Zarif evimin sundurmaları boyunca sezdirmeden sokuldun
Vahşi şiddetinle, rahatsız ederek meyve çelenklerini
Ve efsanevi lavtaları ve tavuskuşlarını, parçaladın
Hava çevrintisini engelleyen bütün edep ağlarını.
Şimdi, duvarların zengin düzeni yıkıldı; gaklar ekinkargaları
Korkunç harabenin üstünde; fırtınalı gözlerinin
Kasvetli ışığında, firarîdir büyü, ürkmüş bir cadı misali,
Gerçek günler çatladığında terk eder kalesini.
Kırık sütunlar çerçeveler kaya manzaralarını;
Ceket kravat kahramanca ayakta dururken sen, otururum ben
Sakinim bir Yunan tüniğinde ve ruh-düğümünde,
Kökleri siyah bakışında olan oyun trajikleşti:
Haciz gelmiş meskenimize işlemiş böylesi bir küfle,
Sözcüklerin hangi töreni onarabilir ki hasarı?
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Sylvia
PoesíaBu yalnızca Sylvia, yani tüm zihnimi içinde binlerce anlam barındıran tek bir cümlesiyle allak bullak edebilen, kusurlarla kuşanmış kusursuz kadın. Ve bir de manik-depresyonun bir faydası. Şiirler için İsmail Haydar Aksoy'a teşekkürler!
