ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ

Τα δικαιώματα.

"Σου μιλάω" αναφώνησα έντονα.

"Σ' ακούω" απάντησε διασκεδάζοντάς το.

Σταματήσαμε σε ένα κόκκινο φανάρι, όπου βρήκα την ευκαιρία μου να αποσπάσω τις πληροφορίες μου.

Αστυνόμος Σαΐνης on board.

"Τι έχεις κάνει στον Γιώργο;" ρώτησα και καλά ψυχρά.

"Εσύ τι νομίζεις πως του έχω κάνει;" ρώτησε πίσω, κοιτώντας με ανυπόμονος.

"Πραγματικά δεν έχω όρεξη για τέτοια παιχνίδια" αποκρίθηκα απόλυτα.

"Δεν έχεις καθόλου πλάκα" μονολόγησε κι έβαλε μπρος, αφού το κόκκινο φανάρι έγινε κίτρινο και στη συνέχεια πράσινο.

"Λοιπόν;"

"Εφιάλτες" εξήγησε. "Τρομεροί εφιάλτες, με δυσκολία κλείνει τα μάτια του για 2-3 ώρες κάθε φορά"

"Εφιάλτες;" ρώτησα δύσπιστα.

"Εφιάλτες" επανέλαβε. "Και μερικές φορές βάζω τους μικρούς μου δαίμονες να τον ακολουθούν όταν περπατά μόνος στον δρόμο" συνέχισε χαμογελώντας. "Να τον ακολουθούν με τρόπο ώστε να το καταλαβαίνει αλλά ποτέ να μην τους εντοπίζει"

"Γιατί να τ..." πήγα να πω αλλά με διέκοψε.

"Ήθελες να ακούσεις" είπε.

Ελευθέρωσα μια ανάσα και περίμενα για το υπόλοιπο.

"Αλλά φυσικά ως security guard, αυτό δεν τον επηρέασε όσο τα υπόλοιπα" παραδέχτηκε. "Έχω βάλει τον Οδαίο να τον κάνει ανίκανο να τελειώσει, εκτός κι αν εμπλέκει εσένα"

Τον κοίταξα αηδιασμένη. Σιγά μην κάνω κάτι με τον Γιώργο, ύστερα απ' όλα αυτά.

"Δεν είναι ανάγκη να είσαι εκεί" είπε.

Τον κοίταξα ακόμα πιο αηδιασμένη. Τα έχει με την μάνα μου, αυτό είναι αρκετό να μην τον αγγίξω ξανά.

"Σήμερα το πρωί τον έκανα να δει τον εαυτό του έξω από το σώμα του" συνέχισε με το σατανικό του σχέδιο. "Μόνο αυτός μπορούσε να το δει. Αυτό τον τρόμαξε...Φώναξε τόσο πολύ..."

Η φωνή του πλέον, σαν ψίθυρος. Επικίνδυνος και σκοτεινός, ένας ψίθυρος που ερχόταν από το πιο σκοτεινό του κομμάτι. Το κομμάτι που μου είχε δείξει ελάχιστες φορές μα τόσο λίγο απ' αυτό και που ο πιο τρομερός, ψυχρός δολοφόνος θα φοβόταν να αντιμετωπίσει ολοκληρωτικά.

"Σύντομα θα αρχίσω να του ψιθυρίζω στο αυτί πράγματα" εξήγησε ενθουσιασμένος. "Μ' αρέσει να τους ψιθυρίζω πράγματα στο αυτί, να τους καίω το μυαλό και κανείς να μην τους πιστεύει" συνέχισε και περισσότερο μιλούσε στον εαυτό του παρά σε μένα.