ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Το νεοκλασσικό στο Μαρούσι.

Οι Σεπτέμβριοι ήταν πάντα εφιαλτικοί στο σπίτι. Μόνιμα καθισμένη μπροστά στην τηλεόραση με τον πιστό μου ανεμιστήρα να με δροσίζει, έτρωγα την δεύτερη κούπα παγωτό.

Ο Λούσιφερ για πρώτη φορά με άφησε μόνη για 3 ολόκληρες μέρες, είπε πως έπρεπε να είναι στην κόλαση.

Αποφάσισα να μην είμαι ενοχλητική και δεν τον κάλεσα ή κάτι. Έμεινα στο σπίτι μου μια χαρά κι ωραία.

Ήμουν έτοιμη να βάλω το επόμενο επεισόδιο της σειράς που έβλεπα, όταν άκουσα κλειδιά στην πόρτα.

Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου ήξερα πως θα ζούσα δράματα πάλι, αφού η μαμά ήταν η μόνη που είχε κλειδιά για το σπίτι εκτός από μένα.

"Μαμά;" ρώτησα απορημένη.

"Εγώ είμαι" απάντησε μαζεύοντας τις τσάντες της που μόλις είχαν πέσει στην είσοδο.

Με φρίκη, αντίκρυσα εκτός απ' τις τσάντες με τα ψώνια που της είχαν πέσει, είχε φέρει μαζί της και δύο μεγάλες βαλίτσες που φαίνονταν υπερβολικά φουσκωμένες για να είναι άδειες.

Ξεροκατάπια και βρήκα το θάρρος να κάνω την ερώτηση.

"Τι είναι αυτές;"

Μόλις με είδε κοντά της, με αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει. Τι έπαθε πάλι αυτή η γυναίκα;

"Αχ Αλίκη μου, δεν φαντάζεσαι τι συμφορά μας βρήκε" αναφώνησε και μπήκε μέσα.

Mας;

Ωχ, τι έκανε πάλι.

"Φέρε τις βαλίτσες μου μέσα, χρυσό μου"

Πριν προλάβω να απαντήσω, είχε ήδη μπει μέσα στο σπίτι και χάθηκε απ' το οπτικό μου πεδίο.

Έβαλα τις βαλίτσες της μέσα και τις άφησα δίπλα στην πόρτα με την ελπίδα πως θα μου έλεγε ό,τι ήθελε να μου πει, θα τις έπαιρνε και θα έφευγε.

"Τι έγινε;" την ρώτησα και κάθισα στην πολυθρόνα δίπλα της. "Γιατί είσαι εδώ; Δεν θα διαρκούσε άλλους δύο μήνες ο γύρος της Ευρώπης;"

Τότε άρχισε να κλαίει περισσότερο σκουπίζοντας τα μάτια της. Όσο κι αν έκλαιγε, δεν μπορούσα να το λάβω σοβαρά υπόψην.

Τουλάχιστον όχι όσο έβλεπα τον τεράστιο όγκο μαλλιών της στολισμένο με πολύχρωμα λουλούδια και τον λαιμό της που ήδη πρόδιδε πως ήταν 51 χρονών, στολισμένο με τα κολιέ της.

Σαν χαρακτήρας από θεατρική παράσταση είναι πάλι.

"Ο Γιώργος!" αναφώνησε.