-Θα μετρήσω ως το τρία..μετά θα ανοίξεις τα μάτια σου Μελίνα..
ένα..δυο ..τρια..
Ανοίγω τα μάτια μου αργά και βλέπω το φωτεινό ιατρείο του Ασπιώτη. Όλα μοιάζουν ίδια αλλά όλα έχουν αλλάξει.
-Λοιπόν ? μου λέει και αφήνει μια σιωπή να πέσει.
-Λοιπόν..επαναλαμβάνω και νιώθω τον κρύο ιδρώτα στο μέτωπο μου.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και προσπαθώ να ηρεμήσω τον χτύπο της καρδιάς μου. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Δεν μπορεί να συνέβη αυτό.
Νιώθω φόβο και έκπληξη. Νιώθω χιλιάδες αναμνήσεις να με πνίγουν.
-Μίλησε Μελίνα, εισαι ασφαλής εδώ. Περιεγραψε αυτο που σου συμβαίνει.
-Νιώθω ..πως είμαι μέσα σε ένα νέο δωμάτιο και σε κάθε του γωνιά είναι μια ανάμνηση. Αν εστιάσω για λίγη ώρα πάνω της , την βλέπω καθαρά, αλλά είναι τόσες πολλές οι αναμνήσεις, τόσο καθαρές..
-Που δεν προλαβαίνεις να εστιάσεις για πολύ ώρα πάνω της , γιατί μια άλλη ανάμνηση πετάγεται εμπρός της?
-Νιώθω να με πνίγουν..
Δεν μπορώ ούτε ανάσα να πάρω.
-Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου να μάθει πως να διαχειρίζεται τον όγκο των νέων πληροφοριών. Το ότι νιώθεις έτσι σημαίνει πως θα γυρίσουν οι μνήμες. Μην αγχωθείς. Απλά αφέσου στη ροή της μνήμης. Η μνήμη είσαι εσύ. Μην φοβάσαι τον εαυτό σου. Θέλεις να δουλέψουμε την μνήμη του ατυχήματος? Στην ύπνωση δεν κατάφερα να σε φτάσω στο σημείο της πτώσης, μου λέει και γνέφω καταφατικά.
-Θυμάμαι πως έτρεχα στο γκρεμό..νομίζω πως έκλαιγα..κρατούσα στα χέρια μου το κολιέ μου με την καρδιά..είχα λαχανιάσει..
Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.
-Μην πιέζεσαι Μελίνα..πάρε βαθιές ανάσες..εισέπνευσε..εξέπνευσε..τα πας πολύ καλά..είσαι ασφαλής..μπορούμε να σταματήσουμε όποτε θέλεις..
-Όχι!όχι ..θέλω να θυμηθώ..
παίρνω μια αργή ανάσα..προσπαθώ να εστιάσω στην μνήμη του ατυχήματος .
-Ωραία..πες μου , που πηγαίνεις Μελίνα?
-Πάω να τον βρω , πάω να τον συναντήσω για τελευταία φορά, αλλά δεν είμαι χαρούμενη, φοβάμαι, φοβάμαι πολύ..
-Εδώ είσαι ασφαλής..δεν χρειάζεται να φοβάσαι..πες μου βλέπεις το γκρεμό?
Στάλες ιδρώτα κυλούν στο μέτωπο μου, τα χέρια μου είναι κρύα.
