ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Μαντεψιές.

"Πρέπει να με βοηθήσεις να το κρύψω" είπε αποφασιστικά.

"Αφού δεν έχει μείνει τίποτα μέσα" απάντησα απορήμενη. "Εκτός από..."

Την κοίταξα και ύστερα κοίταξα το κουτί, ακίνητο όπως το είχε αφήσει μπροστά μου.

Ήταν μεγάλος πειρασμός το να απλώσω το χέρι και να το φτάσω αλλά δεν νομίζω πως η Πανδώρα θα ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένη μ' αυτό.

"Με ψάχνουν τα παιδιά της Πύρρας"

"Τα εγγόνια σου δηλαδή;"

"Δεν είναι εγγόνια μου" έτριξε.

Την κοίταξα πιο μπερδεμένη από ποτέ. Δεν καταλαβαίνω. Αφού η Πύρρα ήταν η κόρη της με τον Επιμηθέα, τον αδελφό του Προμηθέα. Αυτά τα ξέρω, πτυχιούχος Ιστορίας είμαι!

"Τα παιδιά της Πύρρας είναι παιδιά της Γης" εξήγησε. "Με κυνηγούν για να πάρουν το κουτί"

"Θέλουν να το καταστρέψουν;" ρώτησα προσπαθώντας να καταλάβω τι γινόταν.

Ένεψε αρνητικά το κεφάλι, χωρίς να με κοιτάξει. Έσμιξε τα φρύδια κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο. Το πρόσωπό της είχε γεμίσει ξαφνικά με μια θλίψη. Όχι το είδος θλίψης που γεννιέται όταν βρίσκεσαι στη μέση μιας εφιαλτικής καταιγίδας όπως αυτή έξω, αλλά το είδος θλίψης που σε τυλίγει όταν ζεις μια ζωή καταραμένη.

"Θέλουν να το ανοίξουν" απάντησε δειλά. "Θέλουν να σκορπίσουν όση ελπίδα έμεινε, στον κόσμο"

"Και γιατί δεν το επιτρέπεις;"

"Κρύβω το κουτί για αιώνες τώρα, δεν μπορώ να τους αφήσω να το ανοίξουν τώρα" είπε. "Πρέπει να παραμείνει κλειστό"

"Μα αν ανοίξει, θα βοηθήσεις εκατομμύρια κόσμο!" αποκρίθηκα μπερδεμένη ακόμα.

Άγγιξε το κουτί με τις άκριες των δαχτύλων της, κοιτώντας το μαγεμένη.

"Μέσα σ' αυτό το κουτί ο Δίας έβαλε ό,τι χειρότερο... Ό,τι χειρότερο μπορούσε να ζήσει ο άνθρωπος" είπε περισσότερο στον εαυτό της παρά σε εμένα.

"Με το που έκανα το τραγικό λάθος να το ανοίξω, σκόρπισα τόσα δεινά στον κόσμο... Δεν θέλω να επαναλάβω το ίδιο λάθος"

"Ο Ησίοδος έγραψε πως μόνο η ελπίδα έχει μείνει στο κουτί, όλα τα άλλα έχουν βγει" μονολόγησα.

Ύψωσε το βλέμμα και με κοίταξε με ένα βλέμμα τόσο ψυχρό που έκανε το σβέρκο μου να αναριγήσει. Αν τα βλέμματα μπορούσαν να σκοτώσουν, θα έβλεπα τα ραδίκια ανάποδα.