Memories (completed)

Part 7

အီး႐ွား......ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၿပီးၿပီကြ။
ကြၽန္ေတာ္ အေၾကာဆန္႔လိုက္သည္။ သူမကေတာ့ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ေခါင္းမ်ားကို ဘယ္လွည့္လိုက္ညာလွည့္လိုက္ျဖင့္ အေညာင္းေျဖေန၏။

ညေနစာျပင္ဆင္ၾကေတာ့မည္။ စားလို႔မွ ရပမလား...ဟိုတစ္ခါလိုေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္...

စိတ္ထဲတြင္ တဒိန္းဒိန္းျဖင့္သာ စိုးရိမ္ေနရသည္။

စပါကတီ...

"Need help?"

"Umm...can you please cut the onion 😁?"

အိန္း...ၾကက္သြန္နီမ်ား...

စလိုက္ၾကစို႔...

ႏွး္မိနစ္ေလာက္ေတာင္ မ႐ွိေသး
ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္သြန္နီမ်ားခြာရင္း ပါးျပင္ေပၚသို႔ မ်က္ရည္ေတြက်ဆင္းလာတယ္။

သူမကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီးရီေနလ်က္...

မၾကာပါ ၾကက္သြန္နီရဲ႕ အစြမ္းက မီးဖိုေခ်ာင္တစ္ခုလံုးမွာ ပ်ံႏွံသြား၏။

သူမလည္း ငိုေနေလၿပီ...

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကူရာကယ္ရာမဲ့လို႔ေျပာရမလား။

သို့ေပမဲ့လည္း သူမရဲ႕ ဒီလို ပံုစံေလးကို ျမင္မိေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းက အလိုလို ျပံဳးလာမိတယ္။

႐ုတ္တရက္...

"Stop it."

ကြၽန္ေတာ္ ေျပာဖို႔ ေျခတစ္လွမ္းေနာက္က်သြားခဲ့တယ္။ ေရေတြေတာ့ မ်ားသြားပါၿပီ...

ဘယ္လိုပဲဖစ္ျဖစ္ ခ်က္လို႔ေတာ့ၿပီးသြားပါတယ္ေလ။

အံု...စားေကာင္းပါေစ...

ကြၽန္ေတာ္ ပထမအလုပ္ကို ျမည္းၾကည့္လိုက္သည္။

မဆိုးပါဘူး...ေခါက္ဆြဲသားေလး နည္းနည္းမာေနတာရယ္ စပါဂတီ cream က်ဲေလးျဖစ္ေနတာရယ္ပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ျပန္မလို႔ပဲ႐ွိေသးတယ္...

"Wow!"

သူမထံမွ ႐ုတ္တရက္ထြက္ေပၚလာေလေသာ အာေမဍိတ္...

"What?"

"Snow! It's the first snow of this year."

ႏွင္း...
ကြၽန္ေတာ္ ႏွင္းကို မႀကိဳက္ဘူး။