Assassin's highschool

1 jaar geleden

Ik sloeg mijn derde shot achterover. Langzaam kwam het vertrouwde verdoofde gevoel terug. Wat hield ik van alcohol, alles verdween uit mijn hoofd.

Ik sloeg mijn vierde shot achterover. Ik voelde mijn hoofd tollen. Ik kon me niet eens de naam herinneren van de man die ik gisteravond had vermoord.

Mijn vijfde shot. Even werd alles wazig.

Nummer zes. Ik reikte voor nog een shot maar ik had er geen meer over.

'John!' riep ik, mijn tong voelde dik aan, 'Meer shots!'

Al snel werden er nog zes shots voor me neergezet. Ik sloeg ze allemaal achterover. De wereld leek op en neer te gaan en ik kon niet meer helder nadenken. Ik besloot dat ik voor nu genoeg alcohol had gedronken en ik liep onstabiel naar de dansvloer. Daar voegde ik me tussen alle dansende, zwetende mensen en bewoog mijn lichaam op de muziek.

Ik voelde twee handen om mijn taille en draaide me om. Achter me stond een knappe man die me toegrijnsde. Hij had mooie kleding aan en ergens flitste er een vlaag van herkenning door mijn hoofd, maar ik besteedde er geen aandacht aan.

Ik bleef dansen en flirtte een beetje met de vreemdeling. Al snel voegden zijn vrienden zich bij ons. Ze hadden allemaal dezelfde kleur aan. Vreemd.

'Kom mee naar mijn huis!' schreeuwde de vreemdeling boven de luide muziek uit. Ik lachte en volgde hem naar buiten. Hij liep naar zijn auto. Ik stopte met lopen en toen hij zich verward omdraaide, sloeg ik mijn armen om zijn nek en kuste hem vol op de mond. Hij kuste me hongerig terug.

Hij verbrak de kus en ik keek hem met een pruillipje aan. Hij liep verder naar zijn auto terwijl hij mij achter zich aan trok. Hij hield de deur voor me open en ik stapte gewillig in.

Na een rit die wel uren leek te duren, stopte de auto. Ik stapte uit en ik werd overvallen door een golf van duizeligheid. De wereld draaide en toen ik op het punt stond om te vallen grepen twee sterke armen me vast. Langzaam begon de wereld weer tot stilstand te komen. Ik kneep met mijn ogen in een poging te onderscheiden wat er voor me stond. Het was een huis, een heel groot huis.

Toen het me lukte scherp te zien, sloeg herkenning me als een klap in mijn gezicht. Meteen daarna kwam de angst. Ik rukte me los uit de armen en wilde wegrennen, maar de grond leek te golven. Het lukte me een klein stukje te rennen voordat mijn knieën het begaven en ik op de grond terecht kwam. Toen werd alles zwart.

Langzaam opende ik mijn ogen en meteen werd ik overvallen door verschrikkelijke hoofdpijn, waardoor ik mijn ogen meteen weer dicht deed. Ik lag op een vloer en ik had het erg koud. Weer deed ik een poging mijn ogen open te doen. Ik lag op de grond midden in een karig ingerichte kamer. Ik kon me niet meer herinneren wat er afgelopen nacht is gebeurd.

Met moeite ging ik overeind zitten. In de kamer stonden een klein bed, een tafeltje en een stoeltje. Voor de ramen zaten tralies. Shit. Ik speurde mijn lichaam af op zoek naar verwondingen. Op mijn knieën en handen zaten redelijk nieuwe schaafwonden en mijn verschrikkelijke hoofdpijn en het onvermogen om me nog iets van gisteravond te herinneren wezen op een ernstige kater.

Ik stond op. Ik wiebelde op mijn benen en bijna viel ik weer om, maar ik slaagde erin overeind te blijven. Ik strompelde naar de deur. Op slot.

Ik slaakte een kreet. Wat heb ik nu weer gedaan. Een vlaag paniek overwelmde me. Wat is er gisteravond gebeurd!?

Ik ging op de stoel zitten en probeerde mezelf onder controle te krijgen. Ik moest mijn hoofd erbij houden, anders werd het er niet beter op.