Divergent: Peter Hayes

Een goed gesprek?

Als ik de badkamer uit kom, zie ik dat Lauren eindelijk wakker is. Ik wacht al een uur totdat ze wakker wordt, omdat we afgesproken hebben om de ander niet achter te laten als we wakker worden. Het kaarten was nogal laat geworden en ze kwamen rond een uur of twaalf pas naar boven. Hoe ik dat weet? Omdat ik zelf nog wakker was. Ik weet niet precies waarom, maar ik kon maar niet in slaap komen. En toen ik eindelijk sliep, werd ik een paar uur daarna alweer wakker.

'Kijk eens wie eindelijk wakker is,' zeg ik grijnzend. Lauren gaapt even. 'Sorry, het was nogal laat geworden gisteren.' Ik glimlach. 'Maakt niet uit.' Ze kleedt zich om en zegt: 'Waar was je de hele avond?' Ik weet niet wat ik moet zeggen. Moet ik haar vertellen dat ik samen met Peter was? Nee, het was niet eens de bedoeling en we hebben er allebei niks aan.

Ik haal mijn schouders op. 'Ik was gewoon even een blokje omlopen en toen ben ik naar boven gegaan.' Ze knikt en staat op. 'De anderen zijn heel aardig.' Ik glimlach even. 'Heb je Kai nog gezien?' Ze schudt haar hoofd. 'Nee, volgens mij blijft hij ergens anders.' Ik knik. Samen lopen we naar beneden, de woonkamer in. Ik probeer heel hard om hem niet te zoeken en het lukt, want hij is hier niet.

We gaan zitten bij Christina, Lynn en Uriah. Lynn zegt: 'Vanavond revanche?' Uriah begint te lachen. 'Ik denk niet dat je vanavond wel zal winnen!' Ik probeer mee te lachen, maar er valt niet echt veel te lachen. Niet voor mij in ieder geval. Gelukkig merkt de rest het niet. 'Vanavond doen we wie het eerst vijf punten heeft.' Ik snap niet waar het over gaat, maar ik probeer blij te zijn op het moment dat zij blij zijn.

Ik had niet gedacht dat ik de middag ooit door zou komen, maar toen we naar buiten waren gegaan, ging het verrassend snel. In Eruditie had ik al het gevoel dat ik te lang moest wachten tot de dag eindelijk voorbij was, maar hier heb ik dat al helemaal. Ik hoop dat deze oorlog snel voorbij is. Ik weet ook niet hoe lang het nog zal duren totdat we overgaan tot actie. Of tot Eruditie overgaat tot actie..

'Ik heb gewonnen!' zegt Lynn blij. Ik schrik op en glimlach naar haar. Ik was net bezig om te bedenken hoe ik mezelf weer bij elkaar zou rapen, want ik betrap mezelf erop dat ik maar steeds aan Peter denk. En dat ik maar steeds naar hem wil kijken. En ik weet ook precies waarom.

Op de een of andere manier raak ik geïntrigeerd door hem. Zijn duistere kant, zijn botte opmerkingen en het feit dat hij iedereen op afstand wil houden, doen me juist willen dat ik bij hem ben. Ik wil weten waarom hij dat allemaal doet. Waarom hij zo geworden is. Maar ik wil het niet. Ik wil mezelf niet langer afvragen waarom hij zo doet. Ik wil dat het me niets kan schelen.

'Weten jullie nog hoe we al die aspiranten ingemaakt hadden tijdens de inwijding?' zegt Lynn grijnzend. 'Ze dachten dat ze van ons konden winnen! Nou, mooi niet.' Ik zie Peter's hoofd onze richting op bewegen, maar dan kijkt hij weer naar de grond. Plotseling weet ik zeker dat hij ons kan horen.

'Inderdaad! We wonnen van iedereen,' zegt Uriah grijnzend. Lynn knikt. 'En weet je nog wat Will zei toen hij verloren had?!' Lynn en Uriah beginnen te lachen, maar het voelt alsof ik een steek in mijn maag krijg. Ik vergeet de hele tijd dat zij Will ook gekend hebben. Lauren kijkt naar mij en legt haar hand op de mijne. 'Wat is er?' vraagt Lynn geschrokken als ze mij ziet. 'N-niks,' zeg ik.

'Will was haar beste vriend,' legt Lauren uit. 'Voordat hij voor Onverschrokkenheid koos, tenminste.' En misschien nog wel daarna. Hij had me verteld dat hij over zou stappen en ik begreep het. 'Oh, shit. Het spijt me! Ik dacht dat we alleen voorzichtig moesten zijn met Christina. Zij was Will's vriendin.' Ik knik. 'Sorry, het was niet mijn bedoeling om je verdrietig te maken.'

'Het geeft niet, je kon het ook niet weten.' Ik doe net alsof het alweer gaat, terwijl ik het liefst nu zou willen huilen. De dode Will komt weer in me op. Ik probeer hem weg te duwen, maar het gaat niet. Ik mis hem meer dan ik mezelf toelaat.