ဘာလိုလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ Jeon Jungkook တစ္ေယာက္
uni ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ခဲ့ၿပီ~
အထက္တန္းတုန္းကထက္ အမ်ားႀကီး ပိုေခ်ာလာတာေပါ့ဗ်ာ
မိန္းကေလးေတြရဲ႕အသဲစြဲ...။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျမႇာက္ေျပာတယ္လို႔ေတာ့မထင္နဲ႔
ကြၽန္ေတာ္က Uniမွာ ...Kingေလ
ရည္းစား႐ွိလားလာမေမးနဲ႔
တစ္ပတ္တစ္ေယာက္တြဲတယ္...။
ကြၽန္ေတာ္အရင္က Homo ေတြဆို အေသမုန္းတာ!
အခုေတာ့ လက္ခံလာတယ္။
အခ်စ္ပဲေလ ဟုတ္တယ္မလား..?
အားေပးတယ္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ရေလာက္တဲ့အထိ ..
ေခ်ာတဲ့ေကာင္ေလးမ်ိဳးမေတြ႔ဖူးေသးဘူး။
ရင္ခုန္ေလာက္ေအာင္ျပဳစားႏိုင္တဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္
မ႐ွိေသးဘူး..။
ဒါနဲ႔ အထက္တန္းတုန္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို
အေသအေၾက ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္႐ွိခဲ့တယ္...။
အဲ့တုန္းက ကြၽန္ေတာ္ Homoကို မုန္းတာကိုး
သူကြၽန္ေတာ့္ကိုႀကိဳက္ေနတာကို သိသိခ်င္း
ေဒါသေတြက အလိပ္လိုက္ ထြက္လာတာ
ရက္ရက္စက္စက္ကို ေျပာပစ္ၿပီး ထိုးမိခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္က ရက္စက္တတ္တဲ့လူမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။
အဲ့ေန႔က လံုး၀ အိပ္လို႔မရခဲ့ဘူး...
ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းလြန္သြားလို႔
ျပန္ေတာင္းပန္မယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့
သူေက်ာင္းမလာဘူးတဲ့
သူ႔ေ႐ွ့ကလူေျပာတာ..
ကြၽန္ေတာ္သူ႔မ်က္ႏွာကိုမမွတ္မိပါဘူး။
Kim Tae Hyungဆိုတဲ့
သူ႔နာမည္ပဲ မွတ္မိတာ~
အဲ့ေန႔ကစၿပီး အခုထိ သူ႔ကိုမေတြ႔ရေတာ့ဘူး
ထားပါေတာ့ေလ အတိတ္ကအတိတ္ပဲ။
'' Yah! Jeon Jung Kook ''
နာမည္ေခၚသံၾကားလို႔လွည့္ၾကည့္ေတာ့
ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း Park Jimin!
သူက တကယ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာ
ပုပုလံုးလံုးေလး...
ဒါေပမယ့္သူ႔ကို အဲ့လိုသြားမေျပာနဲ႔
အရမ္းစိတ္ဆိုးတတ္တာ။ ဂ်ပုေတြက လူပုသေလာက္
စိတ္ဆတ္ၾကတယ္ေလ။
YOU ARE READING
STIGMA
Fanfiction'' May be I know , somewhere Deep in my soul, that love Never lasts. " And we've got to find Other ways to make it Alone .''
