Gia kung nasaan ang bahay nila. Lumabas na siya ng sasakyan but she can't say goodbye to Ryan. She didn't plan to be rude pero mukhang hindi na yun mahalaga ngayon. It was hard for her to speak in this situation. Sobrang gulo ng isip niya that she forgot to pay respect her teacher.

Pero mukhang hindi lang si Gia ang nag-iisip ng ganun dahil maging si Ryan ay walang balak na magsalita. He immediately leave the Go's residence after he fetch Gia at her house.

"Sweety? Why so early? How was the date?" Alam niyang nasa bahay ang Mommy niya dahil nakita niya ang sasakyan nito sa labas kanina. Namuo ang galit sa dibdib niya pagkatapos siyang tanungin ng ina.

She just glanced her for seconds then ignored her. Malaki ang respeto niya sa kanyang Mommy but she don't think she can do it now. Nilagpasan lang niya ito at dumiretso sa kusina para uminom ng malamig na tubig.

"Hey, did you just ignore me Gianna?" Sumunod ito sa kanya pero hindi niya ito pinansin. Nagsalin siya sa baso niya at parang uhaw na uhaw na ininom ang tubig.

"Gianna, kinakausap kita." Nagtitimping sabi ng ina.

Huminga muna ng malalim si Gia at pinigilan ang sariling hindi maiyak. Hindi niya alam kung paano ilalabas ang nararamdaman niyang bigat sa dibdib niya. All she can think right now is to lock herself in her room and cry all the anger.