ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Μια συμβουλή πριν φύγω.

Υπάρχει περίπτωση να έχω πεθάνει από ανακοπή και να μην το έχω καταλάβει;

Αχ, Παναγία μου! Πόσες αντοχές αυτό το πλάσμα;

Το ύπουλο χαμόγελο του Οδαίου άστραψε στο μισοσκότεινο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Με την τελική του ώθηση μέσα μου, ένας αναστεναγμός που θα έκανε και την Μαρία Κάλας να ζηλέψει, γέμισε τον χώρο.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι δίπλα μου και από το πουθενά ένα τσιγάρο κι ένα μαρτίνι βρέθηκαν στα χέρια του.

"Καλή είσαι" παραδέχτηκε. "Με λίγα μαθήματα γιόγκα θα γινόσουν καλύτερη"

"Γιόγκα;" ρώτησα προσπαθώντας να αναπνεύσω κανονικά κι όχι σαν γέρος που έτρεξε μαραθώνιο.

"Για ευλυγισία"

Γέλασα δυνατά και τεντώθηκα. Κοίταξα το κινητό μου, η ώρα είχε πάει 5. Τι;! Είμαστε 3 ώρες εδώ μέσα;!

"Θες ένα;" ρώτησε δείχνοντας το κουτί με τα τσιγάρα του.

"Δεν καπνίζω" απάντησα και με ξάφνιασε το ότι άρχισε να γελά.

"Τι;" ρώτησα.

"Κρίμα είναι να χάνεις τις καλύτερες απολαύσεις"

Τον κοίταξα απορημένη κι άρχισα να  φοράω τα ρούχα μου.

"Είστε όλοι ενημερωμένοι για τη ζωή μου βλέπω" είπα ειρωνικά.

"Όλη η κόλαση" παραδέχτηκε.

"Εκεί μένεις;"

Ένεψε καταφατικά.

"Ο Λούσιφερ δεν μας αφήνει να φύγουμε διότι κάθε φορά που είμαστε εδώ, φέρνουμε τα πάνω-κάτω στον κόσμο σας"

"Τι εννοείς;"

Πριν απαντήσει, έβαλε ένα τσιγάρο στο στόμα μου. Δεν εναντιώθηκα και τον άφησα να το ανάψει.

Έκανα μια απόπειρα να ρουφήξω, αλλά κατέληξα να βήχω σαν δαιμονισμένη.

Δαιμονισμένη.

Είμαι αστεία. Ευτυχώς ο Λούσιφερ δεν είναι εδώ να διαβάσει τις σκέψεις μου, βρίσκει τα αστεία μου άθλια. Έκανα μια ακόμα προσπάθεια και κατάφερα να μην πνιγώ.

"Την τελευταία φορά που ξετρύπωσα στη χώρα σου, η Τζούλια έκανε ταινία"

"Εσύ το έκανες;!"

"Ας πούμε πως είχαμε μια απλή κουβεντούλα και επηρεάστηκε απ' την επίδραση μου"

Έτσι εξηγείται.