POBEDA

Elif'in Gözyaşları

Son model arabasını gazlarken Kenan, okuldan çıkmadan önce son anda kulüp odasına uğradığı için kendine sövüyordu. Odada Timur'a rastlamış ve Timur ondan kendisini uygun bir yere atmasını istemişti. Yetişmesi gereken bir yer, içini sıkıntıyla dolduran önemli bir işi olmasına rağmen Timur'a hayır diyememişti. Belki de sebebi aslında oraya gitmek istememem, diye düşündü. Kesikli yol çizgileri bir bir akar geçerken sağ koltukta herşeyden habersiz Timur'sa günlük dertlerini sayıp döküyordu.

"Ama sosyal hizmetlerle konuşacağım yarın. Gerekirse rektöre kadar çıkarım. Bizim kulüp diğerlerinden yeni diye ne olmuş yani? Bu bizim haklarımızı geçersiz kılmaz ki? Diğerlerine torpil geçmek ne demek?"

"Siyasi abi herşey. Sen de biliyorsun."

"Biliyorum, biliyorum da kanıma dokunuyor işte."

"İstersen babamla konuşurum. Bir tanıdığı var mı, yapabileceği bir şey var mı diye?"

"Ya şimdi Cevdet amcayı bu işe karıştırmak olmaz. Ayıp olur."

"Bence o kadar önemli bir durum da değil zaten."

"Sen de böyle diyorsan biz boşuna uğraşıyoruz." Timur kızmıştı. Kenan dalgındı.

"Değmez yani bence."

"Abi sen benim anlattıklarımı başından beri dinledin mi?"

Dinlememişti.

"Kafam dalgın bugün biraz Timur. Kusura bakma."

"Önemli değil de, neden anlatmıyorsun madem ben de burada kafanı şişiriyorum."

"Yok ya. İyi oluyor sen konuş böyle."

"Yok yok. Anlat. Sude'yle mi takıştınız yine?"

Yine? Kenan bu cümleye takılmıştı. Sude'yle sık tartışıyor olabilirlerdi. Ama evlenmek üzere olan çiftler tartışırdı. Normaldi, değil mi? Bundan Timur'a neydi? Ne diye soruyordu ki Sude'yi? Burnundan soluyuşunu bastırmaya çalıştı.

"Yine mi?"

"Elektrik akımları hiç dinmiyor ya aranızda." dedi Timur saf saf gülerek. Kenan iyice kaşlarını çattı.

"Yok Sude'yle ilgili değil." dedi. Sude'yle ilgili ne olabilirdi ki? Sevdiği kızla evlenmek ve ondan çocuk sahibi olmak üzereydi. Çocuk sahibi olmak... midesi bir sıkışır gibi oldu. Önündeki arabayı solluyordu tam, ani fren yaptı. Lastikler yere acı acı sürttü. Kenan şerit değiştirdi. Öndeki araba basıp giderken yanlarından geçen diğer araçlarda küfür niteliğinde kornalar basarak uzaklaştılar.

"Sakin ol oğlum! Neyin var senin?" Timur da şimdi bir şeylerin yolunda gitmediğini farketmişti.

"Yok bir şey amına koyayım yok!!" diye kükredi Kenan.

Birkaç saniye ikisi de sessiz kaldılar. Yol çizgileri gibi akıp giderken hayat onlar sessiz ve gergindiler.

Bir zaman sonra Kenan kendini topladı ve,

"Seni nerede indireyim?" diye sordu. Timur bu anı beklermiş gibi,

"Başlarım senin atarına Kenan." dedi. "Düzgünce anlat neler oluyor yoksa pis bozuşuruz."

"Abi valla üstüme gelme bak. İşin içinden çıkamıyorum. Moralim bozuk zaten."

"Anlat ki yardım edeyim. Seni en iyi ben bilirim. Bana anlatamayacaksan kime anlatacaksın?"

Kenan derin derin nefesler aldı. Ana yoldan sapıp ara yollara girdi. Trafiğin kalabalığından uzaklaşıp sakin bir yerde arabayı kenara çekti.