ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Φίλοι όλων μας.

"Φόρεσε κάτι καλύτερο ρε παιδάκι μου"

"Γιατί; Σε γάμο πάω;"

"Πολύ μου αντιμιλάς Αλικάκι" αποκρίθηκε φτιάχνοντας τα μαλλιά του στον καθρέφτη μου.

Τον πρόσεξα καλύτερα.

"Έχεις πάει θάλασσα;" ρώτησα απορημένη.

"Όχι" απάντησε εύθυμα.

"Έχεις πάρει λίγο χρώμα"

"Σταμάτα να αποφεύγεις την συμβουλή μου" έτριξε. "Φόρεσε κάτι πιο ευπαρουσίαστο"

"Τι σε έχει πιάσει πάλι; Εγώ δεν πούλησα τα ασημικά της μαμάς για να μαζέψω λεφτά και να ανανεώσω την γκαρνταρόμπα μου;"

"Ναι, αλλά τα κουρέλια δεν τα πέταξες! Τα πέταξες;"

Ρόλαρα τα μάτια. Αμάν πια! Αφού με πέτυχε την ώρα που ξεκουραζόμουν. Τι να φόραγα; Τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσσώρουχα μου;

"Αγόρασες και τέτοια;" ρώτησε κοιτώντας με τώρα πονηρά.

Στένεψα τα μάτια και τίναξα τα μαλλιά μου.

"Και τα μαλλιά σου πρέπει να τα αλλάξεις" πρόσεξε.

"Έλα μου;"

"Τα μαλλιά σου λέω, πρέπει να τα αλλάξεις κι αυτά"

"Τι έχουν τα μαλλιά μου;"

"Είναι βαρετά" απάντησε αμέσως. "Να πας να τα κάνεις ένα πιο έντονο χρώμα"

"Σιγά μην βάψω τα μαλλιά μου επειδή έτσι σου ήρθε"

"Άκου με που σου λέω, θα είσαι πιο σέξυ με... Πυρόξανθα! Ναι, με πυρόξανθα μαλλιά!"

"Πας καλά; Όχι"

"Αφού θα τα κάνεις και το ξέρεις"

"Για να τα κάνω πρέπει να κάτσεις να δεις τα Harry Potter μαζί μου"

"Πόσα είναι;"

"Τα βιβλία είναι 7 αλλά οι ταινίες 8"

"Κι αυτή η Joanne δεν μπορούσε να γράψει μόνο ένα;"

"Joanne;" ρώτησα καχύποπτα. "Γιατί μιλάς με τόση οικειότητα γι' αυτή;"

"Αθώο κοριτσάκι" απάντησε κουνώντας το κεφάλι δεξιά-αριστερά. "Ποιος νομίζεις πως της έβαλε στο μυαλό να σκοτώσει αυτούς που σκότωσε;"

Αθόρυβα σηκώθηκα όρθια. Άνοιξα την εξώπορτα και τον κοίταξα.

"Πάει" είπα σοβαρή. "Μετά από αυτό δεν μπορώ να σε βλέπω μπροστά μου"

"Πω, πω, πω. Τι αντίδραση είναι αυτή;"

"Τι αντίδραση είναι αυτή; ΤΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;! Έκλαιγα για μια βδομάδα τα βράδια όταν διάβασα τον θάνατο του Ντόμπι! Ξέρεις τι πέρασα;!"