Special Wolf

Hoofdstuk 51

Toen viel ik in Chase z'n armen in slaap. En Chase wiegde me een beetje heen en weer. Waardoor ik rustiger van werd.

Ik word wakker. En kijk om me heen. Chase is er niet. Dan sta ik op en wrijf het slaap uit me ogen. Ik loop naar ne inloop kast. Ik pak een spijker shortje en een wit shirt. Ik kleed me om. Dan loop in de inloop kast uit. En ga naar de badkamer. Ik poets me tanden en borstel me haar. Dan loop in de badkamer uit. Ik loop naar beneden de trap af. Ik kijk om me heen en het huis is helemaal leeg. Waar is iedereen? Ik bel Chase op.

Chase: Ja, met Chase?

Eylena: Waar ben je?

Chase: Ben buiten. Wat is er?

Eylena: Er ia niks maar je kon wel een briefje achter later. Waar ben ne buiten?

Chase: Schat ik ben gewoon in de tuin met de jonges.

Ik hing toen op en liep naar de tuin. En ja hoor daar waren de jongens en Chase. Ik liep naar hem toe hem gaf hem een knuffel. En hij knuffelde me ook terug.

Chase: En waar heb ik dit aan verdiend?

Eylena: Omdat ik van je hou.

Ik trok terug en keek hem aan. Me hoofd deed pijn. Dus ik wreef over me hoofd heen. De jongens keken me bezorgd aan.

Chase: Gaat het?

Eylena: Een beetje.

Chase: Eylena sins wanneer was de laatste keer dat je in je wolf ging rennen?

Eylena: Weet ik niet? Lang geleden.

Chase: Kommdan gaan we even rennen.

Eylena: Ja oke.

Ik veranderde gelijk. En het deed echt pijn. Auwww zeg, dit betekend dat ik dus echt een lange tijd niet hebt gerend. Chase veranderde ook. En we rende het bos in. Het was echt zo lekker. Om weer een te rennen in me wolf. Me wolf vond het ook fijn. We rende en rende maar door. Tot dat ik stopte en naar een andere richting op keek. Ik rook iets wat me aan trok. Het waa echt sterk. Ik liep er heen. En toen zag ik Een wol en niet zomaar eentje het was Evan. Ik stuurde hem eeb mindlink.

Eylena: Voel jij dat ook? Iets trek me aan van die richting.

En ik wees met me hoofd de rochting aan.

Evan: Ja ik voel het ook. Ik denk dat we het gevonden hebben.

Eylena: Wat hebben we gevonden?

Evan: Je oude roedel.

Ik dacht toen geen seconde me na en rende er op af. Ik hoorde dat Evan me achterna kwam. En toen hoorde ik ook in ne hoofd Chase.

Chase: Blijf wel rustig ik ben achter je.

Ik rende en rende . Tot ik op een open plek kwam. Ik stopte en veranderde terug in een mens. Me kleding was af gescheurd maar dat boeide me niet. Evan en Chase veranderde ook terug. Ik kon niet geloven dat ik niks zag. Hoe kan dit nou weer?

Eylena: Evan? We zitten toch niet verkeerd? Ik voel het, het komr van deze plek.

Evan: Je hebt het niet mis. Ik herinner me deze plek ook. Dat het hier is kan ik noet geloven.

Chase: Mijn vader kende deze roedel.

Eylena: Echt dus onze ouders kende elkaar?

Chase: Ik denk het wel. Want deze plek ken ik ook ergens van.

Eylena: Waarom is het leeg hier?! Waarom zie ik het niet?! Waar is alles?!

Ik zwakte door me knieën en er kwamen tranen in me ogen. Toen opeens voelde ik woede. Ik pakte een steentje en gooide die zo ver mogelijk. Maar dat ging niet want halfer wegen kwam hij tegen iets aan en viel die op de grond. Hij kwam niet tegen een boom aan. Hun, wat is er aan de hand? Ik stond op en liep er heen. Ik deed me hand voor me uit. En liep naar voren tot dat ik iets voelde. Maar je zag niks. Omggh het is ontzichbaar!