Assassin's highschool

2 jaar geleden

Zacht en teder liet hij zijn lippen over de mijne gaan. Zijn handen liefkoosden mijn lichaam en mijn mondhoeken krulden zich op in een glimlach van puur geluk.

'Je bent zo mooi, schat.'

Ik moest blozen. Ik voelde me zo veilig in zijn armen. Zo had ik me nog nooit gevoeld.

'Ik wil gewoon verder met je. Je laat me nu al zo lang wachten.'

Ik trok me wat terug. 'Hoe vaak moet ik het je nog vertellen, Kevin? We hebben pas een maand verkering en ik ben nog te jong.'

Hij trok me weer naar zich toe. 'Ik weet het liefje, maar ik wil je zo graag.'

'Heb geduld, schat. Het komt nog wel.'

Even dacht ik dat hij er vrede mee had, maar opeens voelde ik iets hard tegen mijn slaap aankomen. Net voordat ik buiten bewustzijn raakte realiseerde ik me wat er was gebeurd: Kevin had me bewusteloos geslagen! Toen werd het zwart voor mijn ogen.

Ik opende mijn ogen. Het eerste wat ik voelde was een kloppende hoofdpijn. Toen ik om me heen keek zag ik dat ik op Kevins bed lag. Ik had alleen mijn ondergoed aan. Ik zag dat Kevin iets aan het zoeken was in zijn kast en ik stond zo snel als ik kon op. Duizeligheid overviel me en mijn hoofd klopte gemeen. Kevin kreeg me door en duwde me snel weer op bed. Hij ging op me zitten en haalde een touw tevoorschijn. Snel begon hij mijn handen aan de achterkant van het bed te binden. Ik probeerde me te verzetten, maar ik was nog te duizelig.

'Kevin hou op! Ik wil dit niet!'

'Sorry, schatje, maar ik vrees dat ik niet langer kan wachten.'

Hij trok zijn shirt uit en begon me hebberig te kussen. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar en probeerde hem van me af te schoppen. Geërgerd stond Kevin op en pakte nog een touw. Hij pakte mijn voet vast, maar ik trapte hem hard in zijn kruis. Grommend zakte hij op de grond. Ik trok aan de touwen om mijn polsen, maar ze gaven nog geen millimeter mee. Ondertussen kwam Kevin weer omhoog en probeerde mijn voeten weer aan het bed vast te maken. Ik probeerde weer te schoppen, zonder succes.

Hij klom weer op me en begon me weer te kussen. Ik hield mijn lippen nog steeds op elkaar geklemd. Hij ging met zijn handen over mijn lichaam en onverwacht kneep hij in mijn achterwerk. Ik slaakte een gilletje. Hij maakte er gebruik van en gleed met zijn tong mijn mond in.

Hij pakte een mes uit zijn riem en sneed mijn bh kapot. Tranen brandden in mijn ogen en ik deed er alles aan om ze in te houden. Ik wilde schreeuwen, maar ik durfde het niet. Als je schreeuwde word je als zwak beschouwd.

'Doe het niet', probeerde ik nog één laatste keer. Kevin lachte alleen maar.

Vanaf dat moment gaf ik het op. Er was niks meer wat ik nog kon doen. Maar ik nam me voor dat ik wraak zou nemen. Ik zou hem doorboren met een lang mes en hem langzaam dood laten gaan. Ik zou blijven kijken en zou er van genieten.

Ik werd wakker in Kevins armen. Koude woede en totale gevoelloosheid kwam over mij heen. Ik maakte me los uit zijn armen en trok wat van zijn kleding aan. Ik liep naar mijn kamer en hoopte dat ik niemand tegen zou komen. Daar deed ik mijn eigen kleding aan. Ik stond een tijdje rusteloos in mijn kamer, niet wetend wat ik moest doen. Ik wilde iemand zijn leven afnemen. Zijn laatste adem horen. Zijn warme bloed over mijn handen voelen lopen. Ik wilde naar het prachtige lied van zijn gesmeek en geschreeuw luisteren.

Ik liep naar het kantoor van meneer Smith. Ik ging het hem vertellen, misschien gaf hij me toestemming om hem te vermoorden. Ik stormde naar binnen. Ik wist dat mijn ogen op kwaadaardig stonden. Verstoord keek meneer Smith op.

'Wat is er, Avalynn?'

Ik legde het hem uit. Ik had niet verwacht dat hij begripvol zou zijn. Eigenlijk wist ik niet wat ik had verwacht. Wat ik in ieder geval niet had verwacht was dat hij boos op mij zou worden.

'En waarom heb je hem dat laten doen als je er later bij mij om komt zeuren?'

Mijn mond viel bijna open van verbazing. 'Ik liet het hem niet doen, hij deed het gewoon!'

Hij schudde zijn hoofd, 'Jij was te zwak. Het is je eigen schuld.'

Meteen voelde ik de woede zakken en het maakte plaats voor een doffe pijn.

Ik draaide me om en wilde weer weg gaan. 'Waar denk jij naartoe te gaan?'

Ik verstijfde. Ik duwde de angst weg die me dreigde over te nemen. De woede en pijn maakte me brutaal en ik draaide me weer om naar meneer Smith. Ik keek hem recht in zijn ogen. Ogen die op onweer stonden.

Ik probeerde onbewegelijk te blijven toen hij een zweep tevoorschijn haalde.