-Ο γιος της κυρίας Βικτώριας..ο γιος της..ερχόταν τις κυριακές..
Νομίζω πως θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένει με ανυπομονησία στην εξώπορτα του ιδρύματος .
Mε θυμάμαι να φοράω το καλό μου φόρεμα και να κοιτάω το δρόμο για ώρες πότε θα φανεί το αυτοκίνητο της μαμάς του.
Για ώρες. Κυριολεκτικά.
Πέθαινα απο ανυπομονησία.
Το φαντάζομαι αυτό? ή..είναι αληθινή ανάμνηση?
-Να δεις πως τον λέγανε..έχω χρόνια να τον ανακαλέσω στην μνήμη μου..νομίζω Δημήτρη , Δημήτρη Μερεμή!
Σφίγγω τα δόντια μου.
Σε κορόιδεψαν πολύ Μελίνα..
Η μαμά δείχνει βυθισμένη στη σκέψη της. Νιώθω να θυμάμαι ολοένα περισσότερα πράγματα. Είναι τρομακτικό η ταχύτητα των αναμνήσεων. Προσπαθώ εκούσια να τις σταματήσω . Με αγχώνει.
Αλλά θυμάμαι..
Θυμάμαι να..
-Ο Δημήτρης ερχόταν μαζί της αλλά δεν καθόταν να ακούσει πιάνο..
Ναι. Ποτέ δεν ακούγαμε να ακούσουμε την μητέρα του να παίζει πιάνο. Εξαφανιζόμασταν και κάναμε τα δικά μας παιχνίδια. Ήμασταν πάντα ανυπόμονοι να βρεθούμε οι δυο μας.
-Όχι ο Δημήτρης απο μικρό παιδί , με το που πατούσε το πόδι του, έτρεχε να σε βρει, εξαφανιζόστασταν όλη μέρα και παίζατε τα δικά σας..
-Τον κυνηγούσα στην πλαγιά..
-Και σου φώναζα πάντα να μην το κάνετε αυτό!
-Είχαμε δώσει όρκο φιλίας, ποτέ να μην χωρίσουμε , σ' εκείνη την πλαγιά..μου είχε χαρίσει ένα μικρό κολιέ με μια καρδιά..
Ήμουν τόσο χαρούμενη εκείνη την ημέρα.
-Το θυμάμαι! Το φορούσες συνέχεια..στο ατύχημα πρέπει να το έχασες..
Το ατύχημα..
Πως γίνεται η Άννα να μην τον θυμάται?
-Η Άννα..η Άννα ήταν καλή μου φίλη, πως γίνεται να μην τον θυμάται?
Δυνατά προφέρω την απορία μου. Η Άννα ξέρει τα πάντα. Είμαι σίγουρη οτι τον είδε πολλές φορές..ακόμη κι αν τον ξέχασε..το όνομα έπρεπε να το θυμηθεί.
-Ανοησίες! Η Άννα ασφαλώς και τον θυμάται! Νομίζω βέβαια πως ζήλευε λίγο..όλα τα κορίτσια δηλαδή λίγο ζήλευαν , σκέψου πως όλα τα είχατε κοινά, όλα ίδια, εκτός απο τον Δημήτρη. Αυτός ήταν πάντα δικός σου φίλος. Καταλαβαίνεις..και ιδίως στην εφηβεία..ήταν ένα πολύ όμορφο αγόρι..όπως κι εσύ άλλωστε. Ήσουν ένα ζωηρό πανέμορφο κορίτσι.
