ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Δεν είμαι ψυχοπαθής!

Ξύπνησα απότομα και με κοίταξα δεμένη στην καρέκλα ακόμα. Χασμουρήθηκα κι ανοιγόκλεισα τα μάτια 2-3 φορές.

"Καλημέρα ηλιαχτίδα!" άκουσα τον Λούσιφερ να λέει χαρούμενος.

"Καλημέρα" είπα και χασμουρήθηκα.

Κοίταξα γύρω μου αλαφιασμένη.

"Τι ώρα είναι;" ρώτησα.

"Είναι η ώρα που θα αρχίσεις την μουρμούρα" απάντησε και έφαγε ένα κόκκινο μήλο το οποίο δεν έχω ιδέα που ή πως βρήκε.

"Μουρμούρα;" ρώτησα απορημένη. "Α ναι! Λύσε με" ζήτησα.

Ρόλαρε τα μάτια και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο είχα συγκρουστεί στο πάτωμα αφού η καρέκλα στην οποία με είχε δέσει, εξαφανίστηκε.

Τον κοίταξα με στενεμένα μάτια και σηκώθηκα, τρίβωντας τον δενί μου αγκώνα που πόναγε απ' την πτώση.

Χωρίς καμία όρεξη, περπάτησα μέχρι την ντουλάπα για να βρω ρούχα.

"Ω, έλα" αναφώνησε ακολουθώντας με. "Αυτό ήταν;"

"Τι;" ρώτησα απορημένη κοιτώντας τον.

"Αυτό ήταν η μουρμούρα;" ρώτησε πίσω απορημένος. "Δεν θα με βρίσεις; Δεν θα με χτυπήσεις;"

"Γιατί να σε βρίσω και να σε χτυπήσω;"

"Για όνομα του μπαμπά, σε έδεσα σε μια καρέκλα κι έβλεπες εκείνο το show όλο το βράδυ" αναφώνησε άναυδος.

"Ε και τι μ' αυτό;" ρώτησα γελώντας πνιχτά. "Και μόνη μου αυτό κάνω, εκτός από το δέσιμο. Δεν βαριέσαι;"

"Είσαι αξιολύπητη" πρόσεξε κοιτώντας με με μια έκφραση αηδίας. "Θύμωσε!"

"Πας καλά παιδάκι μου; Σιγά μην θυμώσω επειδή με ανάγκασες να δω την αγαπημένη μου σειρά"

"Κατάλαβα" απάντησε και κάθισε στο κρεβάτι. "Έχω πολλή δουλειά να κάνω μαζί σου αν θέλω να διασκεδάσω καθόλου αυτά τα 2 χρόνια"

"Προς το παρόν μπορείς να μ' αφήσεις ήσυχη για 1 ώρα; Θέλω να κάνω μπάνιο" ζήτησα αρπάζοντας μια λευκή μπλούζα.

"Το βλέπω" απάντησε κοιτώντας με.

Άνοιξε το στόμα για να μιλήσει αλλά τελικά δεν το έκανε.

Έκλεισε τα μάτια και ένα πλατύ χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του.

"Υπέροχα" ψιθύρησε χωρίς να τα ανοίξει ακόμα.

Θα τον ρώταγα τι έγινε αλλά μου φάνηκε υπερβολικά ενθουσιασμένος για να του το καταστρέψω.