Assassin's highschool

Een half jaar geleden

Ik stond voor de deur die ik maar al te goed kende. Ik was uitgerust met zoveel messen dat ik waarschijnlijk door elke willekeurige magneet zou worden aangetrokken. Wraak. Het was wat me dreef vanavond. Het zorgde ervoor dat ik gevuld was met een stille woede die voor niemand medelijden zou tonen. Wat mij in dit huis was aangedaan was onmenselijk geweest en ik zou dan ook geen menselijkheid tonen voor de mensen in dit huis.

Ik ging dit niet stilletjes aanpakken. Nee, dit zou een slachtpartij worden en ik zou er van genieten. Ik drukte op de bel en al snel hoorde ik iemand vloekend naar de deur komen. Het was 1:00 uur s'nachts, ik zou er ook niet vrolijk van worden als er iemand zo laat aan de deur zou zijn.

De deur werd geopend en de ogen van de man verwijden iets toen hij het donkere meisje met haar messen in de aanslag in de deuropening zag staan. Een mes had zijn buik al doorboord voordat hij de deur weer dicht kon doen. Ik trok mijn mes uit zijn buik en gooide de man de gang in. Ik liep naar binnen en deed de deur achter me dicht. Ik veegde het bloed van mijn mes af aan mijn shirt en liep naar de deur aan het einde van de gang. Onderweg gaf ik de man die open had gedaan nog een schop. Hij kreunde zachtjes. Ik liet hem hier liggen zodat hij zijn langzame, pijnlijke dood alleen kon sterven.

Ik liep verder door het grote huis. Af en toe kwam ik iemand tegen. Die lag dan al snel dood te bloeden op de grond. Ik liet me leiden door de geluiden die ik in het huis hoorde. Ik zou niet stoppen totdat iedereen in het huis dood was.

Ik kwam in een grote trainingsruimte aan en merkte dat er nog wat mensen stonden te trainen. Ze hadden me nog niet opgemerkt. Ik grijnsde moordlustig en liet een mes door de lucht vliegen. De mensen in de trainingsruimte schrokken toen mijn mes zich in de rug van mijn doelwit plantte.

Opeens was alle aandacht in de trainingsruimte op mij gericht. Ik zou bang moeten zijn. Het waren allemaal getrainde achterbakse moordenaars en ik was alleen. Maar ik had vertrouwen in mezelf en mijn training. En een wraakgevoel kan rare dingen doen met een mens.

Ik stortte me op de mensen in de ruimte en haperde niet totdat er nog maar één man over was. Ik had hem tegen de muur gedrukt met mijn mes tegen zijn keel. Hij was zwaargewond aan zijn schouder door mijn toedoen.

Ik keek hem met koude ogen aan, 'Hier ga ik van genieten.'

De man grijnsde naar me, 'Het kleine meisje komt haar wraak halen', hij lachte, 'schattig hoor, maar je gaat dit huis niet levend verlaten.'

Bij wijze van antwoord stak ik mijn mes in zijn buik en liet hem op de grond vallen. Kreunend zakte hij door zijn knieën. Ik knielde bij hem neer. Ik zette mijn mes in zijn bovenbeen en draaide hem een paar keer rond. Hier had ik al van gedroomd sinds ik wakker werd in dat kamertje en me realiseerde waar hij me naartoe had gebracht.

Maar ik wilde niet al mijn wraak verspillen aan deze man. Ik maakte een snee in zijn keel en liet hem stikken in zijn eigen bloed.

Ik ging maar door en door. Ik kon en wilde niet stoppen. De littekens op mijn rug herinnerden me pijnlijk aan wat me in dit huis was aangedaan. Ze brandden mijn rug en zouden niet minder pijnlijk worden totdat ik eindelijk mijn wraak had.

Uiteindelijk kwam ik bij het kantoor aan. Ik stopte even voor ik de deur open deed. Toen ik de moed had verzameld om de deur toch te openen, trilde mijn hand. In het kantoor trof ik aan wie ik wilde zien.

'Meneer Vos.'

Hij schrok op van zijn papierwerk en keek in mijn richting. Toen grijnsde hij.

'Wel wel Avalynn. Heb je eindelijk besloten om van werkgever te veranderen? Of ben je gewoon nog dommer dan ik dacht?'

Ik zei niets en liep op hem af. Meneer Vos drukte op een knopje op zijn bureau.

Ik lachte vreugdeloos, 'Er is niemand meer die je zal komen helpen.'

Ik liep rustig om het bureau heen. Meneer Vos werd bleek. Snel stond hij op en rende naar de deur. Een mes trof doel en de deur ging met geen mogelijkheid meer open. Nog een mes vloog door de lucht en meneer Vos werd met zijn schouder tegen de muur gepind. Hij schreeuwde het uit van de pijn. Minachting spoelde door mijn lichaam. Hij deed niet eens zijn best om de schreeuw in te houden.

Ik liet hem nog lang schreeuwen. Zijn warme bloed kleefde aan mijn handen en ik genoot ervan. Ik genoot ervan om mijn messen door zijn vlees te halen en ik genoot van zijn geschreeuw.

Als laatste ramde ik een lang mes door zijn buik, zodat hij er aan de aan de andere kant weer uitkwam. Toen maakte ik me comfortabel op zijn grote bureaustoel en keek toe hoe hij langzaam het leven verliet.

Deze opdracht was het beste verjaardagscadeau dat meneer Smith me ooit heeft gegeven.