ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Το παγωτό του Τζακ Σπάροου.

"Και είσαι σίγουρος πως δεν μου έμεινε κάποια βλάβη;" ρώτησα κοιτώντας το κεφάλι μου στον καθρέφτη. "Δεν θα πάθω πρόωρο Alzheimer's, έτσι;"

Ξερόβηξε και με κοίταξε ξανά.

"Σου είπα, ο γιατρός είπε πως πρέπει κάπου να χτύπησες στο bungee jumping" είπε για χιλιοστή φορά απ' την ώρα που ξύπνησα. "Διάσειση θα έπαθες" συμπλήρωσε.

Τον κοίταξα απορημένη μέσα απ' τον καθρέφτη. Άνοιξα το στόμα για να μιλήσω αλλά τελικά το έκλεισα και με είδα ξανά στον καθρέφτη.

"Περίεργο" μονολόγησα. "Δε θυμάμαι τίποτα"

Μα δεν θυμάμαι να είχα χτυπήσει. Θυμάμαι μόνο ότι πηδήξαμε και μετά μας τράβηξαν ξανά πάνω. Μετά, ένα κενό. Περίεργα πράγματα.

"Μπας και μου έριξες τίποτα στον καφέ μου;" ρώτησα καχύποπτα.

"Ναι και τι να κέρδιζα απ' αυτό;" ρώτησε εκνευρισμένος. "Το πολύ πολύ να μου έλεγες απ' έξω όλους τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται οι ήρωες της Μάρβελ"

Γέλασα πνιχτά. Όντως, είναι κάτι που θα το έκανα.

"Και δηλαδή ήμουν σπίτι όλη μέρα;"

"Ναι" είπε απλά.

"Και κοιμόμουν όλη αυτή την ώρα;"

"Ναι" επανέλαβε.

"Κι εσύ τι έκανες;" ρώτησα ξανά, στενεύοντας τα μάτια.

"Τι εννοείς τι έκανα;" ρώτησε πίσω εκνευρισμένος.

"Έμεινες σπίτι κι εσύ;"

"Σιγά μην έμενα κλεισμένος στο σπίτι επειδή χτύπησες το κουφιοκέφαλό σου" με πείραξε. "Βγήκα έξω με κάτι κοπελίτσες"

Του έριξα το μαξιλάρι, προσβεβλημένη.

"Εγώ χαροπάλευα κι εσύ ήσουν έξω και πηδιόσουν με κοπελίτσες;" τον κατηγόρησα.

"Τι έπρεπε να κάνω;" ρώτησε απορημένος. "Κοιμόσουν κι εγώ ήθελα κάπως να περάσω την ώρα μου"

"Ώρες ώρες νομίζω πως με έχεις εντελώς χεσμένη" μονολόγησα. "Πέρασες καλά τουλάχιστον;" ρώτησα κι επέστρεψα στο κρεβάτι μου.

"Ω ναι" μονολόγησε κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

"Πόσες ήταν;"

"Τέσσερις" είπε και ξερόβηξε ελαφρά.

"Καλές ήταν;"

"Πολύ καλές" απάντησε. "Η μια θα έδινε την καρδιά της για να με ξαναδεί"