Το τελεφερίκ τελικά δεν είναι τόσο κοντά. Έχουμε διανύσει ένα χιλιόμετρο κι έχει πιάσει ψιλόβροχο.
Πάλι με κοιτά με κλεφτές ματιές. Σαν να μην της ανήκω. Μπορεί να με κοιτάξει όσο θέλει , όπως θέλει, χαρά μου θα είναι..αλλά επιλέγει να μην το δείχνει.
Περπατάει διαφορετικά. Είναι πιο ίσιο το κορμί της. Πιο γυναικείο το βήμα της ..μπορεί να κάνω λάθος.
Αρχίζει να βρέχει πάρα πολύ, έχουμε γίνει μούσκεμα κι ευτυχώς μπαίνουμε εγκαίρως στο γυάλινο κουβούκλιο. Είμαστε μόνοι. Γιατί δεν μιλάει? Να πω κάτι εγώ..
-Μόνοι είμαστε!
-Σε χάλασε ε? μου λέει και κοιτά έξω.
-Μελίνα σ' αγαπώ , της λέω σοβαρός και την κοιτώ στα μάτια.
Και ξεφυσά!
Να δεις που έχει ξενερώσει μαζί μου. Αν την χάσω θα τρελαθώ. Να της πω να πάμε για ρομαντικό δείπνο?
-Θέλεις μετά να πάμε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί για φαγητό?της λέω χαμογελαστός.
-Αλοίμονο..μόνο σπίτι να μην είμαστε..
Ορίστε..δεν θέλει κι αυτή να επιστρέψει. Δεν με θέλει. Το νιώθω.
Ακούγεται ένας κρότος δυνατός απο αστραπή και το τελεφερίκ σταματά στο πιο ψηλό σημείο.
-Κόπηκε το ρεύμα , αλλά μην ανησυχείς, θα έχουν λογικά εφεδρική γεννήτρια , θα μας κατεβάσουν σύντομα.
-Αλοίμονο! ξανά λέει και κοιτά έξω. Της πιάνω το χέρι και το τραβάει.
Όλη η Βαρκελώνη είναι απλωμένη κάτω απο τα πόδια μας. Τα πρώτα αστέρια φωτίζουν στον ουρανό.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
-Κρυώνεις? της λέω και βγάζω την ζακέτα μου για να την σκεπάσω.
Την παίρνει και την πετά κάτω.
-Δεν είμαι άρρωστη! Δεν είμαι άρρωστη! Και δεν είσαι η νοσοκόμα μου! Σταμάτα αυτό που κάνεις!
