Assassin's highschool

Valsspeler

"Smith. Of moet ik zeggen De Ruiter?"

Meneer Smith rolde met zijn ogen en leunde nonchalant tegen de deur. "Je hebt me teleurgesteld Avalynn. Je doet de laatste tijd dingen die ik heel vervelend vind. Je vermoord mijn sluipmoordenaar en je houdt je iets te veel bezig met mijn persoonlijke leven."

"Dan had je me maar niet naar school moeten sturen met je zoon!"

"Dat is geen excuus om mijn zaken met mijn eigen zoon zo in de weg te lopen dat het me zelfs een sluipmoordenaar kost, Avalynn."

"Zaken? Bedoel je dat je je eigen zoon wilde vermoorden?"

"Hij is een zwakke plek. Jij zou toch moeten weten dat je het in deze wereld alleen overleeft als je aan jezelf denkt, niemand anders."

Dat wist ik maar al te goed. Het dode lichaam van Daniël had me daar nog eens extra aan herinnerd. Toch voelde het cru om je eigen kind te laten doden. Maar ik had niet anders van Smith moeten verwachten.

"Je weet dat er een straf op staat als je mij teleurstelt. Ik vind het al helemaal niet zo leuk dat je zoveel over mij te weten bent gekomen."

Meneer Smith maakte zich los van de deur en liep langzaam op me af. Hij liep een rondje om me heen. Ik wilde een mes trekken en hem bespringen. Hij deed zijn best om het bloed onder mijn nagels vandaan te halen en het maakte me ongeduldig. Toch beet ik mijn tanden op elkaar en wachtte het juiste moment af.

"Toch zou het zonde zijn om je zomaar weg te gooien. Weet je wel hoe moeilijk het is om aan een goede sluipmoordenaar te komen?"

Hij was nu heel dichtbij en pakte mijn kaak niet zo voorzichtig beet.

"Een oplossing zou kunnen zijn om je tong weg te snijden. Zullen we anders een deal maken Avalynn? Als jij je straf braaf ondergaat, zal ik je vergeven voor deze vele teleurstellingen."

Op dat moment stak ik een mes in zijn buik. Smith dook echter makkelijk weg om vervolgens het mes uit mijn hand te trappen.

Hij trok zijn jasje weer recht. Zijn gezichtsuitdrukking veranderde meteen. Waar net nog een speels glimlachje te zien was, was nu een immens koude uitdrukking te zien. "Dat was je laatste kans. Je hebt geen idee hoe genereus ik was."

Ik gromde. "Je praat teveel."

Ik trok een nieuw mes en ging in de aanval. Alle technieken die ik ken, heb ik van deze man geleerd, ik zou dus creatief moeten zijn. Smith verrassend wendbaar voor iemand die duidelijk al rond de 50 jaar was. Hij wist al mijn aanvallen te ontwijken. En nog erger; hij liet geen enkel teken van vermoeidheid zien. Ik wist dat als ik zo doorging, ik snel uitgeput zou raken. Dat zou hem enorm voordeel geven. In een paar manoeuvres wist ik het grote bureau tussen ons in te krijgen, zodat ik een paar secondes kon nemen om te ademen.

"Ben je klaar met spelen?", Snauwde ik Smith toe.

Hij lachte alleen maar. Kippenvel verspreidde zich over mijn lichaam. Zelfs zijn lach liet amper emotie zien.

Smith trok nu ook een mes. Ik klemde mijn kiezen op elkaar. Nu zou het echt beginnen.

Deze keer probeerde ik zo passief mogelijk te vechten. Ik deed mijn best om Smith tot aanvallen uit te lokken. Toch had ik het idee dat mijn energie veel sneller verdween dan zijn energie. Ik had hem nog geen krasje gegeven. Ik begon langzaam gefrustreerd te raken. Hij moest toch ook ooit moe worden?

Toen voelde ik iets kouds langs mijn arm glijden. Bloed welde op en daarna pas begon het pijnlijke brandende gevoel van een snee. Ik had geen tijd om er bij stil te staan aangezien het mes weer op me afdook. Ik wist de aanval te blokkeren, maar deze actie resulteerde in een pijnscheut die door mijn arm heen trok. Toch moest ik de pijn negeren, anders zou het me mijn leven kosten.