His Name? [COMPLETED!]

Chapter 11- Stayed

Chapter 11.

Hinintay ni Mirana ang binata. Umaasang bumukas ang pinto mamaya maya.

Pero wala pa. Wala pang pintong bumukas at wala pang lalaking basang basa sa ulan na pumapasok.

"Asan na kaya siya?" Tanong ng dalaga sa kawalan.

Its been 30 minutes since Glasses went out to get some foods. Pero wala pa'rin siya at inip na inip na ang dalaga.

Malakas pa'rin ang ulan at mukhang walang itong plano para tumila.

Dahil nasa isang classroom siya wala rin siyang magawa sa loob. Tanging isang dosena na armchair at isang whiteboard lang ng nilalaman ng room. Isama na rin ang lamesa ng teacher.

Maswerte siya at hindi pa nawawalan ng kuryente sa eskwelahan. Sa Pinas kasi pag sobrang lakas na ng ulan nawawalan o pinuputulan na ng kuryente ang mga tahanan o ekswelahan.

Nakasandal lang sa bintana ang dalaga habang tinitignan ang mga estudyante na pauwi na sa kanilang tahanan. Kasama ang kanilang mga kaibigan.

1 hour had passed and no sign of Glasses. Asan na siya? Iniwan niya na ba ang dalaga? Tinignan nito ang wall clock at alas sais na ng gabi.

No, he can't leave her behind. She knows how much he loved Mirana.

Pero bakit wala pa siya? Traffic? Baha na ba ang daanan? So many random thoughts are popping out in her head.

An hour and 30 minutes passed by, at lalong lumalakas ang ulan. Paano siya makakauwi ne'to? There's still no sign of Glasses.

The university's gate are about to close.

Dito na talaga siya magiistay?

Umupo ang dalaga sa lapag at niyakap ang kanyang binti at nagsimulang umiyak.

"Asan ka na? Please dumating ka na. Kailangan kita, Glasses." She muttered under her sobs.

She stayed for there in 2 hours.

Without food, water and companion.

She cried it all. The rain, the sound of the thunder. It didn't care for her.

~~~

"MIRANA!" Sigaw ng isang lalaki at agad na binuksan ang pinto.

Basang basa ito at may dalang isang plastic puno ng mga pagkain at inumin. Hating gabi na at ngayon lang  nakarating ang binata.

Basang basa siya at pati ang kanyang dalang payong ay bumaliktad na.

Pero-

Huli na siya.

Wala na ang dalaga.

Niisang tao sa paligid at walang tao. Walang anino ang nasusulyap niya. Walang Mirana.

Napaluhod ang binata sa kanyang nakikita.

"Mirana, I-i,m sorry. I shoudn't left you. I'm sorry." Isa isa nang pumatak ang luha nito.

His first time. First time to be hurt.

Paano niya na sasabihin ang lahat kay Mirana kapag nagkita sila?

He just stayed and cried every tears he had.

"I'm sorry."