-Παράξενο..τόσο καιρό στο νησί είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σπίτι σου.
Κοιτάω ολόγυρα μου και βλέπω ένα λιτό σπίτι. Ένα καθιστικό και στο βάθος μια κρεβατοκάμαρα. Κανένα προσωπικό αντικείμενο ή κάποια ιδιαίτερη διακόσμηση που μπορεί να φανερώσει κάποια πτυχή της προσωπικότητας της. Πάντα πίστευα πως δεν έχει κάτι ιδιαίτερο ως άνθρωπος η Άννα.
Την κοιτάω απο πάνω ως κάτω.
Ίσως βέβαια να κάνω λάθος. Ίσως απλά ήθελε να κρύψει το ποιά είναι.
Κάτι στο στομάχι μου σφίγγεται. Κάτι δεν πάει καλά.
-Μεγαλοπιάστηκες Μελινάκι και δεν μας καταδέχεσαι όπως παλιά, αλλά δεν πειράζει..οι φίλες συγχωρούν..μου λέει και χαμογελά.
-Υπήρξαμε ..φίλες?της λέω ειλικρινά και κάθομαι απέναντι της.
-Αν σκεφτείς πως τα τελευταία δέκα χρόνια τρέχω να μαζέψω τα συντρίμμια σου, νομίζω οτι είμαστε καλές φίλες, μου λέει και χαμογελά πάλι. Με δόντια.
-Και πριν απο αυτά τα δέκα χρόνια, όταν ήμασταν μικρές πάλι ήμασταν φίλες? της λέω με αινιγματικό ύφος.
Την παρατηρώ συνέχεια. Την θυμάμαι την Άννα. Την θυμήθηκα και αυτή και την ανύπαρκτη φιλία μας. Πριν το ατύχημα μου δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις.
-Μπορεί να μην θυμάσαι πολλά, αλλά σε βεβαιώνω πως υπήρξαμε οι καλύτερες φίλες, μου λέει και διορθώνει το ντεκολτέ της.
-Τα θυμάμαι τα περισσότερα αλλά εσένα κι εμένα να είμαστε φίλες δεν το θυμάμαι, της λέω αυστηρά.
Δεν βλέπω να ταράζεται. Ακουμπά το σώμα της χαλαρά στην πλάτη του καναπέ και με περιεργάζεται κι αυτή. Σαν να γνωριζόμαστε πρώτη φορά.
Ναι. Η Άννα ποτέ δεν ήταν αυτό που έδειχνε. Απλά ποτέ δεν με απασχόλησε για να το καταλάβω.
-Συνήθιζες να ξεχνάς εύκολα την αγάπη που σου είχα. Υπήρξα όμως πάντα αφοσιωμένη σε σένα. Πάντα δίπλα σου, μου λέει και δαγκώνει το χείλος της.
Το κορμί της φανερά τώρα έχει ένταση. Την εκνευρίζω. Θέλει να είναι χαλαρή αλλά δεν αντέχει.
Την εκνευρίζω πολύ. Το νιώθω.
Και τότε όλα γίνονται καθαρά μέσα μου.
-Το γράμμα γιατί το έγραψες? της λέω χωρίς περιστροφές. Είμαι σίγουρη οτι το έγραψε εκείνη. Γι αυτό μπλοφάρω.
