Assassin's highschool

Daniël

Ik stormde mijn kamer in en smeet mijn tas op de grond. Ik trok een mes uit mijn laars en gooide die naar mijn reeds gehavende muur. Ik slaakte een gil van frustratie. Hoe durfde hij!? Hoe durfde die verwaande idioot míj te kussen!? Als hij toch eens wist wie hij voor zich had!

Toen hij zijn lippen op de mijne drukte, was ik zo verbaasd dat mijn lichaam eerst haast verlamde. Zodra ik me goed en wel besefte wat hij aan het doen was duwde ik hem van me af. Ik had hem een bloedneus geslagen maar ik was nog te verdwaasd om zijn neus te breken. Daarna ben ik weggestormd en ben ik op mijn motor naar huis gereden.

Ik trok mijn leren outfit uit en ruilde hem in voor een trainingsbroek en een losse top. Ik rende naar de trainingsruimte. Een paar jongens waren al aan het trainen, maar ik trok me er niets van aan. Ik tapete mijn handen in en begon mijn slagen te oefenen op een boksbal. Ik stopte pas toen mijn armen pijn deden en ik zakte bezweet op de grond.

'Wie heeft jou zo boos gemaakt?'

Ik keek boos op, 'Niet nu Daniël.'

Hij lachte en ging naast me zitten. Hij sloeg een arm over mijn schouders en trok me naar hem toe. Ik zuchtte en haalde zijn arm weg.

Hij keek me schuin aan, 'Wat is er?'

'Niks...' mompelde ik.

Hij knikte ongelovig 'Tuurlijk.'

Ik zuchtte 'Een of ander rotjochie heeft me gekust op school.'

Nu keek hij ook boos, 'Wie waagt het om mijn meisje aan te raken?'

'Ik ben jouw meisje niet.'

Hij grinnikte, 'Weet ik, maar een jongen mag toch dromen?'

'Vandaag gaat het niet gebeuren Daniël, dus hou maar op', zei ik geïrriteerd.

Hij legde zijn arm weer om mijn schouders. 'Waarom niet? Heb je geen behoefte aan wat ontspanning? Het is al een tijdje geleden.'

Ik dacht even na. Daniël drukte zijn lippen tegen mijn hoofd. Toen draaide ik me naar hem toe en kuste hem op zijn wang ter bevestiging. Hij kreeg een jongensachtige grijns op zijn gezicht en hij tilde me in een soepele beweging op.

Hij droeg me naar zijn kamer en legde me op het bed. Al snel waren zijn handen overal en zijn lippen liefkoosden elk stukje van mijn lichaam. Kledingstukken vlogen door de lucht en hij liet me geen moment los.

Even stopte hij om naar me te kijken. Langzaam liet hij zijn vingers over mijn tattoo gaan. Ik zuchtte en trok hem naar me toe om mijn lippen hongerig op de zijne te drukken. Ik had geen zin in dat slome, romantische gebeuren.

Ik lag in Daniëls armen. We hijgden nog een beetje na.

Ik maakte me los van Daniël en stond op om mijn kleding weer aan te doen. Zodra ik mijn rug naar Daniël keerde, hoorde ik hem achter me grommen.

'Je hebt nieuwe littekens', ik hoorde de ingehouden woede in zijn stem.

Ik haalde mijn schouders op, 'Dat is alweer meer dan een maand geleden.'

'Waarom heb je het me niet verteld?'

'Ik hoef jou niets te vertellen, Daniël.'

Hij stond op en ging voor me staan. 'Waarom ben je altijd zo afstandelijk? Laat mij je toch helpen.'

'Met afstandelijk zijn overleef je het in onze wereld en ik heb jouw hulp niet nodig.'

Hij pakte me vast en liet zijn hand over mijn wang glijden, 'Ik weet dat je mijn hulp niet nodig hebt, maar wat ik probeer te zeggen dat je me kunt vertrouwen.'

Ik haalde zijn handen van me af en keek hem boos aan, 'Ik vertrouw niemand.'

Met die woorden verliet ik de kamer en liep ik naar mijn eigen kamer. Daar deed ik de deur op slot en ging op mijn bed liggen. Ik was nu een stuk rustiger.

Daniël heeft altijd al een oogje op mij gehad. Het liefst wil hij iets serieus, maar hij neemt wat hij kan krijgen. Ik wil niets serieus, niets wat me kan afleiden van wat ik moet doen.

Daniël is te zorgzaam. Hij vertrouwt mensen veel te snel. Hij gaat niet lang overleven in deze wereld.

Ik priegelde het slot van de grote voordeur open. Ik was hier al veel te lang mee bezig, vroeg of laat zou iemand mij opmerken. Eindelijk hoorde ik de klik waar ik op had gewacht en ik liep voorzichtig naar binnen. Ik deed de deur zo stil mogelijk weer achter me dicht.

Het huis was enorm en duur ingericht. Niets wat ik niet gewend was. Voorzichtig liep ik de gangen door, op zoek naar de juiste kamer. Heel moeilijk was die niet te vinden, want uit de kamer klonk gesnurk zo hard als een drilboor.

Heel voorzichtig opende ik de deur die soepel en geluidloos openging. Ik glipte naar binnen en deed de deur stilletjes achter me dicht.

Een enorm bed stond in het midden van de kamer en erop lagen twee slapende figuren. Ik trok een mes uit mijn riem en sloop naar het bed.

Met een snelle beweging stak ik het mes in de borst van de man en trok hem er meteen weer uit. Het snurken stopte meteen. Snel maakte ik me uit de voeten en ik verliet het huis zo snel mogelijk.

Eenmaal buiten deed ik de deur weer op slot en liep ik naar de straat waar ik mijn motor had geparkeerd. De moord was snel en probleemloos gegaan. Zo doe ik het het liefst.

Het was weer een of andere miljonair die te vaak ruzie met meneer Smith had gemaakt. Ik wist zijn naam niet eens. Ik wist alleen waar hij woonde en dat was genoeg voor mij om een eind aan zijn leven te maken.

Wat zal zijn vrouw schrikken als ze wakker word naast het lijk van haar man. Ik kon het me niet voorstellen hoe het zou zijn. Ik kan me ook niet voorstellen hoe het zou zijn om iemand lief te hebben. Ik kan het me niet voorstellen hoe het zou zijn om echt ergens om te geven.