ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Τι χειρότερο μπορεί να γίνει;

"Μίλα!" αναφώνησα και τον χτύπησα στον ώμο ξανά.

Τόση ώρα δεν έβαλε γλώσσα μέσα, τώρα αποφάσισε να μην μιλήσει; Μπράβο.

"Σσς σκέφτομαι" είπε και κοίταξε προς τον πάνω όροφο.

Έφτιαξε τα μανίκια του πουκαμίσου του και ξερόβηξε.

"Ας φύγουμε πριν τελειώσει να ετοιμάζεται" είπε και χτύπησε τα χέρια μια φορά.

Πριν προλάβω να αντιδράσω, βρισκόμασταν ήδη έξω από ένα μοντέρνο κτίριο απ' το οποίο ακουγόταν δυνατή μουσική.

Για το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου που μας πήρε να βρεθούμε εκεί, ένιωσα λες και είχε εξαφανιστεί το οξυγόνο απ' την γη.

"Αυτό ήταν απαίσιο" αναφώνησα.

"Το ίδιο πιστεύω κι εγώ για το ντύσιμο σου αλλά δεν το λέω συνέχεια"

"Το λες συνέχεια" του υπενθύμησα στενεύοντας τα μάτια μου.

"Όντως" απάντησε περήφανος και άρχισε να περπατά προς το εσσωτερικό του κτιρίου.

"Πού είμαστε;" ρώτησα τραβώντας τον απ' το μπράτσο.

Κοίταξε το χέρι μου και χαμογέλασε πονηρά.

"Φυσική επαφή είναι αυτό που βλέπω;" ρώτησε γελώντας. "Έτσι ξεκινάνε όλα και καταλήγουν σε όργια με 10 ξαναμμένες κοπελίτσες"

"Αμάν πια με την νυμφομανία σου" είπα ρολάροντας τα μάτια.
"Θα μου πεις που είμαστε;"

"Κοντά είμαστε" απάντησε εκνευρισμένος. "Μα την κόλαση γυναίκα, δεν αναγνωρίζεις καν το πιο in μαγαζί της πόλης σου;"

"Δεν συχνάζω σε τέτοια μέρη" απάντησα περήφανα.

"Φαίνεται"

Ρόλαρα τα μάτια και τον ακολούθησα μέσα. Η μουσική ήταν εκνευριστικά δυνατή, τα αυτιά μου βούιζαν. Φρόντισα να μην τον χάσω στον κόσμο. Μα που πάμε καλέ;

"Σαν στο σπίτι σου" μου είπε και κάθισε σε έναν μαύρο, δερμάτινο καναπέ.

Κοιτώντας τον απορημένη, κάθισα στην πολυθρόνα δίπλα του.

"Τι; Αυτό είναι κάτι σαν ένα μικρό κέντρο λατρείας σου;" ρώτησα ειρωνικά.

"Βασικά..." άρχισε και χαμογέλασε σε μια σερβιτόρα που περνούσε από μπροστά μας. "Ναι" συνέχισε.

"Χάλια είναι" απάντησα ειλικρινά.

"Ω, έλα τώρα. Σταμάτα να είσαι τόσο ενοχλητική και σπαστική"